IV SA/Wr 26/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Z. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 26/18 odrzucające sprzeciw Z. Z. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 26/18 pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi Z. Z. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 722/15 postanawia: odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 3 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 26/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie Z. Z. (zwanego dalej stroną lub skarżącym) na postanowienie odrzucające sprzeciw skarżącego wniesiony od zarządzenia starszego referendarza sądowego tutejszego Sądu pozostawiającego bez rozpoznania wniosek strony o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Na opisane na wstępie postanowienie z dnia 3 września 2018 r. strona skarżąca wywiodła zażalenie, wniesione w dniu 23 września 2018 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej. Zarządzeniem z dnia 24 września 2018 r. przewodniczący Wydziału IV tutejszego Sądu wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych zażalenia poprzez jego podpisanie oraz nadesłanie jednego odpisu, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 października 2018 r. Pismem z dnia 14 października 2018 r., podobnie jak i zażalenie również przesłanym drogą elektroniczną, skarżący podważył zasadność skierowanego do niego wezwania podnosząc, że go nie rozumie, albowiem wniesione zażalenie było już podpisane w sposób respektowany przez inne sądy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pism w postępowaniu sądowym, co oznacza, że powinno zawierać m.in. podpis strony (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Ponadto – w myśl art. 47 § 1 p.p.s.a. – do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, w aktualnym stanie prawnym nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu administracyjnego pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym oraz pisma przesłanego za pomocą środków komunikacji elektronicznej takich jak np. faks, e-mail czy platforma usług publicznych (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt I OPS 10/13). Taka możliwość zaistnieje bowiem dopiero od dnia 31 maja 2019 r., tj. po wejściu w życie art. 4 ustawy z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r., poz. 183, ze zm.). Dlatego też skan zażalenia przesłany do tutejszego Sądu drogą elektroniczną nie mógł wywołać zamierzonych przez stronę skutków prawnych. Wobec powyższego, przewodniczący wydziału, mając na uwadze treść art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwał stronę o podpisanie zażalenia oraz nadesłanie jego odpisu w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia wniesionego środka zaskarżenia. Przesyłkę zawierającą wezwanie strona skarżąca podjęła w dniu 12 października 2018 r. W myśl art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zgodnie z art. 111 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1025 ze zm.), termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Jednakże, gdy początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. W zakreślonym terminie, który upływał z dniem 19 października 2018 r. (piątek), strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniesionego zażalenia, ograniczając się wyłącznie do polemiki z otrzymanym wezwaniem. Wobec powyższego przedmiotowe zażalenie należało odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.