IV SA/Wr 13/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z zażalenia D. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr IV SA/Wr 13/16 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. D. na czynność Dyrektora Generalnego Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we W. polegającą na niedopuszczeniu do trzeciego etapu konkursu na stanowisko starszego specjalisty do spraw wydawania decyzji z zakresu mienia zabużańskiego w Wydziale [...] w Oddziale [...] i Uwłaszczeń D. Urzędu Wojewódzkiego we W. postanawia: odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z 2 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 13/16, po rozpoznaniu wniosku skarżącego D. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie wniosku. Na skutek sprzeciwu wniesionego przez pełnomocnika skarżącego od powyższego rozstrzygnięcia, postanowieniem z dnia 28 grudnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Odpis postanowienia z dnia 28 grudnia 2016 r. z uzasadnieniem doręczony został pełnomocnikowi skarżącego. W dniu 10 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie na postanowienie Sądu dnia 28 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone w jego pkt 1-10. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie zostały ujęte w katalogu zawartym w przywołanym wyżej przepisie, ustawodawca nie przewidział także w innym przepisie, aby od takich postanowień przysługiwało zażalenie. Dodać należy, że rozpoznając sprzeciw od postanowień (lub zarządzeń) referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a więc wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a.). Zatem na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy zażalenie nie przysługuje. Skoro, jak wykazano wyżej, zażalenie wniesione przez pełnomocnika skarżącego na postanowienie z dnia 28 grudnia 2016 r. jest niedopuszczalne, należało je odrzucić na podstawie art.178 w związku z art.197 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.