IV SA/Wr 331/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy; III. odmówić zawieszenia postępowania sądowego.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., dalej: SKO, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z dnia [...], nr [...], którą odmówiono Z. R., dalej: skarżący, dodatku mieszkaniowego na okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 stycznia 2013 r. i przyznano skarżącemu dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 lutego 2013 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. Decyzja z dnia [...] zawierała pouczenie, że stronie przysługuje prawo wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy do SKO, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Powyższą decyzję z dnia [...] skarżący odebrał osobiście w dniu 3 stycznia 2014 r. Pismem z dnia 14 stycznia 2014 r. wniósł m. in. o "uzupełnienie orzeczenia ([...]) o brakujące rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku strony o zmianę lub uchylenie decyzji organu pomocowego ze względu na słuszny interes strony i społeczny w oparciu o art. 154 i 155 k.p.a." oraz o ponowne rozpatrzenie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji i zmiany jej w oparciu o prymat zabezpieczenia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony do zachowania godnych człowiekowi warunków bytowych". Postanowieniem z dnia [...], nr [...] stwierdziło niedopuszczalność wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w I instancji decyzją z dnia [...] gdyż środek zaskarżenia został wniesiony przedwcześnie i tym samym nieskutecznie. Pismem z dnia 2 kwietnia 2014 r. skarżący wniósł skargę na wymienioną decyzję z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o odrzucenie skargi wskazując, że skarga została wniesiona na decyzję wydaną w I instancji, w stosunku do której przedwcześnie wniesiono o ponowne rozpoznanie sprawy. Oznacza to, że skarga podlega odrzuceniu z przyczyn przedmiotowych na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie bowiem z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepis ten w § 2 stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzja SKO z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego stanowiła w sprawie rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji, w stosunku do którego przedwcześnie wniesiono o ponowne rozpoznanie sprawy. W zaistniałym więc stanie rzeczy należy uznać, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na orzeczenie organu I instancji jest niedopuszczalna i jako taka podlegała w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) odrzuceniu. W skardze skarżący domagał się nadto przyznania mu prawa pomocy w pełnym zakresie, zawieszenia postępowania sądowego oraz połączenia rozpoznania wskazanych w skardze spraw, "gdyż są o to samo i mogą być wniesione jedną skargą". Stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Na równi ze skargą oczywiście bezzasadną traktowana jest skarga niedopuszczalna. Wobec tego wniosek skarżącego o pomoc prawną podlegał oddaleniu. Podobnie należałoby traktować wniosek skarżącego o tego rodzaju pomoc "w celu wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń" gdyż wniosek ten jest przedwczesny. O tego rodzaju pomoc skarżący mógłby się zwrócić po uprawomocnieniu się postanowienia wydanego przez Sąd. Zawieszenia postępowania sądowego należało natomiast odmówić, gdyż brak jakichkolwiek względów, które miałyby uzasadniać taką decyzję sądową. Nie uzasadnia tego skarżący w motywach skargi, zaś przepisy art. 235 § 1 k.p.a. jak i art. 56 w związku z art. 124 § 1 p.p.s.a. nie mają w tym wypadku zastosowania. Zdaniem Sądu nie zachodzą też przesłanki do uwzględnienienia wniosku o połączenie wskazanych w skardze spraw do wspólnego rozpoznania.