IV SA/Wa 906/17

Dnia 21 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. F. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państwa obszaru Schengen postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

T. F., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, w skardze z dnia 10 lutego 2017 r. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie zobowiązania skarżącej oraz jej małoletniej córki A. F. do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państwa obszaru Schengen, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że wydalenie jej i jej dziecka z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uniemożliwi skarżącej i jej rodzinie dochodzenie swoich praw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) – dalej p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Podkreślić przy tym trzeba, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.). Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że opuszczenie przez skarżącą i jej małoletnią córkę terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed zbadaniem sprawy przez Sąd nie pozbawi skarżącej i jej małoletniego dziecka prawa do sądu, albowiem skarżąca w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, co – w powiązaniu ze specyfiką tego postępowania, które nie wymaga osobistego udziału strony na rozprawie i zasadą orzekania na podstawie akt sprawy (art. 107 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a.) – wyklucza przyjęcie, że do zapewnienia stronie prawa do sądu konieczne jest orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie sygn. akt II OZ 442/17, II OZ 295/17 dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu należy wskazać, że zaskarżoną decyzją o zobowiązaniu do powrotu objęte jest wraz z rodzicem małoletnie dziecko. Zatem Sąd jest zobligowany rozważyć, jakie skutki wywoła wykonanie decyzji w stosunku do małoletniego dziecka skarżącej. Z treści dokumentów przedłożonych w toku postępowania administracyjnego wynika, że małoletnia w stopniu bardzo dobrym władza językiem rosyjskim, jest zdolną uczennicą i osiąga dobre wyniki w nauczaniu szkolnym, posiada bardzo dobre predyspozycje intelektualne do nabywania wiedzy i umiejętności, szybko zasymilowała się z rówieśnikami, nową placówką szkolną, a nadto, że tęskni za babcią, koleżankami oraz rodzinną miejscowością. Posiadanie przez małoletnią córkę skarżącej zdolności adaptacyjnych w nowym miejscu, wysoki poziom rozwoju intelektualnego dziewczynki, jak również władanie przez nią językiem ojczystym oznacza możliwość odnalezienia się małoletniej w rzeczywistości ukraińskiej w okresie, gdy mogłaby ona korzystać z ochrony tymczasowej. Do kraju pochodzenia wróci ona wspólnie z matką, co nie pozbawi dziecka poczucia stabilności i bezpieczeństwa w stopniu uzasadniający, uznanie, że może to prowadzić do poważnej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Po powrocie dziecko będzie miało zapewnione pewne wsparcie emocjonalne dalszych członków rodziny, w tym babki, z którymi jest związane emocjonalnie, jak również rówieśników. Zatem w stosunku do małoletniej córki skarżącej nie wystąpią także przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast na tym etapie przedwczesna byłoby ocena czy konieczność powrotu na stałe wraz z zakazem ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państwa obszaru Schengen nie prowadziłaby do naruszenia praw dziecka. Kwestia ta będzie przedmiotem oceny Sądu na etapie rozpatrywania skargi. W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków dla samej skarżącej, jak również w sferze prawnie chronionych interesów jej małoletniego dziecka, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez stronę ochrony tymczasowej. Mając powyższe na względzie, sformułowany przez skarżącą wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej nie zasługiwał na uwzględnienie, wobec czego Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.