IV SA/Wr 275/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca) Protokolant: Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału IV Krzysztof Erbel po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 4 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi S. H. na Polski Związek Działkowców - Zarząd Rodzinnego Ogrodu Działkowego im. Stanisława Staszica w Oławie w przedmiocie niewykonania prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2024 r. sygn. akt IV SAB/Wr 332/24 I. wymierza Polskiemu Związkowi Działkowców - Zarządowi Rodzinnego Ogrodu Działkowego im. Stanisława Staszica w Oławie grzywnę w wysokości 200 (słownie: dwieście) złotych; II. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Polskiego Związku Działkowców - Zarządu Rodzinnego Ogrodu Działkowego im. Stanisława Staszica w Oławie na rzecz skarżącego kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z 29 kwietnia 2025 r. S. H. (dalej: skarżący) wniósł skargę na niewykonanie przez Polski Związek Działkowców - Zarząd Rodzinnego Ogrodu Działkowego im. [...] w O. (dalej: organ) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (dalej: WSA we Wrocławiu, Sąd) z 19 grudnia 2024 r., IV SAB/Wr 332/24. W wyroku tym Sąd m.in. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 5 października 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz zobowiązał organ do rozpoznania wniosku, o którym mowa w punkcie II wyroku, w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Akta sprawy administracyjnej wraz z odpisem wyroku ze stwierdzoną prawomocnością zostały doręczone organowi w dniu 21 marca 2025 r. Skarżący zarzucił, że pomimo upływu terminu wykonania prawomocnego wyroku oraz pomimo wezwania organu nadal go nie wykonano. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w opisanym wyroku Sąd nie nakazał udzielenia odpowiedzi w ciągu 14 dni, a jedynie rozpoznanie wniosku, co oznacza "formalne odniesienie się do niego", a nie "zakończenie procesu kompletowania odpowiedzi". Organ dalej argumentował, że spełnił obowiązek wynikający z wyroku, podejmując w dniu 26 marca 2025 r. uchwałę nr 103/03/2025 o pozytywnym rozpoznaniu wniosku skarżącego. Od tego momentu trwają czynności zmierzające do przygotowania odpowiedzi. Z uwagi na znaczną liczbę pytań oraz ich skomplikowany i techniczny charakter, a także konieczność zachowania zgodności z przepisami prawa przygotowanie pełnej dokumentacji wymaga czasu, konsultacji z ekspertami i analiz prawnych. Organ nadmienił również, że wykonuje swoje obowiązki społecznie, raz w tygodniu - w każdą środę w godzinach 15:00-17:00. W tym czasie prowadzone są posiedzenia i jednocześnie przyjmowani są interesanci. W związku z ograniczonym czasem działania oraz obowiązkami, prace nad kompletowaniem dokumentacji odbywają się sukcesywnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zgodnie z art. 154 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z przepisu tego wynika, że ustawodawca formułuje dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, skarżący przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W niniejszej sprawie skarżący spełnił wskazany w art. 154 § 1 p.p.s.a. warunek dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na niewykonanie wyroku, czyniąc to w skierowanym do organu pisemnym wezwaniem z 10 kwietnia 2025 r. Z akt niniejszej sprawy nadto wynika, że WSA we Wrocławiu w wyroku z 19 grudnia 2024 r., IV SAB/Wr 332/24 wyznaczył organowi termin 14 dni na rozpoznanie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, który upłynął 4 kwietnia 2025 r. Dla oceny zasadności rozpatrywanej skargi niezbędne jest również wskazanie, że zobowiązany organ powinien był we wspomnianym terminie podjąć adekwatne czynności wynikające z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.), tj.: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jego posiadaniu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Tymczasem jak wynika z odpowiedzi na skargę oraz przekazanych dokumentów organ nie podjął żadnej czynności, która czyniłaby zadość ww. prawomocnemu wyrokowi. W szczególności nie można utożsamić z "rozpoznaniem wniosku" skarżącego – tak jak błędnie argumentował organ - wspomnianej uchwały z 26 marca 2025 r. jedynie postulującej udzielnie informacji skarżącemu (por. § 1 ). Jej podjęcie nie przełożyło się bowiem na wykonanie jakiejkolwiek czynności stanowiącej właściwą reakcję na wniosek o udostępnienie informacji publicznej (wg opisanego wyżej wzorca u.d.i.p.). W świetle powyższego nie budzi więc wątpliwości, że organ jak dotąd nie wykonał prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu z 19 grudnia 2024 r., IV SAB/Wr 332/24. Biorąc pod uwagę okoliczności dotyczące niniejszej sprawy, Sąd uznał więc skargę za uzasadnioną, przyjmując jednocześnie, że wymierzona grzywna w wysokości 200 zł będzie adekwatna do zachowania organu, który naruszył termin załatwienia sprawy po przesłaniu mu prawomocnego wyroku, a jednocześnie spełni wystarczająco represyjną funkcję. W związku z tym Sąd orzekł, jak w pkt. I wyroku, na podstawie art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a. W ocenie Sądu, bezczynność organu w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 in fine p.p.s.a.), o czym orzekł w pkt. II sentencji wyroku. Dokonując takiej oceny Sąd wziął pod uwagę fakt, że stwierdzona bezczynność – jakkolwiek na pewno zasługuje na napiętnowanie - nie była wynikiem kwalifikowanego ignorowania wyroku WSA we Wrocławiu, lecz błędnym rozumieniem sposobu jego wykonania przez organ. O kosztach orzeczono w pkt. III sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.