IV SA/Wa 84/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Robert Dudek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2025 r. sprawy ze skargi T. z siedzibą w O. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 3 listopada 2024 r., nr DOOŚ-WDŚI.420.22.2024.SP.19 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.

Decyzją z dnia 13 czerwca 2018 r., nr ST-I.4207.17.2017.JT, wydaną po rozpatrzeniu wniosku Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej S.A. w T. (dalej: Spółka lub inwestor) i po przeprowadzeniu postępowania, w tym oceny oddziaływania na środowisko – Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. (dalej: RDOŚ lub organ I instancji) ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Budowa instalacji kogeneracji do produkcji energii z przetworzonych odpadów komunalnych z wykorzystaniem ciepła do miejskiej sieci ciepłowniczej w T.". Od decyzji tej wniesiono odwołanie do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ, organ II instancji, organ odwoławczy lub organ), który po jego rozpatrzeniu decyzją z dnia 19 marca 2019 r., nr DOOŚ-WDŚ/ZOO.420.117.2018.MW.6, uchylił w części decyzję organu I instancji i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy lub umorzył postępowanie I instancji, a w pozostałej części utrzymał tę decyzję w mocy. Wyrokiem z dnia 3 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1482/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję organu odwoławczego, a wyrokiem z dnia 1 czerwca 2021 r. w sprawie III OSK 2478/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Spółki od wyroku Sądu Wojewódzkiego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 12 grudnia 2022 r., nr DOOŚ-WDŚ/ZOO.420.117.2018.MW.US.20, GDOŚ uchylił w całości decyzję organu I instancji z 13 czerwca 2018 r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia 29 grudnia 2024 r., nr ST-I.420.2.2023.Jl, po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia zgodnie z wariantem 1 – proponowanym przez inwestora do realizacji oraz równocześnie określił: I. Rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia: Planowane do realizacji przedsięwzięcie polegać będzie na budowie instalacji kogeneracji do produkcji energii z przetworzonych odpadów komunalnych z wykorzystaniem ciepła do miejskiej sieci ciepłowniczej w T. Jako paliwo stosowane będą wstępnie przetworzone odpady takie jak: [...] – odpady o kodzie [...] (inne odpady – w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w [...] lub [...] – odpady o kodzie [...] (odpady palne – paliwo alternatywne), charakteryzujące się wartością opałową dającą możliwość odzysku energii z odpadów (o nominalnej wartości opałowej 12 MJ/kg). Instalacja pracować będzie w oparciu o technologię rusztową paleniska z zastosowaniem skutecznego systemu oczyszczania spalin. Planowana wydajność instalacji do termicznego przekształcania odpadów z odzyskiem energii wynosić będzie [...] Mg/rok i przekraczać będzie [...] Mg/dobę. Przedsięwzięcie będzie realizowane w województwie małopolskim, powiat Miasto T., na działkach o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] – obręb [...] Miasto T., w sąsiedztwie istniejącego zakładu energetycznego [...], przy ul. S., należącego do inwestora. II. Istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich: 1. Prace budowlane należy wykonywać tylko w porze dnia, tj. w godz. od 6 do 22. 2. Należy wyznaczyć i przygotować zaplecze budowy, określając lokalizację miejsca postojowego dla używanego w trakcie budowy sprzętu budowlanego. Obszar odpowiednio utwardzić i zabezpieczyć przed możliwością przedostawania się niepożądanych substancji szkodliwych z instalacji pojazdów do środowiska gruntowo-wodnego. 3. Zaplecze budowy należy wyposażyć w sorbenty do neutralizacji ewentualnego awaryjnego wycieku substancji niebezpiecznych (w tym ropopochodnych) z maszyn i urządzeń budowlanych oraz taboru samochodowego. 4. W sytuacji wystąpienia awarii, wskutek której grunt zostanie zanieczyszczony, należy niezwłocznie usunąć zanieczyszczone warstwy ziemi i przekazać je specjalistycznej firmie, posiadającej stosowne zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania odpadami niebezpiecznymi. 5. Teren budowy, a w szczególności otwarte wykopy, należy zabezpieczać przed powstawaniem pułapek dla zwierząt. Pod koniec każdego dnia roboczego należy zabezpieczać takie miejsca poprzez zasypanie, przykrycie materiałem sztywnym (np. deski, płyty wiórowe) lub szczelne ogrodzenie. 