IV SA/Wr 509/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: I. umorzyć postępowanie zażaleniowe; II. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.

Z. R. (dalej: strona, skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w przedmiocie opisanym w sentencji niniejszego postanowienia wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia [...] Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 1 października 2021 r. strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. W dniu 25 listopada 2021 r. do tutejszego Sądu wpłynął odpis skrócony aktu zgonu skarżącego nr [...], wystawiony przez Urząd Stanu Cywilnego we W., z którego wynika, że skarżący zmarł w dniu [...] listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. Stosownie natomiast do art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej był spór powstały na tle wsparcia udzielanego w ramach systemu opieki społecznej. Dlatego też należało uznać, że toczące się postępowanie odnosiło się wyłącznie do uprawnień związanych z osobą zmarłego skarżącego, który o takie wsparcie się ubiegał ze względu na swoją indywidualną sytuację życiową. Ponadto udziału w sprawie nie zgłosiła żadna osoba, której interesu prawnego dotyczyć mógłby wynik tego postępowania. W związku ze śmiercią skarżącego, zarówno postępowanie zażaleniowe, jak i postępowanie sądowoadministracyjne stały się bezprzedmiotowe. Skoro akta sprawy wraz z zażaleniem nie zostały jeszcze przedstawione Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, a zachodzi bezprzedmiotowość postępowania wywołanego zażaleniem, należało orzec na podstawie art. 195 § 3 p.p.s.a. jak w punkcie I sentencji postanowienia. Działając natomiast na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji niniejszego postanowienia.