IV SA/Wr 44/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 44/17 w ten sposób, że w nazwie organu zwrot "w J. G." zastąpić zwrotem "we W.".

Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 44/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżone przez A. R. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie do art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a. sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Tak właśnie było w niniejszej sprawie. W sentencji powyższego wyroku, w wyniku oczywistej omyłki wpisano, że skarga dotyczyła postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G., podczas gdy rozpoznawana skarga dotyczyła postanowienia wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., co wynika w sposób niebudzący wątpliwości zarówno z treści skargi, jak i z akt administracyjnych niniejszej sprawy. Wobec powyższego, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 zd. 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.