IV SA/Wr 444/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 22 lipca 2024 r., nr SKO 4103/294/2024 w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.

Uzasadnienie: B. K. (dalej: strona) wniosła skargę na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej. Z dołączonego do akt sprawy odpisu skróconego aktu zgonu wynika, że strona zmarła w dniu [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. W zakresie tego pojęcia znajdują się więc takie prawa i obowiązki, które odnoszą się do określonych interesów konkretnej osoby ze względu na jej indywidualną sytuację, a zatem te, które nie przechodzą na następców prawnych, gdyż są związane z określoną osobą. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.). Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2023 r., poz. 901 ze zm.), m. in. na podstawie art. 54 ust. 1 tej ustawy. Z treści wskazanego przepisu wyraźnie wynika, że prawo do skierowania do domu pomocy społecznej jest prawem ściśle związanym z osobą, która wymaga całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącą samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych. Oznacza to, że przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego wszczętego w wyniku zaskarżenia decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków skarżącego. W związku z powyższym – zważywszy na śmierć strony, która nastąpiła w toku postępowania sądowoadministracyjnego oraz biorąc pod uwagę, że przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłej – postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie należało umorzyć. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.