6. W każdym dniu roboczym, przed rozpoczęciem prac budowlanych, teren na którym będą w tym dniu wykonywane prace należy sprawdzić pod kątem obecności zwierząt, podobnie należy sprawdzić dno i skarpy wykopów przed ich likwidacją (zasypaniem, zabudowaniem). W razie potrzeby należy umożliwić zwierzętom opuszczenie wykopów, ewentualnie w sposób bezpieczny należy zwierzęta odłowić i wypuścić poza terenem inwestycji. 7. Pnie drzew narażone na uszkodzenia w czasie wykonywanych prac należy zabezpieczyć na czas budowy przed możliwością uszkodzeń mechanicznych (np. przez zastosowanie wygrodzeń, osłon przypniowych z mat słomianych lub juty, okładziny z desek lub płyt OSB – do wysokości nie mniejszej niż 150 cm i bez użycia gwoździ). Konary drzew należy zabezpieczyć np. przez podwiązanie najniższych, czy też nisko ułożonych gałęzi (konarów) do nadległych lub podparcie podporą, tak aby nie uszkodzić ich kory. Prace ziemne oraz inne prace wykonywane ręcznie, z wykorzystaniem sprzętu mechanicznego lub urządzeń technicznych, wykonywane w obrębie korzeni, pnia lub korony drzewa lub w obrębie korzeni lub pędów krzewu należy wykonywać w sposób jak najmniej szkodzący drzewom i krzewom. W przypadku uszkodzenia korzeni należy przyciąć je równo ze ścianą wykopu ostrym narzędziem i zabezpieczyć odpowiednim preparatem (przed mikroorganizmami glebowymi). W terminie od początku kwietnia do końca października korzenie należy dodatkowo zabezpieczać przed wysychaniem (np. maty słomiane polewane co jakiś czas wodą). Czas utrzymywania otwartych wykopów w bezpośrednim sąsiedztwie drzew i krzewów należy skrócić do niezbędnego minimum. 8. Na powierzchni wyznaczonej rzutem koron drzew należy przestrzegać następujących zakazów: zagęszczania gruntu, składowania materiałów budowlanych i chemicznych, wylewania wody z osadami cementowymi lub wapiennymi, postoju i parkowania ciężkiego sprzętu budowlanego. 9. Pojazdy wykorzystywane w trakcie budowy mogą poruszać się jedynie po utwardzonych drogach wewnętrznych. 10. Maszyny budowlane należy tankować poza wykopami. 11. Nie należy wykonywać napraw sprzętu budowlanego na terenie wykonywanych prac. 12. Nie należy dopuszczać do pozostawiania na terenie prowadzonych prac ziemnych jakichkolwiek odpadów, w tym w szczególności pojemników z odpadami niebezpiecznymi (paliwami, smarami, olejami, itp.). 13. Substancje mogące szkodliwie wpłynąć na środowisko gruntowo-wodne należy przechowywać w szczelnych pojemnikach. 14. W przypadku konieczności odwadniania wykopów budowlanych pod fundamenty, wody z odwodnienia przed wprowadzeniem do kanalizacji opadowej Zakładu należy poddać procesom oczyszczenia z zawiesiny i substancji ropopochodnych do wartości określonych w przepisach prawa. 15. Odpady mogące ulec rozproszeniu w środowisku (np. przez wiatr, wymywanie), winny być magazynowane w sposób uniemożliwiający ich rozproszenie, tj. w szczelnych zamykanych pojemnikach. 16. Przeznaczone do spalania odpady należy transportować samochodami samowyładowczymi przykrytymi plandeką. III. Wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do uzyskania decyzji umożliwiającej realizację przedsięwzięcia: 1. Halę bunkra na odpady należy wyposażyć w instalację wywiewną zapewniającą podciśnienie w hali (w tym z obszaru bram żaluzjowych). Odciągane powietrze należy skierować jako powietrze pierwotne do komory paleniskowej, a w przypadku postoju kotła należy przed odprowadzeniem na zewnątrz obiektu poddać je procesom oczyszczania w filtrze tkaninowym zapewniającym stężenia pyłu za filtrem na poziomie nie większym niż 5 mg/m3 oraz w filtrze ze złożem węglowym eliminującym emisję odorów. 2. Kocioł do spalania odpadów należy wyposażyć w instalację do redukcji tlenków azotu, gwarantującą dotrzymanie standardów emisyjnych określonych w przepisach szczególnych. 3. Należy zaprojektować instalację odsiarczania i odpylania spalin wraz z systemem redukcji dioksyn i furanów z kotła do spalania odpadów, gwarantującą dotrzymywanie standardów emisyjnych określonych w przepisach szczególnych. 4. Zbiornik wody amoniakalnej należy zabezpieczyć przed możliwością wycieku amoniaku do środowiska gruntowo-wodnego (zbiornik dwupłaszczowy z czujnikiem szczelności lub zbiornik jednopłaszczowy na tacy przeciwrozlewczej). Zbiornik należy wyposażyć w system napełniania w układzie wahadła gazowego. 