IV SA/Wr 429/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.

Zaskarżoną decyzją D.Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: DPWIS, organ drugiej instancji) we W., po rozpatrzeniu odwołania T. N.od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej: organ pierwszej instancji) w G. z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...]utrzymał w mocy decyzję tego organu o wymierzeniu kary pieniężnej. Uzasadniając decyzję w przedmiocie wymierzenia stronie kary pieniężnej organ pierwszej instancji na wstępie zwrócił uwagę, że na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 491), z tym dniem na obszarze Rzeczpospolitej P. (dalej: RP) został wprowadzony stan epidemii. Natomiast na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 566) zostało wprowadzone ograniczenie określonego sposobu poruszania się oraz obowiązek poddania się kwarantannie. Zgodnie z § 2 ust 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r., osoba, która przekroczyła granicę państwową w celu udania się do swojego miejsca zamieszkania lub pobytu na terytorium RP jest obowiązana odbyć po przekroczeniu granicy państwowej obowiązkową kwarantannę, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r., poz. 1239 ze zm.), trwającą 14 dni licząc od dnia następującego po przekroczeniu tej granicy, wraz z osobami wspólnie zamieszkującymi lub gospodarującymi. Dalej, bazując na informacji Sekcji Służby Granicznej i Bezpieczeństwa w Komunikacji Wydziału Granicznego NoOSG organ ten ustalił, że w dniu [...] kwietnia 2020 r., o godz. [...] strona przekroczyła granicę państwową ( [...]), z czym związany był obowiązek udania się do swojego mieszkania w celu odbycia obowiązkowej kwarantanny. Na podstawie informacji zawartej w policyjnej notatce urzędowej z dnia [...]kwietnia 2020 r. organ przyjął, że strona nie zastosowała się do obowiązku czasowego ograniczenia sposobu przemieszczania się osób przekraczających granicę w dniu jej przekroczenia, opuszczając w tym dniu, w godzinach popołudniowych (godz. [...]) swoje mieszkanie. Z uwagi na powyższe, organ działając na podstawie art. 48a ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 w zw. z art. 46 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w zw. z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii oraz na podstawie art. 104 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: k.p.a.) wymierzył stronie karę pieniężną w kwocie [...] zł. Organ odwołał się do treści art. 189d k.p.a. i wyjaśnił, że wymierzona w najniższej możliwej wysokości kara pieniężna jest adekwatna do – wagi, sposobu i okoliczności naruszenia oraz uwzględnia indywidualne i osobiste właściwości strony. Wskazał również, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. albowiem strona swoim zachowaniem stworzyła wysokie ryzyko narażenia zdrowia i życia innych osób. Uzasadniając zawarte w punkcie 1. decyzji orzeczenie o umorzeniu postępowania administracyjnego za naruszenie obowiązku poddania się kwarantannie w związku z przekroczeniem granicy państwowej organ pierwszej instancji podniósł, że strona opuszczając miejsce zamieszkania w tym samym dniu co dzień powrotu do P. nie mogła naruszyć obowiązku poddania się 14-dniowej kwarantannie, skoro kwarantanna liczona jest od dnia następującego po dniu powrotu (w stanie faktycznym sprawy – od dnia [...]kwietnia 2020 r.). Odwołując się do treści art. 48a ust. 4 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi organ pierwszej instancji wskazał, że decyzja w sprawie kary pieniężnej podlega natychmiastowemu wykonaniu z dniem jej doręczenia. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o odstąpienie od wymierzenia mu kary administracyjnej za naruszenie obowiązku kwarantanny podnosząc, że w chwili oddalenia z miejsca zamieszkania działał w stanie hipomanii. Wyjaśnił, że stan hipomanii, skutkującej brakiem świadomości i umiejętności logicznego myślenia ma związek z chorobą psychiczna [...] (choroba afektywna dwubiegunowa - przypis Sądu), na którą skarżący choruje od [...] lat. Dodał, że względu na tę chorobę, od dnia [...] kwietnia 2020 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim (do dnia [...] maja 2020 r.). Do odwołania skarżący dołączył kserokopie – karty informacyjnej izby przyjęć z dnia [...]kwietnia 2020 r., wystawioną przez Wojewódzki Szpital dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w B.; dwóch kart medycznych czynności ratunkowych z dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz opinię sądowo-psychiatryczną z dnia [...] marca 2014 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. DPWIS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że organ drugiej instancji podzielił ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji, wynikające z notatki urzędowej z dnia [...] kwietnia 2020 r., z której wynikał fakt przemieszczania się strony w dniu [...] kwietnia 2020 r., bez usprawiedliwionego celu, samochodem do kolegi z innej miejscowości. Organ drugiej instancji odmiennie natomiast od organu pierwszej instancji ustalił podstawy prawne rozstrzygnięcia o wymierzeniu stronie kary pieniężnej w kwocie [...]zł, dochodząc do przekonania, że stan faktyczny sprawy wskazuje na naruszenie przez nią zakazu przemieszczania się bez usprawiedliwionego celu, o jakim stanowi § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 566 i poz. 577). Z tego względu, organ drugiej instancji za błędne uznał wskazanie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia z pkt 2) zaskarżonej decyzji – regulacji § 2 ust. 2 pkt 2) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, które to przepisy dotyczą obowiązku odbycia kwarantanny po przekroczeniu granicy państwowej w celu udania się do miejsca zamieszkania lub pobytu na terytorium RP. Organ drugiej instancji jednocześnie podkreślił, że błędna kwalifikacja prawna nie rzutowała na wynik sprawy, stąd, organ ten nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Wskazał również, że zmiana podstawy prawnej wymierzonej kary pieniężnej pozostaje bez wpływu na rygor natychmiastowej wykonalności decyzji organu pierwszej instancji, który – w tym przypadku – wynikał z mocy przepisu ustawy, tj. art. 48a ust. 4 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Organ drugiej instancji zaznaczył również, że strona nie kwestionowała ustaleń z notatki urzędowej z dnia [...] kwietnia 2020 r., w tym faktu poruszania się bez usprawiedliwionego celu ani spotkania z kolegą, wskazując jedynie na okoliczności swojego stanu zdrowia i stanu psychicznego w chwili zdarzenia. Wyjaśnił dodatkowo, że instytucję administracyjnych kar pieniężnych cechuje obiektywny charakter odpowiedzialności, stąd nie ma możliwości zwolnienia z odpowiedzialności za delikt administracyjny z uwagi na motywację strony towarzyszącą naruszeniu prawa. Z uzasadnienia organu drugiej instancji wynika również, że organ ten objął analizą ewentualność odstąpienia od wymierzenia kary po myśli art. 189f k.p.a., dochodząc ostatecznie do przekonania o braku podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary. W nawiązaniu do powyższego organ drugiej instancji wskazał, że w stosunku do strony nie zastosowano ukarania w innym trybie, ani przez inny organ administracji publicznej, a waga naruszenia prawa przez stronę, jako działania godzącego w istotne dobra prawne, jakim jest ochrona innych osób przed potencjalnym zakażeniem wirusem SARS-CoV-2, była wyższa niż znikoma. DPWIS w pełni zaaprobował stanowisko organu pierwszej instancji co do tego, że obowiązek odbycia kwarantanny trwającej 14 dni liczy się od dnia następującego po przekroczeniu granicy państwowej. Skoro zatem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że opuszczenie miejsca odbywania kwarantanny przez stronę nastąpiło w dniu jej powrotu do miejsca zamieszkania po przekroczeniu granicy państwowej, to wobec tego nie mogło dojść do naruszenia obowiązku kwarantanny. Z tego powodu DPWIS za prawidłowe uznał rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zawarte w pkt 1) decyzji tego organu. Uzupełniająco organ drugiej instancji wskazał, że naruszenie przez stronę zakazu przemieszczania się bez usprawiedliwionego celu stanowiło jednocześnie naruszenie zakazu spotkań i uprawniało organ pierwszej instancji do nałożenia dodatkowej kary, wynikającej z art. 48a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 46 ust. 4 pkt 4 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Okoliczność nienałożenia na stronę takiej dodatkowej kary przez organ pierwszej instancji DPWIS argumentował tym (uwzględniając przy tym dyrektywy z art. 139 k.p.a.), że naruszenie przez stronę zakazu spotkań zawierało się w poważniejszym w swojej szkodliwości naruszeniu zakazu przemieszczania się bez usprawiedliwionego celu. Na decyzję DPWIS skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., zaskarżając tę decyzję w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 46 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 48a (bez ustępu – przypis Sądu) ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych w zw. z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej z pominięciem istotnych w sprawie okoliczności dotyczących wystąpienia u skarżącego ataku choroby psychicznej oraz naruszanie zakazu opuszczania domu w stanie kwarantanny w stanie wyłączającym świadome postrzeganie; 2) prawa procesowego poprzez powołanie się w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji procesowej na rozporządzenia Rady Ministrów z 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii w sytuacji, gdy w/w rozporządzenie zostało uchylone z dniem [...] kwietnia 2020 r.; 3) art. 198f § 1 k.p.a. poprzez odmowę zastosowania tego przepisu w sytuacji, gdy skarżący niezwłocznie zaprzestał naruszeniom; 4) naruszenie art. 135 i art. 136 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji organu pierwszej instancji oraz nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w kwestii stanu zdrowia skarżącego, jak również, w kwestii jego stanu