IV SA/Wa 92/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. W. i A. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. W. i A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W piśmie z 8 grudnia 2016 r. E. i A. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2016 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce nr geod. [...] obręb [...] przy ul. [...]. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżący podali, że w przeciwieństwie do poprzednio obowiązującego stanu prawnego decyzje o ustaleniu warunków zabudowy nie pełnią tylko funkcji informacyjnej, a wręcz przeciwnie – kształtują prawa i obowiązki stron w zakresie zagospodarowania terenu. Ponadto decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę, a krąg uczestników takiego postępowania jest węższy, niż w przypadku decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zdaniem Skarżących w wyniku wykonania decyzji o warunkach zabudowy powstanie budynek wielorodzinny, zaś inwestor po otrzymaniu zaskarżonej decyzji złożył wniosek o pozwolenie na budowę. Skarżący wskazali również, że w sytuacji, gdy nie zostaną uznani za stronę postępowania o pozwoleniu na budowę nie będą mogli kwestionować rozstrzygnięcia jakie w tym postępowaniu zapadnie. Zachodzi zatem niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Biorąc pod uwagę powyższe kryterium Sąd uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, że zaskarżona decyzja ma charakter ustalający. Ustala bowiem warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i nie upoważnia do rozpoczęcia prac budowlanych. Zarówno w literaturze jak i w orzecznictwie dominuje pogląd, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 778 ze zm.) ze względu na jej przedmiot, nie podlega wykonaniu. Decyzja ta stwierdza bowiem istnienie pewnego tylko stanu prawnego i faktycznego. Z tego powodu decyzja ta jako zbliżona swym charakterem do zaświadczenia, nie wymaga wykonania. Decyzja o warunkach zabudowy nie upoważnia do rozpoczęcia inwestycji, a sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia inwestycji nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 4, Warszawa 2010, s. 205; oraz postanowienia NSA z dnia 26 listopada 2013 roku, II OZ 1081/13; 16 listopada 2011 roku, II OZ 1108/11; 13 października 2011 roku, II OZ 964/11 z 7 grudnia 2016 r., sygn. II OZ 1358/16). Okoliczności na które powołują się Skarżący nie są bezpośrednim skutkiem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja ta jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie może zatem naruszać na tym etapie żadnych praw Skarżących w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Również w świetle powyższej argumentacji kwestia dotycząca ewentualnego nieobjęcia Skarżących jako strony w postępowaniu dotyczącego pozwolenia na budowę nie może stanowić przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 cyt. powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.