IV SA/Wr 326/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dnia 21 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest opisana w sentencji decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Swojego wniosku skarżąca nie uzasadniła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej w skrócie: p.p.s.a.), Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania, w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Podkreślić należy, że powyższe okoliczności muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienia NSA z 24 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 2877/15, z 26 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OZ 879/15, czy z 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II GZ 388/12, dostępne - podobnie jak i pozostałe wyroki sądów administracyjnych przywołane w tym uzasadnieniu - na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W judykaturze utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA z 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 498/12, z 10 maja 2011 r. sygn. akt II FZ 106/11, z 9 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1501/11, z 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, czy z 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338/07). W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje - w tym kontekście - na uwzględnienie. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że niezwłoczne wykonanie decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek uznał, że skarżąca nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Końcowo podkreślenia wymaga, że zasadności wniosku nie można upatrywać w tym, iż zaskarżona decyzja - w ocenie skarżącej - narusza prawo, o czym na obecnym etapie postępowania Sąd nie przesądza i nie może przesądzać. Podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa mogą stanowić podstawę do oceny zasadności wniesionej skargi, nie zaś wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W konsekwencji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.