majątkowego. W rozwinięciu zarzutów skargi skarżący podniósł, że nie kwestionuje faktu naruszenia kwarantanny, niemniej jednak w sprawie należało wziąć pod uwagę to, że naruszenie przez niego zakazu przemieszczania się nastąpiło w związku z atakiem choroby psychicznej, podczas którego skarżący nie panował nad swoim zachowaniem i nie był zdolny do logicznej oceny rzeczywistości. Skarżący podniósł, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji przedstawił dokumenty medyczne w postaci kart medycznych czynności ratunkowych z których treści wynika, że wezwanie karetki w dniu [...] kwietnia 2020 r. miało związek z agresywnym zachowaniem się strony i groźbą samobójczą oraz faktem, że skarżący jest w czasie uaktywnienia się ataku, w związku z wieloletnią chorobą afektywną dwubiegunową (CHAD). Zaakcentował, że przedstawił również kartę informacyjną leczenia szpitalnego w L. oraz opinię sądowo-psychiatryczną, które potwierdzają stan choroby skarżącego. Zdaniem skarżącego, organy obu instancji w ogóle nie odniosły się do przedstawionych dokumentów a wskazujących na stan zdrowia skarżącego w chwili naruszenia prawa. W konsekwencji, w sprawie pominięto kwestię braku świadomości skarżącego w chwili naruszenia prawa. W nawiązaniu do tych uwag skarżący podniósł także, że organ drugiej instancji pominął treść pisma skarżącego z dnia [...] maja 2020 r.) oraz dołączonej do niego dokumentacji medycznej strony, jakie skarżący nadesłał w odpowiedzi na wezwanie tego organu z dnia [...] maja 2020 r. Niezalenie od tego zarzutu skarżący podniósł, że istotne dla sprawy dokumenty medyczne strony zostały dołączone także do odwołania. Skarżący nadmienił, że gdyby dokumentacja medyczna znajdująca się w aktach sprawy była dla Sądu niewystarczająca, to wnosi on o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego lekarza psychiatry na okoliczność wskazania, czy w dniu [...] kwietnia 2020 r. mógł on świadomie podejmować decyzje i logicznie oceniać rzeczywistość w związku z atakiem choroby CHAD, na którą leczy się od 2015 r. Dodatkowo podniósł, że organ drugiej instancji nie odniósł się do wniosku o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę DPWIS wniósł o jej oddalenie obszernie ustosunkowując się do podniesionych w skardze zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia dotyczącego zgodności z prawem działań organu w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...]zł za niezastosowanie się do ograniczenia przemieszczania się, zawartego w § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem epidemii (Dz. U. z 2020 poz. 566). Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne wynikają z akt sprawy i nie są sporne w zakresie tego, że w dniu [...] kwietnia 2020 r., o godz. [...], skarżący przekroczył granicę państwową, powracając do kraju z terytorium R.. W sprawie bezspornym jest również, że tego samego dnia, w godzinach popołudniowych, skarżący opuścił swoje mieszkanie udając się do kolegi z innej miejscowości. W tym czasie, na terenie RP obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii. Zdaniem organu pierwszej instancji, poczynione ustalenia faktyczne wskazywały na naruszenie przez stronę - jako osoby przekraczającej granicę państwową - udania się wyłącznie do swojego miejsca zamieszkania na terenie RP w celu odbycia kwarantanny (§ 2 ust. 2 pkt 2 w/w rozporządzenia), co skutkowało wymierzeniem kary pieniężnej. Organ drugiej instancji skorygował przyjętą w decyzji pierwszej instancji podstawę prawną wymierzenia kary pieniężnej, dochodząc do przekonania, że postępowanie strony stanowiło o naruszeniu § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii. Zmiana kwalifikacji prawnej podstawy wymierzenia kary pieniężnej nie miała jednak wpływu na sam wymiar kary. W ocenie Sądu, w sprawie nie wystąpiły przesłanki, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, która zadaniem Sądu odpowiada prawu. W tym kontekście należy wskazać, że przewidziane w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Zakreślając ramy prawne sprawy należy wskazać, że zgodnie ze stanowiącym materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji art. 48a ust. 1 pkt 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, kto w stanie zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii nie stosuje się do ustanowionych na podstawie art. 46 lub art. 46b nakazów, zakazów lub ograniczeń, o których mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1 lub w art. 46b pkt 5 i 9-12, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] zł do [...]zł. Przepis ten został dodany do ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi na mocy ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie systemu ochrony zdrowia związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (Dz.U. z 2020 poz. 567). Jak powszechnie wiadomo, rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej P.stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) od dnia [...]marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej P. ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (§ 1). Stan ten zastąpił wcześniej wprowadzony stan zagrożenia epidemicznego (por. rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 433). Warto w tym miejscu odnotować, że w związku z zagrożeniem zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 ustawodawca podjął działania legislacyjne polegające na zmianie ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Zmiany w ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi polegały m.in. na wprowadzeniu do tej ustawy powołanego już art. 48a, ale także art. 46a (dodany przez art. 25 pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U z 2020 r., poz. 374) zmieniającej min. ustawę z dniem 8 marca 2020 r.) oraz art. 46b. Stosownie do art. 46a ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów: 1) zagrożony obszar wraz ze wskazaniem rodzaju strefy, na którym wystąpił stan epidemii lub stan zagrożenia epidemicznego, 2) rodzaj stosowanych rozwiązań - w zakresie określonym w art. 46b - mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Z kolei, w myśl art. 46b w/w ustawy w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 46a, można ustanowić: 1) ograniczenia, obowiązki i nakazy, o których mowa w art. 46 ust. 4; 2) czasowe ograniczenie określonych zakresów działalności przedsiębiorców; 3) czasową reglamentację zaopatrzenia w określonego rodzaju artykuły; 4) obowiązek poddania się badaniom lekarskim oraz stosowaniu innych środków profilaktycznych i zabiegów przez osoby chore i podejrzane o zachorowanie; 5) obowiązek poddania się kwarantannie; 6) miejsce kwarantanny; 7) zakaz opuszczania miejsca kwarantanny; 8) czasowe ograniczenie korzystania z lokali lub terenów oraz obowiązek ich zabezpieczenia; 9) nakaz ewakuacji w ustalonym czasie z określonych miejsc, terenów i obiektów. 10) nakaz lub zakaz przebywania w określonych miejscach i obiektach oraz na określonych obszarach; 11) zakaz opuszczania strefy zero przez osoby chore i podejrzane o zachorowanie; 12) nakaz określonego sposobu przemieszczania się. W nawiązaniu do treści art. 46 ust. 4 w/w ustawy, w rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1 i 2, można ustanowić: 1) czasowe ograniczenie określonego sposobu przemieszczania się, 2) czasowe ograniczenie lub zakaz obrotu i używania określonych przedmiotów lub produktów spożywczych, 3) czasowe ograniczenie funkcjonowania określonych instytucji lub zakładów pracy, 4) zakaz organizowania widowisk i innych zgromadzeń ludności, 5) obowiązek wykonania określonych zabiegów sanitarnych, jeżeli wykonanie ich wiąże się z funkcjonowaniem określonych obiektów produkcyjnych, usługowych, handlowych lub innych obiektów, 6) nakaz udostępnienia nieruchomości, lokali, terenów i dostarczenia środków transportu do działań przeciwepidemicznych przewidzianych planami przeciwepidemicznymi, 7) obowiązek przeprowadzenia szczepień ochronnych, o których mowa w ust. 3, oraz grupy osób podlegające tym szczepieniom, rodzaj przeprowadzanych szczepień ochronnych - uwzględniając drogi szerzenia się zakażeń i chorób zakaźnych oraz sytuację epidemiczną na obszarze, na którym ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii. Dalej należy wskazać, że w sprawie, jako podstawę prawną stwierdzenia przez stronę popełnienia deliktu administracyjnego, zagrożonego karą pieniężną organ drugiej instancji przyjął § 5 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 poz. 566). Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, zaś wspomniany § 5 tego rozporządzenia stanowi, że w okresie od dnia [...] kwietnia 2020 r. do dnia [...] kwietnia 2020 r. zakazuje się na obszarze Rzeczypospolitej P. przemieszczania się osób przebywających na tym obszarze, z wyjątkiem przemieszczania się danej osoby w celu: 1) wykonywania czynności zawodowych lub zadań służbowych, lub pozarolniczej działalności gospodarczej, lub prowadzenia działalności rolniczej lub prac w gospodarstwie rolnym, oraz zakupu towarów i usług z tym związanych; 2) zaspokajania niezbędnych potrzeb związanych z bieżącymi sprawami życia codziennego, w tym uzyskania opieki zdrowotnej lub psychologicznej, tej osoby, osoby jej najbliższej w rozumieniu art. 115 § 11 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1950 i 2128), a jeżeli osoba przemieszczająca się pozostaje we wspólnym pożyciu z inną osobą - także osoby najbliższej osobie pozostającej we wspólnym pożyciu, oraz zakupu towarów i usług z tym związanych; 3) wykonywania ochotniczo i bez wynagrodzenia świadczeń na rzecz przeciwdziałania skutkom COVID-19, w tym w ramach wolontariatu; 4) sprawowania lub uczestniczenia w sprawowaniu kultu religijnego, w tym czynności lub obrzędów religijnych; 5) wykonywania czynności związanych z realizacją zadań określonych w ustawie z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz. U. z 2020 r. poz. 67 i 148) i ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2018 r. poz. 1967 oraz z 2020 r. poz. 148 i 285) oraz zakupu towarów i usług