5. Silosy magazynowe materiałów sypkich należy wyposażyć w czujniki napełnienia. Odpowietrzenia każdego z silosów należy zabezpieczyć filtrem tkaninowym, zapewniającym stężenia pyłu za filtrem na poziomie nie większym niż 5 mg/m3. 6. Instalację spalania odpadów należy wyposażyć w aparaturę kontrolno- pomiarową do ciągłych pomiarów wybranych parametrów procesu spalania i emisji zanieczyszczeń do powietrza z emitora spalarni, na warunkach określonych w przepisach szczególnych. 7. Oczyszczone spaliny ze spalania odpadów należy odprowadzać do powietrza emitorem /E-1/ o wysokości nie mniejszej niż 60 m. 8. Pyły z silosu pyłów z kotła należy odprowadzać do powietrza emitorem /E-2/ o wysokości nie mniejszej niż 15 m. 9. Pyły z silosu magazynowego wapna należy odprowadzać do powietrza emitorem /E-4/ o wysokości nie mniejszej niż 15 m. 10. Pyły z silosu popiołów i zużytych reagentów należy odprowadzać do powietrza emitorem /E-3/ o wysokości nie mniejszej niż 10 m. 11. Pyły z silosu popiołów i zużytych reagentów należy odprowadzać do powietrza emitorem /E-12/ o wysokości nie mniejszej niż 10 m. 12. Pyły ze zbiornika węgla aktywnego należy odprowadzać do powietrza emitorem /E-11/ o wysokości nie mniejszej niż 25 m. 13. Pyły z magazynu pre-RDF, centrali wentylacyjnej na dachu hali, należy odprowadzać do powietrza emitorem /E-15/ o wysokości nie mniejszej niż 21 m. 14. Powierzchnie placów należy zaprojektować jako utwardzone i uszczelnione oraz wyposażyć je w system wewnętrznej kanalizacji deszczowej. Wody opadowe z dachów bezpośrednio, a z terenów utwardzonych po oczyszczeniu w osadniku i separatorze substancji ropopochodnych, należy odprowadzać do zbiornika retencyjnego, o pojemności określonej w warunkach technicznych zarządcy rowu, do którego będą odprowadzane wody z terenu planowanego przedsięwzięcia. 15. Poziom mocy akustycznej wentylatora spalin nie może przekraczać 85 dB. 16. Poziom mocy akustycznej każdego z 3 wentylatorów dachowych maszynowni nie może przekraczać 82 dB. 17. Poziom mocy akustycznej czerpni powietrza instalowanej na dachu hali oczyszczania spalin nie może przekraczać 85 dB. 18. Dla hali bunkra należy zaprojektować ściany zewnętrzne o izolacyjności akustycznej 46 dB, stropodach o izolacyjności akustycznej 39 dB oraz bramę wjazdową o izolacyjności akustycznej 15 dB. 19. Dla pozostałych obiektów kubaturowych należy zaprojektować ściany zewnętrzne o izolacyjności akustycznej 40 dB oraz stropodachy o izolacyjności akustycznej powyżej 28 dB. IV. Nałożył obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie: - emisji gazów i pyłów do powietrza oraz jej wpływu na stan czystości powietrza; - emisji hałasu i jej wpływu na tereny objęte ochroną akustyczną; - gospodarki wodno-ściekowej; - gospodarowania odpadami z uwzględnieniem stanu środowiska aktualnego w momencie wykonywania dokumentacji. V. Ustalił, że przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. VI. Nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. VII. Wskazał, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik stanowiący integralną część decyzji. Odwołania od powyższej decyzji złożyli Towarzystwo na Rzecz Ziemi i Fundacja Ekologiczna "Wspólna Europa". Po rozpoznaniu odwołań i zapoznaniu się z materiałem zgromadzonym w sprawie, decyzją z dnia 3 listopada 2024 r., nr DOOŚ-WDŚI.420.22.2024.SP.19, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: kpa) oraz art. 71 ust. 2 pkt 1 i art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112; dalej: uooś) – organ odwoławczy: 1. uchylił punkt II.2 decyzji organu I instancji i w tym zakresie orzekł: "Zaplecze budowy zlokalizować na terenie istniejącego zakładu lub w zachodniej części miejsca realizacji planowanego przedsięwzięcia."; 2. uchylił punkt II.3 decyzji i w tym zakresie orzekł: "Zastosować rozwiązania służące ochronie środowiska gruntowo-wodnego na etapie realizacji przedsięwzięcia: a) plac budowy oraz zaplecze budowy wyposażyć w techniczne i chemiczne środki do ograniczania rozprzestrzeniania się, usuwania lub neutralizacji zanieczyszczeń ropopochodnych. W przypadku wycieku substancji ropopochodnych należy je niezwłocznie usunąć lub zneutralizować; b) tankowanie, serwisowanie, mycie oraz parkowanie maszyn i urządzeń oraz pojazdów budowlanych prowadzić na terenie zaplecza budowy na utwardzonym i uszczelnionym (np. za pomocą geomembran) podłożu; miejsce to należy wyposażyć w urządzenia do podczyszczania ścieków z zawiesin oraz substancji ropopochodnych; c) materiały pędne oraz oleje i smary wykorzystywane na etapie realizacji przedsięwzięcia magazynować na terenie zaplecza budowy na utwardzonym i uszczelnionym (np. za pomocą geomembran) podłożu. Substancje te należy magazynować w zamykanych i szczelnych pojemnikach, odpornych na działanie przechowywanych w nich substancji, w miejscach osłoniętych przed działaniem czynników atmosferycznych oraz zabezpieczonych przed dostępem osób nieuprawnionych; d) materiały budowlane oraz substancje i preparaty stosowane na etapie realizacji przedsięwzięcia, z kart charakterystyki których wynika, że mogą stanowić zagrożenie dla wód lub dla gleby, magazynować na terenie zaplecza budowy na utwardzonym i uszczelnionym (np. za pomocą geomembran) podłożu, w miejscach osłoniętych przed działaniem czynników atmosferycznych oraz zabezpieczonych przed dostępem osób nieuprawnionych. Miejsca te należy wyposażyć w urządzenia lub środki umożliwiające ich zebranie lub neutralizację w sytuacji przypadkowego wydostania się z opakowań. Rodzaje i ilość urządzeń lub środków dostosować do rodzaju i ilości magazynowanych materiałów, substancji i preparatów. Powyższe materiały, substancje i preparaty magazynować i przemieszczać w opakowaniach producenta. W przypadku ich wydostania się z opakowań, należy je niezwłocznie usunąć lub zneutralizować; e) odpady powstałe na etapie realizacji przedsięwzięcia należy magazynować na terenie placów zlokalizowanych w obrębie zaplecza budowy. Miejsca magazynowania odpadów niebezpiecznych należy wyposażyć w urządzenia lub środki umożliwiające zebranie lub neutralizację odpadów, w sytuacji ich przypadkowego wydostania się z pojemników. Rodzaje i ilość tych urządzeń lub środków należy dostosować do rodzaju i ilości magazynowanych odpadów. W przypadku wydostania się odpadów z pojemników, należy je niezwłocznie usunąć lub zneutralizować; f) dopuszcza się magazynowanie niezanieczyszczonej gleby i ziemi przewidzianych do wykorzystania na etapie realizacji przedsięwzięcia poza zapleczem budowy."; 3. uchylił punkt II.4 decyzji i umorzył postępowanie I instancji w tym zakresie; 4. uchylił punkt II.5 decyzji i w tym zakresie orzekł: "Teren budowy należy zabezpieczyć przed możliwym przedostaniem się do niego małych zwierząt, poprzez zamontowanie szczelnego ogrodzenia tymczasowego, według następujących zasad: a) wygrodzenie wykonać z geowłókniny, folii lub siatki z tworzywa sztucznego o oczkach nie większych niż 5x5 mm, o wysokości minimum 50 cm nad poziomem gruntu; b) wygrodzenie wkopać na minimum 10 cm pod powierzchnię gruntu, powinno ono posiadać odgięcie górnej krawędzi na zewnątrz terenu wykopu (w kierunku otaczającego wykop terenu) pod kątem 45-90°, tworzące daszek (przewieszkę) o szerokości wynoszącej minimum 10 cm; c) zakończenie ogrodzenia powinno posiadać kształt litery "U", powodujący zmianę kierunku ruchu zwierząt."; 5. uchylił punkt II.6 decyzji i w tym zakresie orzekł: "Prace ziemne realizowane w terminie od 15 lutego do 31 października prowadzić pod nadzorem przyrodniczym w postaci specjalisty herpetologa, który wskaże szczegółową lokalizację ogrodzeń tymczasowych lub miejsca wymagające dodatkowego zabezpieczenia. Ponadto: a) w każdym dniu roboczym przed rozpoczęciem prac budowlanych teren, na którym będą w danym dniu wykonywane prace, należy sprawdzić pod kątem szczelności i stanu ogrodzeń tymczasowych oraz obecności zwierząt; b) w przypadku stwierdzenia uszkodzeń ogrodzeń tymczasowych, braku ich szczelności, ubytków itp., należy bez zbędnej zwłoki dokonać odpowiednich napraw; c) w przypadku znalezienia zwierząt na terenie budowy, należy je, pod nadzorem herpetologa, w sposób bezpieczny odłowić i przenieść poza teren prowadzonych prac do stanowisk zastępczych przez niego wskazanych; d) należy sprawdzić dno i skarpy wykopów przed ich likwidacją (zasypaniem, zabudowaniem)."; 6. uchylił punkt II.7 decyzji i w tym zakresie orzekł: "Drzewa i krzewy pozostające w zasięgu prac należy zabezpieczyć na czas prowadzenia robót przed przypadkowym uszkodzeniem według następujących zasad: a) grupy drzew lub krzewów należy ogrodzić na powierzchni odpowiadającej obszarowi wyznaczonemu przez rzuty koron powiększonemu o bufor 1-2 m; b) pnie pojedynczych, niewygrodzonych drzew należy owinąć matami wiklinowymi lub słomianymi bądź tkaninami jutowymi, a następnie oszalować deskami o wysokości 1,5-2 m (w zależności od wysokości drzewa) bez użycia gwoździ, przy czym należy zadbać, aby deski nie opierały się na szyjkach korzeniowych, tylko na podłożu, a samo oszalowanie powinno zapewniać swobodny dostęp powietrza; c) należy zabezpieczyć korony niewygrodzonych drzew przed uszkodzeniem w miejscach, w których będą prowadzone prace budowlane, np. poprzez podwiązanie narażonych gałęzi; d) wykopy wykonywane w strefie korzeniowej drzew należy prowadzić ręcznie lub niewielkimi koparkami, na krótkich odcinkach, ograniczając czas otwarcia wykopów powodujących przesuszanie bryły korzeniowej; e) w celu ochrony przed przesuszeniem bryły korzeniowej należy zastosować np. maty ograniczające transpirację, zaś w okresie zimowym należy zabezpieczać odsłonięte korzenie przed przemarzaniem za pomocą mat, koców lub warstwy torfu oszalowanego deskami; f) przycinanie korzeni należy prowadzić ostrymi narzędziami tnącymi; niedopuszczalne jest rwanie i miażdżenie systemów korzeniowych. Nie należy uszkadzać korzeni szkieletowych, odpowiedzialnych za statykę drzewa; g) w przypadku uszkodzenia korzeni, gałęzi lub pni należy podjąć działania ochronne: - uszkodzone korzenie należy przyciąć pod kątem prostym, dokonując cięcia tam, gdzie zaczyna się żywy korzeń; - w przypadku ran poprzecznych gałąź należy przyciąć "na obrączkę"; - ran nie należy powlekać impregnatami lub preparatami, w tym grzybobójczymi; - glebę w najbliższym otoczeniu uszkodzonych korzeni należy zastąpić w bardziej zasobną w składniki odżywcze; h) nie lokalizować zaplecza budowy, urobku z wykopów i odpadów powstających podczas prowadzenia prac budowlanych w zasięgu rzutu pionowego koron drzew i co najmniej 2 m na zewnątrz od tego zasięgu; szczególnie należy unikać magazynowania w pobliżu drzew cementu, wapna i gruzu; i) nie obsypywać ziemią pni drzew powyżej wysokości 0,2 m ponad pierwotny poziom terenu i krzewów powyżej wysokości 0,1 m ponad pierwotny poziom terenu; j) w przypadku konieczności obniżenia poziomu gruntu, pozostawić teren wokół drzew i krzewów w zasięgu wyznaczonym przez obrys korony na wzmocnionych konstrukcyjnie wzniesieniach."; 7. uchylił punkt II.8 decyzji i w tym zakresie orzekł: "Na terenie przedsięwzięcia nasadzić minimum 20 sztuk drzew: a) do nasadzeń wykorzystać sadzonki pochodzące z polskiego materiału szkółkarskiego, z zakrytym systemem korzeniowym gatunków rodzimych, np. klon zwyczajny Acer platanoides, klon jawor Acer pseudoplatanus, brzoza brodawkowata Betula pendula, jesion wyniosły Fraxinus excelsior, topola biała Populus alba, topola osika Populus tremula, dąb bezszypułkowy Quercus petraea, dąb szypułkowy Quercus robur, sosna zwyczajna Pinus sylvestris; b) do nasadzeń należy stosować zdrowe i prawidłowo uformowane sadzonki drzew, z zachowaniem charakterystycznych dla gatunku i odmiany: pokroju, wysokości, szerokości i długości pędów, a także równomiernego rozgałęzienia, bez uszkodzeń mechanicznych, z bryłą korzeniową prawidłowo uformowaną, zwartą, nieuszkodzoną; na korzeniach szkieletowych powinny występować liczne drobne korzenie; c) sadzenie wykonywać wczesną wiosną (przed rozpoczęciem wegetacji) lub późną jesienią (po zakończeniu wegetacji); drzewa opalikować, przy czym wysokość palików wbitych w grunt powinna być równa wysokości pnia posadzonego drzewa; d) w pierwszych 5 latach po posadzeniu: - corocznie wymieniać uschnięte bądź uszkodzone sadzonki w stosunku 1:1; - w razie konieczności wykonywać zabiegi pielęgnacyjne: nawozić, usuwać odrosty korzeniowe przy drzewach, wymieniać złe lub uszkodzone paliki i zniszczone wiązania, poprawiać pion drzew, wykonywać cięcia."; 8. uchylił punkt II.9 decyzji i w tym zakresie orzekł: "W celu ograniczania emisji gazów i pyłów do powietrza na etapie realizacji przedsięwzięcia należy: a) wyłączać silniki niepracujących maszyn i pojazdów na terenie budowy, ograniczać prace na tzw. biegu jałowym; b) utrzymywać drogi dojazdowe w dobrym stanie technicznym i czystości; c) zraszać wodą nieutwardzone drogi dojazdowe i teren budowy w okresach bezdeszczowych; d) zastosować pełne ogrodzenie terenu budowy; e) materiały sypkie przeładowywać w sposób ograniczający pylenie (np. obudowanie miejsca przeładunku); f) materiały sypkie magazynować na terenie budowy w sposób ograniczający pylenie (np. silosy, zamknięte kontenery, pod