IV SA/Wr 265/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 265/17 utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 28 września 2017 r. odmawiające przyznania Z.R. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu oraz umarzające postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r. odmawiającą przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia.

Postanowieniem z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 265/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy opisane w sentencji postanowienie referendarza sądowego z dnia 15 września 2017 r. Wnioskiem z dnia 8 grudnia 2017 r. skarżący zwrócił się o wykładnię wymienionego postanowienia Sądu z dnia 15 grudnia 2017 r. wskazując, że wydane postanowienie jest dla niego niezrozumiałe. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Stwierdzić należy, że w odniesieniu do postanowienia z dnia 15 listopada 2017 r. sytuacja taka nie zachodzi. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie sentencja wymienionego postanowienia nie nasuwa żadnych wątpliwości, zaś jego uzasadnienie jest spójne i logiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny, utrzymując w mocy postanowienie referendarza sądowego wskazał wyraźnie, jakie były motywy i podstawy takiego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż wątpliwości co do uzasadnienia orzeczenia mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Uwzględnienie wniosku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (zob. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2012 r. sygn. akt I OZ 78/12, LEX nr 1115980). Pogląd ten podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Z tych powodów Sąd, działając na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.