z nimi związanych. Z ustaleń faktycznych organu drugiej instancji, stanowiących podstawę przypisania skarżącemu deliktu administracyjnego wynika, że w dniu [...] kwietnia 2020 r. (w zatem w okresie pomiędzy [...] kwietnia a [...] kwietnia 2020 r.) skarżący nie zastosował się do obowiązującego w tym czasie ograniczenia sposobu przemieszczania się, co stanowiło przesłankę wymierzenia mu kary pieniężnej. Sam fakt naruszenia wspomnianego ograniczenia nie był przez skarżącego kwestionowany, a zarzuty skargi koncentrowały się wokół kwestii zdolności strony w owym czasie do prawidłowego postrzegania rzeczywistości. Sąd przyjętą przez organ drugiej instancji kwalifikację prawno-faktyczną stanu faktycznego sprawy w pełni podziela. Należy zauważyć, że w przypadku ograniczeń regulowanych treścią § 5 rozporządzenia z dnia 10 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, przemieszczanie się po terytorium RP jest wciąż możliwe, ograniczeniu podlega jedynie sposób w jaki to przemieszczanie się może następować (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia [...]grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Sz [...], LEX nr [...]). Za słownikiem Języka Polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl/slowniki/sposób.html) należy wskazać, że "sposób" to: 1. określony tryb postępowania, forma wykonania czegoś; 2. zespół cech charakterystycznych dla czyjegoś zachowania 3. to, co umożliwia osiągnięcie lub wykonanie czegoś. Odwołując się do treści § 5 rozporządzenia z dnia 31 marca 2020 r. sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem epidemii trzeba wskazać, że przewidziane w tym przepisie ograniczenia w sposobie przemieszczania się ograniczają swobodę przemieszczania się w zakresie wykraczającym poza niezbędną aktywność jednostki, taką jak przykładowo – wykonywanie czynności zawodowych i służbowych, zaspokajanie niezbędnych potrzeb związanych z bieżącymi sprawami życia codziennego, czy sprawowanie kultu religijnego. Nie można mieć przy tym wątpliwości, że objęte treścią tego unormowania ograniczenia nie obejmują podstawowych praw i wolności obywatelskich (swobody poruszania się) w zakresie tych aktywności ogólnie pojętego życia społecznego, które dają się pogodzić z dbałością o życie i zdrowie ludzkie w kontekście narażenia tych dóbr poprzez pandemię Covid-19. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B.z dnia [...] listopada 2020 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd [...] (dostępne na stronie - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że istnienie stanu epidemii implikuje zaistnienie wielu ograniczeń, w szczególności wynikających z przepisów prawa. W nawiązaniu do zarzutu skargi dotyczącego tego, że stanowiące podstawę wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej rozporządzenie z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem epidemii zostało uchylone z dniem [...] kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 658), należy podzielić argumentację organu przedstawioną w odpowiedzi na skargę, że przewidziane § 5 rozporządzenia z dnia 31 marca 2020 r. ograniczenia sposobu przemieszczania się miało w istocie swojej charakter czasowy, co było podyktowane dynamiką rozprzestrzeniania się pandemii Covid-19. Czasowy charakter ograniczenia sposobu przemieszczania się (od [...] kwietnia 2020 r. do [...] kwietnia 2020 r.) skutkuje tym, że nie można stosować reguły z art. 189c k.p.a. Dodatkowo należy zauważyć, że ograniczenia sposobu przemieszczania się, regulowane treścią § 5 rozporządzenia z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem epidemii, zostało utrzymane (powtórzone) także w kolejnym rozporządzeniu, tj. w § 5 rozporządzenia z dnia 10 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, które to rozporządzenie uchyliło rozporządzenie z dnia 31 marca 2020 r. Trzeba także wskazać, że przepisy art. 46 ust. 4 pkt 1, jak i art. 48a ust. 1 pkt 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi obowiązywały zarówno w dacie popełnienia deliktu administracyjnego, jak i w dacie orzekania przez organy obu instancji. Uzupełniająco w tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że znane są mu stawiane wobec prawodawcy zarzuty związane z niedociągnięciami związanymi z prawidłową redakcją przepisów w czasie epidemii. Pomimo świadomości tych niedociągnięć, Sąd w pełni zgadza się z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., przedstawionym w wyroku z dnia [...] listopada 2020 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd [...], iż biorąc pod uwagę powszechne (w stanie epidemii) zagrożenie dla zdrowia i życia wszystkich osób przebywających na terytorium RP, należy dokonać takiej interpretacji obowiązujących w tym czasie przepisów, aby zapobiec powtarzaniu takich samych sytuacji w przypadku podmiotów, które już naruszyły obowiązujące przepisy, jak i osiągnąć efekt odstraszający wobec innych podmiotów, które, widząc nieskuteczność działania organów administracji publicznej, będą