przykryciem); g) zastosować osłonę rusztowań w trakcie prac wykończeniowych; h) ewentualne cięcie elementów betonowych wykonywać w osłonie płaszcza wodnego lub przy użyciu urządzeń wyposażonych w filtry pyłowe."; 9. uchylił punkt II.10 decyzji i umorzył postępowanie I instancji w tym zakresie; 10. uchylił punkt II.11 decyzji i umorzył postępowanie I instancji w tym zakresie; 11. uchylił punkt II.12 decyzji i umorzył postępowanie I instancji w tym zakresie; 12. uchylił punkt II.13 decyzji i umorzył postępowanie I instancji w tym zakresie; 13. uchylił punkt II.15 decyzji i umorzył postępowanie I instancji w tym zakresie; 14. uchylił punkt III decyzji w części: "Wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do uzyskania decyzji umożliwiającej realizację przedsięwzięcia:" i w tym zakresie orzekł: "Wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 uooś, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 uooś:"; 15. uchylił punkt III.1 decyzji i w tym zakresie orzekł: "W celu ograniczenia oddziaływania na środowisko w ww. dokumentacji należy określić następujące rozwiązania techniczne: a) halę wyładunkową wyposażyć w zamykane bramy; rozładunek odpadów w hali bunkra prowadzić przy zamkniętych bramach hali wyładunkowej; b) bunkier, do którego będą rozładowywane odpady, wyposażyć w bramy żaluzjowe; po rozładowaniu odpadów do hali bunkra zamykać bramy żaluzjowe; c) halę bunkra na odpady wyposażyć w instalację wywiewną zapewniającą podciśnienie w hali (w tym z obszaru bram żaluzjowych). Powietrze z hali bunkra kierować do procesu spalania, w celu zapobiegania przedostawaniu się pyłów i uciążliwości zapachowych poza halę bunkra; d) na dachu hali bunkra zastosować układ wentylacji wyposażony w filtry tkaninowe, redukujące emisję pyłu do poziomu minimum 5 mg/m3, oraz filtr z węglem aktywnym, ograniczający emisje substancji zapachowych w przypadku przerwy w funkcjonowaniu instalacji; e) powstały po spaleniu żużel magazynować pod zadaszoną wiatą, obudowaną ścianami z trzech stron, posadowioną na terenie utwardzonym, wyposażonym w instalację do odbioru odcieków i ich odprowadzenia do kanalizacji ściekowej; f) popioły paleniskowe oraz pyły z kotła i cyklonu magazynować w osobnych silosach; g) odpady z oczyszczania spalin magazynować w silosie."; 16. uchylił punkt III.2 decyzji i umorzył postępowanie I instancji w tym zakresie; 17. uchylił punkt III.3 decyzji i umorzył postępowanie I instancji w tym zakresie; 18. uchylił punkt III.6 decyzji i umorzył postępowanie I instancji w tym zakresie; 19. uchylił punkt III.17 decyzji i w tym zakresie orzekł: "Poziom mocy akustycznej wentylacji magazynu [...] (hali bunkra) nie może przekroczyć 80 dB, a poziom mocy akustycznej przenośnika żużla nie może przekroczyć 77 dB."; 20. w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję wniosło T. w O. (dalej: strona lub skarżący) – reprezentowane przez adwokata, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie: - prawa materialnego, tj.: 1. art. 79 ust. 1 w związku art. 33 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. d uooś, poprzez utrzymanie w mocy decyzji pomimo błędnego podania do publicznej wiadomości informacji o konsultacjach społecznych, co spowodowało, że w konsultacjach społecznych wzięli udział tylko mieszkańcy pobliskich terenów, a informacja o konsultacjach nie dotarła do szerokiego grona mieszkańców T.; 2. art. 33 1 ust. 1 pkt 3 uooś, poprzez utrzymanie w mocy decyzji pomimo podania przez organ I instancji do publicznej wiadomości nazwy przedsięwzięcia wprowadzającej w błąd co do przedmiotu postępowania, co spowodowało niezapewnienie udziału społeczeństwa w wydaniu decyzji; 3. art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a i b uooś w związku z art. 7 i art. 77 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia, co do którego brak jest wyjaśnienia charakteru procesu przetwarzania odpadów zakładanego w planowanej instalacji przez brak wyliczenia jej efektywności energetycznej, co skutkowało niepełną oceną oddziaływania na środowisko, w tym nieadekwatnym porównaniem do najlepszych technik BAT-AEEL, które określają poziomy efektywności (sprawności) energetycznej; - przepisów postępowania, tj. art. 139 kpa, poprzez uchylenie i umorzenie postępowania w odniesieniu do decyzji organu I instancji w zakresie korzystnym dla odwołujących się organizacji ekologicznych, tj. w zakresie w jakim nakładała na inwestora (instalację) obowiązki określone w punktach III.2, III.3 i III.6, w tym poprzez błędne uznanie, że obowiązki te zostały nałożone bez podstawy prawnej. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, a także o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów ustępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym datowanym na 13 listopada 2025 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: ppsa). Przy czym, rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a, który jednak nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów obu instancji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd uwzględnił wnioski dowodowe zgłoszone w piśmie procesowym datowanym na 13 listopada 2025 r., ale ostatecznie nie wniosły one nic do sprawy, gdyż przedstawione przez skarżącego pismo z 29 września 2025 r. dotyczy zupełnie innej instalacji (znajdującej się w G.), więc nie ma żadnego związku z przedmiotem postępowania. Z kolei wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 października 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 722/25 dotyczy wprawdzie tej samej inwestycji, ale odnosi się do ustalenia warunków zabudowy, a nie środowiskowych uwarunkowań realizacji tego przedsięwzięcia, więc przedmiotowo nie wiąże się z niniejszą sprawą. W pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że Sąd w całości podzielił ustalenia organu odwoławczego i dokonaną przez niego ocenę prawną. Zwrócić też należy uwagę na charakter zarzutów skargi, co zdaniem Sądu wynika z braku rzeczywistych podstaw do kwestionowania zaskarżonej decyzji. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, czyli uooś w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa. Stosownie do art. 71 ust. 1 uooś, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Decyzja taka nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ właściwy do wydania tej decyzji powinien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać pozytywną decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. W niniejszej sprawie planowana do realizacji inwestycja polegać będzie na budowie instalacji kogeneracji do produkcji energii z przetworzonych odpadów komunalnych z wykorzystaniem ciepła do miejskiej sieci ciepłowniczej. Zważywszy na datę złożenia przez inwestora wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia (26 stycznia 2017 r.), zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), należało je zakwalifikować jako instalację do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznego przekształcania odpadów, krakingu odpadów, fizykochemicznej obróbki odpadów (proces D9 unieszkodliwiania odpadów w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.) o wydajności nie mniejszej niż 100 ton dziennie, z wyłączeniem instalacji spalających odpady będące biomasą w rozumieniu przepisów o standardach emisyjnych z instalacji. Tak więc zasadnie inwestycja ta została zaliczona do przedsięwzięć określonych w art. 59 ust. 1 pkt 1 uooś, mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i poddana procedurze postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W myśl z kolei art. 62 ust. 1 uooś w brzmieniu istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określało się, analizowało oraz oceniało: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, ca) krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-ca, e) dostępność do złóż kopalin; 1a) ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych i budowlanych; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu. Przechodząc do meritum należy wskazać, że zaskarżona decyzja w pełni odpowiada powyższym wymogom, jednak inwestycje tego rodzaju jak w niniejszej sprawie – zawsze budzą emocje, zwłaszcza organizacji ekologicznych, czy części lokalnej społeczności. Także w przypadku budowy tzw. spalarni w T. są zarówno zwolennicy, jak i przeciwnicy tej inwestycji, zaś rolą organów w tej sprawie było jedynie ustalenie warunków, w jakich przedmiotowa inwestycja może zostać zrealizowana pod względem wpływu na środowisko. Oceniając kwestionowane rozstrzygnięcie stwierdzić należy, że podjęto je zgodnie z obowiązującymi w dacie wydania przepisami prawa materialnego, a stan faktyczny ustalony w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawę do określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia, w tym organowi II instancji do