IV SA/Wr 393/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz-Sass, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2018 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości należności podlegającej zwrotowi z tytułu zaległych opłat za pobyt w domu opieki oraz ustalenia terminu zwrotu wydatków z tytułu opłat za pobyt w domu opieki postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.

R. P. (dalej jako skarżąca) wniosła do tut. Sądu skargę na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 18 maja 2017r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta L., Kierownika Działu Usług Społecznych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. z dnia 15 marca 2017 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia wysokości należności podlegającej zwrotowi z tytułu zaległych opłat za pobyt ojca – J. M. w Domu Opieki "[...]" w L. w wysokości 22.017,60 zł za okres od 1 stycznia 2016 r. do 28 lutego 2017 r. oraz ustalenia terminu zwrotu tych wydatków do dnia 31 lipca 2017 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu z urzędu wiadomo, iż skarżąca wniosła do tut. Sądu skargi na wcześniejsze decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie ustalenia wysokości należności podlegającej zwrotowi z tytułu zaległych opłat za pobyt jej ojca w Domu Pomocy Społecznej i ustalenia terminu zwrotu wydatków z tego tytułu, tj. na decyzję z dnia 3 listopada 2014 r., nr [...], obejmującą okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 sierpnia 2014 r., oraz na decyzję z dnia 4 marca 2016 r., nr [...], obejmującą okres od 1 września 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. W pierwszej z tych spraw zapadł wyrok z dnia 12 maja 2015 r. uwzględniający skargę, sygn. akt IV SA/Wr 906/14, który nie jest prawomocny z uwagi na wniesienie skargi kasacyjnej przez Kolegium. Naczelny Sąd Administracyjny dwukrotnie zawieszał rozpoznanie tej skargi kasacyjnej na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.), ostatnim razem postanowieniem z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 2490/15, uznając, iż zakres postawionego pytania prawnego przez Prokuratora Generalnego "Czy obowiązek wnoszenia, przez osoby wskazane w art.61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1769 ze zm.), opłat za pobyt w domu pomocy społecznej umieszczonej w nim osoby, a w konsekwencji wydanie decyzji o zwrocie kosztów poniesionych zastępczo przez gminę na podstawie art. 104 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 3 tej ustawy, wymaga uprzedniego skonkretyzowania i zindywidualizowania tego obowiązku począwszy od dnia jego powstania w stosunku do każdej ze zobowiązanych osób w decyzji administracyjnej o ustaleniu opłaty wydanej na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 i 2 tej ustawy, a także w drodze umowy zawartej na podstawie art. 103 ust. 2 w związku z art. 61 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ustawy o pomocy społecznej?" ma bezpośredni związek z problematyką prawną rozpoznawanej sprawy. Pomimo podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 11 czerwca 2018r., sygn. akt I OPS 7/17 uchwały o treści: "Obowiązek wnoszenia, przez osoby wskazane w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1769 ze zm.), opłat za pobyt w domu pomocy społecznej umieszczonej w nim osoby, a w konsekwencji wydanie decyzji o zwrocie kosztów poniesionych zastępczo przez gminę na podstawie art. 104 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 3 tej ustawy, wymaga uprzedniego skonkretyzowania i zindywidualizowania tego obowiązku począwszy od dnia jego powstania w stosunku do każdej ze zobowiązanych osób w decyzji administracyjnej o ustaleniu opłaty wydanej na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 i 2 tej ustawy lub w drodze umowy zawartej na podstawie art. 103 ust. 2 w związku z art. 61 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ustawy o pomocy społecznej" nie zostało podjęte do dnia rozprawy zawieszone przed naczelnym Sądem Administracyjnym postępowanie w sprawie I OSK 2490/15. W drugiej ze spraw wyżej wskazanych, która zawisła przed tut. Sądem, tj. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 228/16, postepowanie zostało zawieszone postanowieniem z dnia 23 marca 2017 r., i do dnia rozprawy sprawa nie została rozstrzygnięta. Skład rozpoznający niniejszą sprawę, z uwagi na postawione w skardze zarzuty, nie ma wątpliwości, że badanie ich zasadności zależy w dużej mierze od rozstrzygnięć jakie zapadną w tych wyżej wskazanych postępowaniach sadowoadministracyjnych, gdyż dotyczą one ustalenia wysokości należności podlegającej zwrotowi z tytułu zaległych opłat za pobyt ojca skarżącej za okresy wcześniejsze. Z tych też względów, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., postanowiono ponownie zawiesić niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne do czasu wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I OSK 2490/15.