IV SA/Wa 850/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi N. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia zwolnić N. S. od kosztów sądowych

Skarżąca N. S. (dalej: "skarżąca") po wezwaniu jej do uiszczenia wpisu od skargi w niniejszej sprawie w wysokości 300 zł, zwróciła się do Sądu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Z wniosku sporządzonego na urzędowym formularzu PPF wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z matką. Nie posiadają jakiegokolwiek majątku. Mieszkają w wynajętym mieszkaniu w W., koszt wynajmu to 1200 zł miesięcznie. Matka skarżącej uzyskuje dochód z tytułu umowy zlecenie w wysokości 1100 zł brutto, natomiast skarżąca aktualnie uzyskuje dochód w wysokości 1000 zł brutto miesięcznie (od 1 czerwca 2014 r. ma wynosić 1300 zł brutto). Skarżąca oświadczyła, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego. Przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżąca wykazała, że spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. W obecnej chwili skarżąca oraz jej matka otrzymują dochody w łącznej wysokości 2100 zł brutto (od 1 czerwca 2014 r. prawdopodobnie 2400 zł brutto) z tytułu umowy zlecenie. Z oświadczenia skarżącej wynika, że wynajmują w W. mieszkanie i z tego tytułu ponoszą koszty w wysokości 1200 zł. Nie posiadają żadnego majątku, oszczędności. W tej sytuacji, mając na uwadze aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego, uznano, że poniesienie przez kosztów sądowych (na obecnym etapie postępowania to wpis sądowy w wysokości 300 zł), mogłoby narazić skarżącą oraz jej matkę na uszczerbek utrzymania koniecznego. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.