zachęcane do lekceważenia regulacji mających na celu ograniczenie rozprzestrzeniania się epidemii. Trafnie akcentuje Sąd w przywołanym wyroku, że do tej pory w najnowszej historii P. nie wystąpiło tak powszechne i poważne zagrożenie epidemiczne, co skutkowało tym, że system prawny nie był dostosowany do jego skutecznego zwalczania. Zasadnie przy tym ten Sąd podnosi także, że przewidziana w ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi delegacja ustawowa, z której wynika upoważnienie Rady Ministrów do dookreślenia ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii stanowi zabieg pozwalający "na bieżące reagowanie na dynamicznie zmieniającą się sytuację pandemiczną i działanie w tym zakresie parlamentu poprzez wydawanie ustaw nie gwarantowałoby skuteczności walki z epidemią, biorąc chociażby pod uwagę długość procesu legislacyjnego." Dodatkowo należy przy tej okazji wspomnieć, że Sąd w pełni podziela także pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd [...], że sytuacja wynikająca ze stanu epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 w pełni uzasadnia wprowadzenie ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, o jakich mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Został on ustanowiony właśnie na wypadek zaistnienia takich wyjątkowych sytuacji jak epidemia zagrażająca zdrowiu i życiu wszystkich osób przebywających na terenie P.. Przy tej okazji warto też wskazać na art. 68 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy ma prawo do ochrony zdrowia. Ochrona taka jest zapewniana przez władze publiczne, na których spoczywa obowiązek wprowadzania regulacji dostosowanych do aktualnej sytuacji (tak również wielokrotnie powoływany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia [...]listopada 2020 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd [...]). W nawiązaniu do stanu sprawy w dalszej kolejności zaznaczenia wymaga, że skarżący nie kwestionował tego, że opuszczenie przez niego mieszkania, w dniu [...] kwietnia 2020 r. w godzinach popołudniowych, stanowiło naruszenie - obowiązującego w tym czasie - ograniczenia określonego sposobu przemieszczania się. Podniósł natomiast, że w chwili popełnienia deliktu działał w stanie manii, która wykluczała świadome rozeznanie. Wskazał, co znajduje także potwierdzenie w znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy dokumentacji medycznej strony, że atak manii ma związek z jego chorobą, zdiagnozowaną w 2015 r. Odnosząc się do tego rodzaju argumentacji strony należy podnieść, że, co do zasady, stwierdzenie zaistnienia deliktu administracyjnego nie jest uzależnione od ustalenia świadomości, czy winy sprawcy. Wymaga wyraźnego zaakcentowania, że odpowiedzialność administracyjna (za delikt administracyjny) ma charakter obiektywny, a więc niezależny od winy sprawcy. Doktrynalnie, sankcja administracyjna definiowana jest jako dolegliwość stosowana przez organ administracji za naruszenie normy prawa administracyjnego. Jej celem jest zapewnienie przestrzegania norm prawa administracyjnego. Odpowiedzialności administracyjnej podlega zatem podmiot administrowany w razie wyczerpania określonych w normie przesłanek działania lub zaniechania. Wszystkie te uwagi prowadzą do wniosku, że podstawą zastosowania sankcji administracyjnej jest obiektywne naruszenie normy prawa administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] października 2018 r., sygn. akt II GSK [...]i z dnia [...] marca 2017 r., sygn. akt II OSK [...]). Z tych względów, dla możności przypisania stronie odpowiedzialności administracyjnej nie mogły mieć znaczenia, na takiej zasadzie jak to ma miejsce w prawie karnym, podnoszone przez nią okoliczności dotyczące jej zawinienia, czy świadomości w chwili popełnienia deliktu administracyjnego. Podnoszone przez stronę argumenty dotyczące nieuwzględnienia przez organ stanu świadomości strony w chwili popełnienia deliktu nie mogły zatem wpłynąć na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Odnosząc się w tym miejscu do zawartego w skardze wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego lekarza psychiatry na okoliczność wskazania, czy w dniu [...]kwietnia 2020 r. skarżący mógł świadomie podejmować decyzje i logicznie oceniać rzeczywistość w związku z atakiem choroby CHAD należy wyjaśnić, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie przeprowadza się tego rodzaju dowodu, stąd złożony w tym zakresie wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony. Wymaga zauważenia, że w świetle przedstawionej wyżej charakterystyki deliktu administracyjnego, nie można również czynić zarzutu organom orzekającym w sprawie, że tego rodzaju dowodu nie przeprowadziły z urzędu w postępowaniu administracyjnym. Należy w tym miejscu dodatkowo podnieść, że do kwestii związanej ze stanem zdrowotnym odnosił się zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 136 k.p.a. Przepis ten traktuje o przesłankach przeprowadzenia przez organ drugiej instancji uzupełniającego podstępowania dowodowego. Jak wynika z akt sprawy, w toku postępowania odwoławczego, pismem z dnia [...] maja 2020 r. DPWIS we W. wezwał stronę do pisemnego ustosunkowania się do treści urzędowej notatki policyjnej z dnia [...] kwietnia 2020 r. wraz z przedstawieniem ewentualnych wniosków dowodowych w zakresie swojego stanowiska oraz do przedłożenia odpisu Karty Medycznych Czynności Ratunkowych z dnia [...] kwietnia 2020 r. (nr zlecenia [...]) albowiem załączona do odwołania kopia była w znacznej części nieczytelna. Analiza akt administracyjnych nie pozostawia wątpliwości, że skarżący zareagował na to wezwanie, kierując do organu pismo przewodnie (z dnia [...] maja 2020 r.) wraz z dokumentacją medyczną. Jakkolwiek w uzasadnieniu organu w części odnoszącej się do sposobu wykonania tego wezwania przez skarżącego można zauważyć pewną niefortunność w zakresie jasności argumentacji DPWIS, to, jednocześnie należy podnieść, że najistotniejsza dla sprawy okoliczność wynikająca z tej notatki, tj. że skarżący w dniu [...] kwietnia 2020 r. w godzinach popołudniowych opuścił swoje mieszkanie w celach innych niż dopuszczone w ramach ograniczeń z § 5 rozporządzenia z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem epidemii nie była kwestionowana przez stronę. Niewątpliwym jest natomiast to, że organ dostrzegł trudną sytuację zdrowotną skarżącego niemniej jednak przyjął, że instytucję administracyjnych kar pieniężnych cechuje obiektywny charakter odpowiedzialności, stąd nie ma możliwości zwolnienia z odpowiedzialności za delikt administracyjny z uwagi na motywację strony towarzyszącą naruszeniu prawa. Uzupełniająco należy dodać, że samo wezwanie związane było, zdaniem Sądu, także z dbałością organu odwoławczego o zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. W ocenie Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 189f k.p.a. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ dokonał analizy stanu faktycznego sprawy pod kątem wystąpienia podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, nie znajdując zaistnienia takich podstaw. Z ustaleń organu wynika, że w stosunku do strony nie zastosowano ukarania w innym trybie, ani przez inny organ administracji publicznej. Sąd podziela wyrażony w zaskarżonej decyzji pogląd, że naruszenie prawa poprzez działanie godzące w istotne dobro prawne jakim jest ochrona innych osób przed potencjalnym zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 ocenić należało jako wyższą niż znikomą. W nawiązaniu do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 189f § 1 k.p.a. (błędnie wskazanego w skardze jako naruszenie art. 198f § 1 k.p.a.) poprzez odmowę zastosowania tego przepisu w sytuacji, gdy skarżący niezwłocznie zaprzestał naruszeniom należy podnieść, że organ drugiej instancji przeprowadził analizę potencjalnych podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary uznając, dochodzą do przekonania o braku przesłanek do zastosowania regulacji z art. 189f § 1 k.p.a. Odnosząc się do argumentacji strony mającej uzasadniać zarzut naruszenia w/w przepisu Sąd wskazuje, że wynikające z akt sprawy okoliczności związane z ujawnieniem popełnionego przez stronę deliktu administracyjnego (zawiadomienie przez małżonkę Policji) nie mogą umniejszać tego, że miarodajną przesłanką dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. są wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Sąd podziela pogląd organu wyrażony w zaskarżonej decyzji, że naruszenie prawa jakiego dopuścił się skarżący, godzące mimo wszystko w istotne dobra prawne jakim jest ochrona innych osób przed potencjalnym zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 uznać należało za wyższe niż znikome. Trafnie podnosi w odpowiedzi na skargę organ, że w kontekście braku (w czasie zdarzenia) leków, braku szczepionki, braku nawet pełnej i zweryfikowanej wiedzy medycznej dotyczącej pochodzenia, przebiegu i sposobów leczenia wywoływanej przez tego wirusa choroby, stwarzanie ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa wśród społeczeństwa nie można oceniać jako znikomego w kategorii wagi naruszenia prawa. Nie można jednocześnie nie zauważyć, że, jak wynika z notatki policyjnej, skarżący opuścił mieszkanie po spożyciu leków psychotropowych zmieszanych z alkoholem. Prowadząc w tym stanie auto mógł stwarzać tym samym również zagrożenie dla ruchu drogowego. Co się natomiast tyczy podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art.135 k.p.a. to należy wyjaśnić, że przepis art. 135 k.p.a. pozwala organowi odwoławczemu na wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji, jeżeli przemawiają za tym "uzasadnione przypadki", co należy do uznania tego organu. W literaturze wskazuje się, że do uzasadnionych przypadków w rozumieniu tego przepisu zalicza się prawdopodobieństwo wadliwości decyzji nieostatecznej, czy nieodwracalne skutki prawne jako następstwo wykonania decyzji. W sprawie organ drugiej instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, a zatem można powiedzieć, że