IV SA/Wr 334/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. R. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 334/17 odrzucającego skargę Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej pomyłki pisarskiej postanawia: odmówić wykładni powyższego postanowienia.

Pismem z dnia 7 czerwca 2017 r. Z. R. (zwany dalej stroną, skarżącym lub wnioskodawcą) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Samorządowego kolegium Odwoławczego we W. z dnia 15 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej pomyłki pisarskiej. Postanowieniem z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 334/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę z dnia 7 czerwca 2017 r. z powodu niewyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia przed organem właściwym w sprawie. Skarżący powyższą skargą zaskarżył postanowienie organu I instancji. Na to orzeczenie Sądu, skarżący pismem z dnia 10 listopada 2017 r. wniósł zażalenie, które w dniu 16 listopada 2017 r. zostało odrzucone ze względu na jego niedopuszczalność. Środkiem zaskarżenia przysługującym wnioskodawcy w niniejszej sprawie była bowiem skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 4 grudnia 2017 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o dokonanie wykładni postanowienia Sądu z dnia 26 października 2017 r., gdyż jest ono niezrozumiałe i budzi w skarżącym wątpliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie. Postanowienie z dnia 26 października 2017 r. jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a zwłaszcza przyczyny leżące u podstaw odrzucenia skargi z dnia 7 czerwca 2017 r. Trzeba również podkreślić, że wniosek o wykładnię postanowienia nie może stanowić kolejnego środka odwoławczego, za pomocą którego strona będzie prowadziła polemikę z wydanym orzeczeniem. Jeśli skarżący nie zgadza się w jakiekolwiek części z zapadłym w jego sprawy rozstrzygnięciem sądu może skorzystać z przysługujących mu środków odwoławczych na zasadach i w trybie wynikającym z przepisów prawa, o których treści w niniejszej sprawie został prawidłowo pouczony. Mając na uwadze powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.