IV SA/Wr 170/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 13 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym ze skargi E.B. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

E. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisane w sentencji postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej: p.p.s.a., stanowi, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W zaskarżonym postanowieniu pouczono skarżącego o prawie wniesienia skargi do właściwego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia jego doręczenia. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca zaskarżone postanowienie została wysłana na adres podany przez skarżącego, tj. ul. [...], [...] W., była podwójnie awizowana (9 października 2017 r. i 17 października 2017 r.), a zatem uznano ją za doręczoną w dniu 23 października 2017 r. Termin do wniesienia skargi rozpoczął zatem swój bieg w dniu 24 października 2017 r. Trzydziestym dniem był 22 listopada 2017 r. zatem w tym dniu upływał termin do wniesienia skargi. Skarżący złożył skargę za pośrednictwem poczty w dniu 27 lutego 2018 r. Skoro termin do wniesienia skargi upływał w dniu 23 listopada 2017 r. zaś skargę wniesiono w dniu 27 lutego 2018 r. należy uznać, że skarga została wniesiona z przekroczeniem 30-dniowego terminu. Dodać przy tym należy, że o zmianie adresu do korespondencji skarżący poinformował dopiero w piśmie z dnia 26 grudnia 2017 r. Skarżący nie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W związku z tym Sąd zobowiązany był do zastosowania art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stanowiącego o konieczności odrzucenia skargi, o czym orzeczono jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia. Jednocześnie trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w skardze niedopuszczalnej, podlegającej odrzuceniu. Stanowiło to więc o oczywistej bezzasadności skargi, co tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego postanowienia.