z tych powodów nie rozważał wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji w powołaniu na przesłankę prawdopodobieństwa wadliwości decyzji nieostatecznej Okoliczność, że organ drugiej instancji nie dostrzegł innych szczególnych okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 135 k.p.a. nie może być sama w sobie dostatecznym argumentem za wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Wbrew argumentacji przedstawionej w skardze, w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 136 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego odnośnie do stanu majątkowego strony. Kwestia zdolności strony do uregulowania nałożonej sankcji administracyjnej stanowiąca (w stanie faktycznym sprawy) pochodną stanu majątkowego i zdrowotnego strony stanowi bowiem przedmiot odrębnego postępowania administracyjnego, do którego zainicjowania niezbędny jest wniosek strony o udzielenie ulg w trybie art. 189k § 1 k.p.a. W nawiązaniu do tej ostatniej uwagi należy podnieść, że z uwagi na całokształt okoliczności sprawy, w tym w szczególności poprzez wzgląd na fakt, że skarżący jest jedynym żywicielem czteroosobowej rodziny (w skład której wchodzi dwójka małoletnich dzieci), organy administracji publicznej powinny, zdaniem Sądu, rozważyć udzielenie skarżącemu ulgi w trybie art. 189k § 1 k.p.a., do czego jednak – jak już podkreślono - niezbędne jest złożenie przez stronę odpowiedniego wniosku, jako że postępowanie w sprawie udzielenia ulgi w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej wszczyna się na wniosek strony, czyli podmiotu, na który została nałożona administracyjna kara pieniężna. Zgodnie z treścią art. 189k § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, który nałożył administracyjną karę pieniężną, na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem publicznym lub ważnym interesem strony, może udzielić ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej przez: 1) odroczenie terminu wykonania administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty; 2) odroczenie terminu wykonania zaległej administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty; 3) umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości lub części; 4) umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub części. Trzeba wyjaśnić, że ulgi w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej stanowią formę pomocy udzielonej przez państwo stronie po to, by przez stosowanie zasady egzekwowania administracyjnej kary pieniężnej nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia zarówno społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do strony oraz jej najbliższych, a także osób zależnych od niej. Wymaga w tym miejscu wyraźnego zaakcentowania, że przesłanka ważnego interesu publicznego nie może być interpretowana jako negatywna przesłanka przemawiająca przeciwko udzieleniu ulgi. Reasumując, akcentowane przez stronę okoliczności, a odnoszące się do jej sytuacji finansowej i zdrowotnej powinny zostać przez nią podniesione w postępowaniu dotyczącym ulgi, dla którego zainicjowania niezbędny jest jednak wniosek strony. Końcowo należy wspomnieć, że Sąd w pełni podziela stanowisko organu pierwszej instancji (podtrzymane także przez organ drugiej instancji) w kwestii umorzenia postępowania administracyjnego za naruszenie obowiązku poddania się kwarantannie w związku z przekroczeniem granicy państwowej. Istotnie, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że opuszczenie miejsca odbywania kwarantanny przez skarżącego nastąpiło w dniu jego powrotu do miejsca zamieszkania po przekroczeniu granicy państwowej. Wobec tego, nie mogło dojść do naruszenia obowiązku kwarantanny, skoro zgodnie § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, obowiązek odbycia kwarantanny trwającej 14 dni liczy się od dnia następującego po przekroczeniu tej granicy, tj. w stanie sprawy – począwszy od[...]kwietnia 2020 r. Umorzenie postępowania w tym zakresie czyni bezprzedmiotowym rozważania Sądu odnośnie do poprawności legislacyjnej wprowadzenia obowiązku kwarantanny po przekroczeniu granicy państwowej. Wspomnieć przy tej okazji trzeba, że skarżący zarówno w odwołaniu, jak i w skardze nie kwestionował decyzji w części dotyczącej umorzenia postępowania. Kierując się całością przedstawionej argumentacji, Sąd nie znalazł przesłanek do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W sprawie nie doszło do naruszenia podniesionych w skardze naruszeń przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ani też, objętego zarzutami skargi § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, albowiem po zmianie kwalifikacji prawnej przez organ drugiej instancji, podstawą nałożenia kary pieniężnej na stronę było niezastosowanie się przez nią do ograniczeń w sposobie poruszania się, objętych zakresem normowania § 5 w/w rozporządzenia z dnia 31 marca 2020 r. Kierując się całością zaprezentowanej argumentacji i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w sprawie.