IV SA/Wr 366/20

1 POSTANOWIENIE Dnia 27 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji utrzymującej w mocy decyzję o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę.

1 Uzasadnienie: Pismem z dnia 13 lipca 2020 r. Z. R. (dalej: strona, skarżący) wniósł skargę do tut. Sądu m.in. na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., (dalej: organ) którą organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] nr [...]utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...][...]odmawiającą skarżącemu przyznania dodatku mieszkaniowego, na wniosek złożony w dniu 17 października 2019 r. W skardze, a następnie w stosownym formularzu, strona zawarła żądanie przyznania jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Skarga na wskazaną decyzję została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wr 366/20, w wniosek o przyznanie prawa pomocy pod sygn. akt IV SPP/Wr 138/20 W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że decyzją z dnia [...]r. nr [...]w wyniku rozpatrzenia wniosku strony o ponowne rozpatrzenia sprawy zakończonej w pierwszej instancji zaskarżoną decyzją na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 156 §1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Prawomocnym postanowieniem z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt IV SPP/Wr 138/20 tut. Sąd oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy wobec oczywistej bezzasadności skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić z uwagi na jej niedopuszczalność. Obowiązujące przepisy co do zasady przewidują dwuinstancyjną kontrolę rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne. Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej - p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie natomiast do art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia) od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, kontrola sądowa rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą rozstrzygnięcia wydanego przez organ drugiej instancji. W sprawie, wniesiona przez stronę skarga z dnia 13 lipca 2020 r. obejmowała m.in. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., (dalej: organ) którą organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] [...] odmawiającą skarżącemu przyznania dodatku mieszkaniowego, na wniosek złożony w dniu 17 października 2019 r. Zgodnie z pouczeniem zawartym w końcowej części tej decyzji, stronie przysługiwało prawo wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z czego - jak wynika z odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych sprawy - skarżący skorzystał. W tym przypadku prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. przysługiwało stronie, ale na decyzję wydaną przez Kolegium po rozpatrzeniu tego wniosku. Mając na uwadze, że objęte skargą w rozpatrywanej sprawie orzeczenie organu administracji publicznej nie nosi cech ostateczności, skarga na to rozstrzygnięcie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.