IV SA/Wr 405/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi F. w B. na decyzję Prokuratora Okręgowego w Świdnicy z dnia 27 maja 2026 r., nr 3046-4.Ip.24.2026 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 6 VI 2026 r. F. w B. (dalej "skarżąca"), działając przez pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Prokuratora Okręgowego w Świdnicy z dnia 27 V 2026 r., nr 3046-4.Ip.24.2026 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł oraz o dołączenie do akt sprawy pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie z urzędowymi poświadczeniami doręczenia przesyłki zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej 21 VII 2026 r. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej przedłożył potwierdzony notarialnie odpis pełnomocnictwa upoważaniającego do reprezentowania skarżącej na terenie Województwa Dolnośląskiego w sprawach związanych z działalnością statutową fundacji oraz działań w zakresie wdrażania nowych technologii dotyczących Rynnowych Elektrowni Wodnych, w posiadaniu których jest fundacja. Wpis sądowy od skargi nie został uiszczony. Pismem z 23 VII 2026 r. pełnomocnik skarżącej złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej "ppsa", sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 35 § 2 ppsa pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej. Wezwanie do nadesłania stosownego dokumentu pełnomocnictwa znalazło podstawę w art. 37 § 1 zdanie pierwsze ppsa, zgodnie z którym pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zgodnie zaś z art. 49 § 1 ppsa, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków formalnych obliguje sąd, w świetle art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, do jej odrzucenia. Wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi ma podstawę w art. 220 § 1 ppsa, stosownie do którego, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, którą jest m.in. wpis sądowy. Z kolei wedle art. 220 § 3 ppsa, skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej przedłożył w wyznaczonym terminie dokument pełnomocnictwa, z którego jednak nie wynika upoważnienie pełnomocnika do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi, w tym do wniesienia skargi. Z brzmienia przedłożonego pełnomocnictwa wynika umocowanie do reprezentowania skarżącej na terenie Województwa Dolnośląskiego w sprawach związanych z działalnością statutową fundacji oraz działań w zakresie wdrażania nowych technologii dotyczących Rynnowych Elektrowni Wodnych, w posiadaniu których jest fundacja. Przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego została doręczona 21 VII 2026 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła wpisu. Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie w piśmie z 23 VII 2026 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę jednak czynność ta nie mogła wywołać żadnych skutków procesowych. Cofnąć bowiem można jedynie skargę skutecznie wniesioną, czyli taką, która nie jest dotknięta żadnymi brakami. W przypadku natomiast, gdy skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. postanowienia NSA z: 16 I 2014 r., II OSK 3150/13; 20 I 2011 r., II OSK 2453/10; 27 VI 2008 r., II OSK 923/08 i 3 I 2008 r., I OSK 1829/07 – publ. CBOSA). Powyższe obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 220 § 3 ppsa, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.