IV SA/Wr 300/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. R. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 300/17 odrzucającego skargę Z. R. z dnia 20 czerwca 2017 r. oraz oddalającego jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: odmówić wykładni powyższego postanowienia.

Pismem z dnia 20 czerwca 2017 r. Z. R. (zwany dalej stroną, skarżącym lub wnioskodawcą) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na – jak sam to określił – odmowę ujawnienia informacji niejawnych. Następnie kolejnym pismem z dnia 25 września 2017 r. – skierowanym bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przekazanym do tutejszego Sądu zgodnie z wyraźnie wskazaną sygnaturą IV SA/Wr 505/16 – skarżący powielił swoje żądanie zawarte w skardze z dnia 20 czerwca 2017 r. Postanowieniem z dnia 31 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 300/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę z 20 czerwca 2017 r. oraz oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 20 listopada 2017 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o dokonanie wykładni powyższego postanowienia, gdyż "(...) jego uzasadnienie mija się z sentencją orzeczenia, wobec czego doręczone postanowienie jest dla mnie niejasne i budzi wątpliwości o jakim przedmiocie postępowania orzeka". Dalej skarżący wskazał, że z treści uzasadnienia wynika, że postanowienie dotyczy zarówno skargi z dnia 20 czerwca 2017 r., jak i skargi z dnia 25 września 2017 r., która – zdaniem skarżącego – stanowi odrębne pismo, adresowane do innego podmiotu i powinna być rozpoznana w ramach samodzielnego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie. Postanowienie z dnia 31 października 2017 r. jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a zwłaszcza przyczyny leżące u podstaw odrzucenia skargi z dnia 20 czerwca 2017 r. W ocenie Sądu, pismo z dnia 25 września 2017 r., pomimo że zostało skierowane do NSA, nie stanowiło ono w istocie odrębnej skargi. Wskazywała na to bowiem zarówno jednobrzmiąca treść obu skarg, jak i podanie w nich przez skarżącego tej samej sygnatury sprawy (IV SA/Wr 505/14), w ramach której domagał się on wydania uzasadnienia zapadłego orzeczenia. Wobec tego trudno przyjąć, że postanowienie to wymaga niezbędnej wykładni. Trzeba również podkreślić, że wniosek o wykładnię postanowienia nie może stanowić kolejnego środka odwoławczego, za pomocą którego strona będzie prowadziła polemikę z wydanym orzeczeniem. Jeśli skarżący nie zgadza się w jakiekolwiek części z zapadłym w jego sprawy rozstrzygnięciem sądu może skorzystać z przysługujących mu środków odwoławczych na zasadach i w trybie wynikającym z przepisów prawa, o których treści w niniejszej sprawie został prawidłowo pouczony. Mając na uwadze powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.