IV SA/Wa 962/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa S. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia wysokości odszkodowania postanawia: odrzucić skargę

W piśmie z dnia 8 kwietnia 2020 r. G. K., reprezentowany przez ojca, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa S. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia wysokości odszkodowania za szkody łowieckie wyrządzone przez dziki na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym G., gmina M.. W odpowiedzi na skargę Nadleśniczy Nadleśnictwa S. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Sąd administracyjny przed merytorycznym rozpoznaniem skargi w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – dalej Ppsa). Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tej przyczyny ma miejsce wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana na podstawie art. 46e ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie, a doszło do jej wydania w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 20 stycznia 2020 r., sygn. IV SA/Wa 1691/19, postanowienia Nadleśniczego Nadleśnictwa S., na mocy którego Nadleśniczy postanowił stwierdzić niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania od stanowiska Koła Łowieckiego [...] zawartego w piśmie z dn. 2 czerwca 2019 Ł.dz. [...] oraz Starosty S. w S. z dn. [...]czerwca 2019 r. złożonego, przez H. K. w dniu [...] czerwca 2019 r. W wyroku tym Sąd zobowiązał organ m.in. do ustalenia, czy skarżący rzeczywiście w dniu 4 kwietnia 2019 r. wniósł "zażalenie" związku z protokołem szacowania szkody z 30 kwietnia 2019 r. Jeżeli taki fakt zostanie ustalony, wówczas wspomniane "zażalenie", w świetle art. 65 § 2 k.p.a. oraz zasady, że liczy się rzeczywista intencja strony, a nie literalne brzmienie pisma, będzie mogło być ewentualnie uznane za odwołanie w rozumieniu art. 46d ust. 1 Prawa łowieckiego. Poczynienie w tej kwestii finalnych ocen prawnych poprzedzone musi być jednak zebraniem niezbędnego materiału dowodowego przez organ. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uznał, że sprawa dotyczy kwestii ustalenia odszkodowania za szkody wyrządzonej przez dziki. Mimo, że w sprawie została wydana decyzja, a co do zasady skargi na decyzje organów administracji publicznej rozpatrują sądy administracyjne, to jednak na skutek działań ustawodawcy sprawy dotyczące ustalenia odszkodowania za szkody łowieckie zostały wyłączone spod kognicji sądów administracyjnych. W myśl art. 46 ust. 1 Prawa łowieckiego dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego jest obowiązany do wynagradzania szkód wyrządzonych: 1) w uprawach i płodach rolnych przez dziki, łosie, jelenie, daniele i sarny; 2) przy wykonywaniu polowania. Stosownie do art. 46e ust. 1 tej ustawy Nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwy ze względu na miejsce wystąpienia szkód ustala wysokość odszkodowania, w drodze decyzji (...). Natomiast od tej decyzji przysługuje właścicielowi albo posiadaczowi gruntów rolnych, na których zostały wyrządzone szkody, o których mowa w art. 46 ust. 1, a także dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego niezadowolonych z decyzji, przysługuje, w terminie trzech miesięcy od dnia jej doręczenia, powództwo do sądu właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody. Skoro ustawodawca posłużył się terminem "powództwo", to jednoznacznie wskazał, że właściwym w tego typu sprawach będzie sąd powszechny, a nie sąd administracyjny. Generalnie powództwo definiuje się bowiem jako żądanie udzielenia ochrony prawnej w drodze procesu cywilnego skierowane do sądu. Także w zaskarżonej decyzji organ prawidłowo pouczył skarżącego o prawie wniesienia powództwa do sądu rejonowego – wydziału cywilnego. Stwierdzić zatem należy, że niniejsza sprawa ma charakter cywilnoprawny, zatem nie należy do właściwości sądu administracyjnego i obliguje Sąd do odrzucenia skargi. Dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa należało orzec jak w sentencji.