IV SA/Wr 229/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 9 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi P. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2026 r., nr SKO 4532.183.2025 w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej zasiłku pielęgnacyjnego postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.

P. D. pismem z dnia 26 lutego 2026 r. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2026 r., nr SKO 4532.183.2025 w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej zasiłku pielęgnacyjnego. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postępowanie w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu (sygn. akt IV SPP/Wr 43/26) zostało zakończone wydaniem zarządzenia z dnia 2 czerwca 2026 r., pozostawiającym wniosek bez rozpoznania. Pismem z dnia 8 lipca 2026 r. Skarżący złożył wniosek o cofnięcie skargi z uwagi na pozytywne załatwienie sprawy Skarżącego przed organem. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) stanowi, że skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Innymi słowy, cofnięcie skargi przez skarżącego jest co do zasady wiążące dla sądu administracyjnego. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2017r. , sygn. akt I OSK 3/07, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, nie zachodziły okoliczności wymienione w art. 60 p.p.s.a., które stanowią przeszkodę skutecznego cofnięcia skargi, zaś oświadczenie Skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi – w świetle materiału aktowego niniejszej sprawy - nie nasuwa żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. Wobec tego Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. Odnosząc się natomiast do zawartego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na skuteczne cofnięcie skargi przez Skarżącego, ów wniosek stał się bezprzedmiotowy, a więc nie było możliwości jego rozpoznania.