IV SA/Wr 134/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, , po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na działanie Prezes Sądu Rejonowego w Ś. postanawia: odrzucić skargę.

Skarżący R. S. z powołaniem się na przepis art. 227 k.p.a. oraz 241 k.p.a. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę zarzucając Prezesowi Sądu Rejonowego w Ś. nienależyte wykonywanie zadań. Według wskazań strony podmiot ten dopuścił się bezczynności i w wyniku zaniedbań oraz ignorancji nie odpowiedział na wnioski strony dotyczące złożenia do akt sprawy dotyczącej zażalenia na zatrzymanie "8 druków nadań pocztowych" oraz kopii pisma prolongującego termin do sporządzenia uzasadnienia w sprawie [...] . W nagłówku skargi powołano trzy sygn. akt [...], [...] i [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Przede wszystkim na wstępie zauważyć należy, że złożona w przedmiotowej sprawie z powołaniem się na art. 227 k.p.a.- skarga z dnia 25 lutego 2019 r., nie należy do kognicji tutejszego sądu. Jej przedmiotem jest bowiem bezsprzecznie krytyka nienależytego wykonywania zadań przez wskazany organ, podnosi zarzuty wadliwej działalności tego organu zarzucając mu bezczynność w zakresie realizacji wniosków skarżącego składanych do spraw o podanych przez niego sygnaturach. Tymczasem kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane m.in. w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. dalej p.p.s.a.) Zatem skarga może być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a., a także na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd administracyjny nie jest natomiast właściwy do rozpoznawania skarg, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg podnoszących zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości, a więc skarg tzw. powszechnych (art. 227 k.p.a.), a taki właśnie charakter ma skarga strony z dnia 25 lutego 2019 r. W myśl art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Do rozpatrywania tego rodzaju skarg właściwe są organy określone w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, w art. 229-230. Do skarg uregulowanych w dziale VIII k.p.a. nie ma natomiast zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej. Powyższa procedura skargowa ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego, kończącego się czynnością materialnotechniczną w postaci zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia skargi, zaś forma tego załatwienia nie stanowi także żadnego z aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 powołanej ustawy. W tym stanie rzeczy niniejsza sprawa nie mieści się we wskazanym powyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 powyższej ustawy. Zatem wniesiona skarga jako niepodlegająca jurysdykcji sądów administracyjnych - nie może być przedmiotem oceny przez sąd administracyjny i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji.