IV SA/Wr 33/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania świadczenia pielęgnacyjnego za niezależnie pobrane i podlegające zwrotowi postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 24 października 2018 r., nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia 30 lipca 2018 r., nr [...] uznającą świadczenie pielęgnacyjne wypłacone J.M.(dalej: skarżąca) za nienależnie pobrane i zobowiązującą do zwrotu. Skarga została podpisana przez syna skarżącej J. M. Do skargi dołączono pełnomocnictwo upoważniające J. M. do złożenia skargi w niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oraz do reprezentowania skarżącej przed tym Sądem. Pełnomocnictwo nie zawierało jednak podpisu skarżącej. Wobec powyższego w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 lutego 2019 r. wezwano pełnomocnika skarżącej, do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez złożenie prawidłowego pełnomocnictwa (zawierającego podpis skarżącej) upoważniającego do działania w imieniu skarżącej ze wskazaniem, że w przypadku niemożności podpisania upoważnienia przez stronę osobiście, pełnomocnictwo z informacją o przyczynie niemożności podpisania pisma przez stronę, winno być podpisane przez osobę trzecią (np. z kręgu bliskich strony lub osób jej obcych np. notariusza), zgodnie z art. 38 p.p.s.a. Jednocześnie pouczono, że wymaganego podpisu nie może złożyć osoba, która ma być umocowana do pełnienia funkcji pełnomocnika. W piśmie z dnia 12 lutego 2018 r. J. M. oświadczył, że w związku ze śmiercią jego matki, której był pełnomocnikiem cofa skargę w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie poinformował, że dług jego matki został anulowany w związku z jej śmiercią wobec czego sprawa jest bezprzedmiotowa. Do złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi pełnomocnik dołączył odpis skrócony aktu zgonu skarżącej z dnia 2 stycznia 2019 r., nr [...], z którego wynika, że skarżąca zmarła w dniu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. W obrębie zakresu tego pojęcia znajdują się więc takie prawa i obowiązki, które odnoszą się do określonych interesów konkretnej osoby ze względu na jej indywidualną sytuację, a zatem te, które nie przechodzą na następców prawnych, gdyż są związane z określoną osobą. Dodatkowo, zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2220 ze zm.) osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne (a takim świadczeniem jest m.in. zasiłek pielęgnacyjny) jest zobowiązana do ich zwrotu. Jednakże art. 30 ust. 11 tej ustawy stanowi, że w przypadku osoby, która pobrała nienależne świadczenia rodzinne, należności, o których mowa w ust. 2 i 8 wygasają. Z powyższego można wywieść, że zasiłek pielęgnacyjny jako świadczenie rodzinne, jest świadczeniem o charakterze osobistym i wygasa z chwilą śmierci. W związku z powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.