IV SA/Wr 392/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [..]. nr [..] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oświadczając, że mieszka sam, posiada mieszkanie należące do Skarbu Państwa, poza tym nie ma żadnego majątku, w tym nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Jego jedyny dochód stanowi renta ZUS w kwocie [...] zł netto. Ponosi miesięcznie wydatki na prąd i gaz w kwocie 73 zł. Do wniosku załączona została kopia decyzji ZUS z [...], potwierdzająca wysokość wypłacanej renty. Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, przedmiotowy wniosek należało ocenić jako zasadny. Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości), a więc w zakresie częściowym, należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powyższe zostało wykazane. Jedynymi dochodami wnioskodawcy jest renta w kwocie zaledwie [...] zł, która nie starcza nawet na podstawowe potrzeby. Wnioskodawca posiada też majątku, z którego mógłby pozyskać dodatkowe środki pieniężne. Przy czym nawet, jeśli miałby taką możliwość, w pierwszej kolejności środki te winny zostać przeznaczone na jego niezbędne utrzymanie. Mając zatem na uwadze powyższe, przedmiotowy wniosek jest całkowicie uzasadniony. W związku z tym postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.