IV SA/Wr 418/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi T. F. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 4 czerwca 2025 r. nr PS-P.8641.105.2025.DA w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia: odrzucić skargę.

T. F. (dalej: skarżący) pismem z dnia 14 lipca 2025 r. wniósł skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) z dnia 4 czerwca 2025 r. nr PS-P.8641.105.2025.DA. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Starosty Kamiennogórskiego z dnia 3 kwietnia 2025 r. nr ES.711.19.2025.ES odmawiającą przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 11 czerwca 2025 r. Skargę nadano w placówce pocztowej wyznaczonego operatora w dniu 14 lipca 2025 r. (data stempla pocztowego na kopercie, w której nadano skargę - k. 3). Prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 listopada 2025 r., sygn. akt IV SPP/Wr 145/25, skarżącemu przyznane zostało prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu - adwokata. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 11 grudnia 2025 r. oświadczył, że podtrzymuje wniesioną skargę, przedstawiając argumenty na jej poparcie, oraz wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wnosi się ją za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Terminy, stosownie do art. 83 § 1 p.p.s.a., oblicza się według przepisów prawa cywilnego. W myśl art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Stosowanie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Podkreślić należy, że termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym (nie jest możliwe jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd), procesowym (w razie jego uchybienia istnieje możliwość jego przywrócenia) oraz prekluzyjnym (upływ terminu sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca skargę). W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję organu skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 11 czerwca 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru zaskarżonej decyzji znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy). Zatem termin do wniesienia środka zaskarżenia rozpoczynał bieg w dniu 12 czerwca 2025 r. i kończył się z upływem dnia 11 lipca 2025 r. Tymczasem skarga na decyzję została wniesiona przez skarżącego w dniu 14 lipca 2025 r. (data stempla pocztowego na kopercie, w której nadano skargę), a więc 3 dni po upływie ustawowo wymaganego terminu. Wobec powyższego, mając na względzie fakt, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a), jak również wobec niezłożenia przez skarżącego ani przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.