IV SA/Wr 52/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi B. B. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 2 grudnia 2025 r., nr A.0123.106.2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 29 grudnia 2025 r. B. B. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Skarga została przesłana do organu z adresu e-mail [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny bada jej dopuszczalność, w kontekście, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, które enumeratywnie zostały wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W sprawie kluczowe okazało się zbadanie dochowania właściwego trybu wniesienia skargi. Trzeba podkreślić, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje możliwość wnoszenia pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jednakże konieczne jest w takim przypadku zachowanie przewidzianych przez ustawę standardów procesowych. Przede wszystkim wniesienie skargi w formie dokumentu elektronicznego jest możliwe jedynie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu, co wynika wprost z art. 54 § 1a zd. 1 p.p.s.a. Definicję elektronicznej skrzynki podawczej zawarto w art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2025 r. poz. 1703; dalej: u.i.d.p.). Pod pojęciem tym ustawodawca nakazuje rozumieć dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Z kolei w art. 3 pkt 13 u.i.d.p. określono, że elektroniczna platforma usług administracji publicznej (ePUAP) to system teleinformatyczny, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet. Wspomniana regulacja ma obowiązywać do 30 września 2029 r. Drugą możliwością wniesienia skargi jest dokonanie tej czynności w formie tradycyjnej, tzn. papierowej, za pośrednictwem operatora pocztowego. W rozpoznawanej sprawie skarżąca, inicjując postępowanie sądowe, wniosła skargę za pośrednictwem wiadomości e-mail na adres e-mail organu, z pominięciem skrzynki podawczej na platformie ePUAP. W judykaturze przyjmuje się, że takie wniesienie skargi w formie pisma elektronicznego skierowanego do odbiorcy na e-mail, który nie jest elektroniczną skrzynką podawczą, nie może być uznane za skuteczne wniesienie skargi w formie dokumentu elektronicznego do elektronicznej skrzynki podawczej organu (por. postanowienie NSA z 15 czerwca 2021 r., III OSK 4856/21). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na wymienioną wyżej definicję elektronicznej skrzynki podawczej organu zawartą w art. 3 pkt 17 u.i.d.p. Poczta elektroniczna (adres e-mail) stanowi bez wątpienia środek komunikacji elektronicznej i jest objęta definicją w art. 3 pkt 4 ww. ustawy, jednak nie jest tożsama z pojęciem elektronicznej skrzynki podawczej. Oznacza to, że wniesienie skargi na adres e-mail organu czy też sądu, choćby był on dostępny w przestrzeni publicznej, nie może zostać uznane za skuteczne. Co więcej skarżąca nie wykazała, aby wniesienie skargi poprzez kanał komunikacyjny ePUAP było niemożliwe, nie uczyniła także tego w formie tradycyjnej, poprzestając na wniesieniu skargi za pomocą wiadomości e-mail. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.