częściowo reformatoryjnego orzeczenia w tej mierze. Pełniąc funkcje organu ochrony środowiska, a także organu II instancji w stosunku do RDOŚ – GDOŚ ocenił wpływ przedsięwzięcia na środowisko, w tym na środowisko życia człowieka. Rodzaj rozstrzygnięcia kończącego postępowanie odwoławcze nie był dowolny, lecz został uzależniony od występujących w tej sprawie okoliczności, odzwierciedlonych w całokształcie zebranego przez organy obu instancji materiału dowodowego. Organ wyczerpująco wykazał z jakiego powodu zdecydował się zakończyć postępowanie odwoławcze takim, a nie innym rozstrzygnięciem. Uzasadnił motywy, jakimi kierował się wydając omawianą decyzję oraz szczegółowo wyjaśnił powody przemawiające za uchyleniem decyzji organu I instancji w części i w tym zakresie orzeczeniem co do istoty sprawy lub umorzeniem postępowania. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umorzyć postępowanie I instancji w całości albo w części. Uchylenie decyzji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 ab initio kpa będzie miało miejsce wówczas, gdy w wyniku ponownego rozpoznania sprawy rozstrzygnięcie merytoryczne organu odwoławczego jest niezgodne z rozstrzygnięciem organu I instancji. Organ administracji, wydając w postępowaniu odwoławczym decyzję uchylającą zaskarżoną decyzję i orzekając co do istoty sprawy, zajmuje stanowisko, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest w tym zakresie nieprawidłowe z uwagi na niezgodność z przepisami prawa lub z punktu widzenia celowości podjętego rozstrzygnięcia. Trafnie organ II przyjął, że taka sytuacja wystąpiła w odniesieniu do punktów II.2, II.3, II.5, II.6, II.7, II.8, II.9, III, III.1 i III.17 decyzji RDOŚ, czego zresztą skarżący nie kwestionował. Natomiast uchylenie decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji uregulowane w art. 138 § 1 pkt 2 in fine kpa, może mieć miejsce w sytuacji, gdy postępowanie to było bezprzedmiotowe. Przesłanka bezprzedmiotowości wystąpi, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed tym organem I instancji (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2021, str. 853). Zdaniem Sądu, słusznie też organ ustalił, że taka sytuacja wystąpiła w odniesieniu do punktów II.15, III.2, III.3 i III.6 decyzji organu I instancji. Z kolei zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, organ odwoławczy może utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, co będzie miało miejsce wówczas, gdy w wyniku ponownego rozpoznania sprawy rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest zgodne z rozstrzygnięciem organu I instancji zawartym w zaskarżonej decyzji. Organ administracji, wydając w postępowaniu odwoławczym decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję zajmuje stanowisko, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe, zarówno co do zgodności z prawem, jak i co do istoty. Sąd zgodził się z GDOŚ, że w pozostałej części decyzja organu I instancji była prawidłowa i nie naruszała przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie w tym zakresie. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów obrazy prawa materialnego należy zauważyć, że pokrywają się one z zarzutami podniesionymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji, do których GDOŚ odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powtórzyć więc za organem należy, że bezpodstawny był zarzut dotyczący zaniechania ogłoszenia o konsultacjach społecznych w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty. Obwieszczenie o przystąpieniu do udziału społeczeństwa zamieszczone zostało w Biuletynie Informacji Publicznej RDOŚ oraz na tablicy ogłoszeń w Wydziale Spraw Terenowych w T. Ponadto było ono wywieszone zostało na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta w T., na tablicy ogłoszeń inwestora oraz na tablicy ogłoszeń zlokalizowanej na terenie miejsca realizacji przedsięwzięcia przy ul. S. w T. Chybiony był również zarzutu odnoszący się do podania do publicznej wiadomości nazwy przedsięwzięcia wprowadzającej w błąd co do przedmiotu postępowania. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarżący przywołał niewłaściwy przepis, bowiem z art. 33 ust. 1 pkt 3 uooś wynika, że przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie. W obwieszczeniu z 19 lipca 2023 r. organ I instancji podał nazwę przedsięwzięcia wskazaną we wniosku inwestora, którą organy posługiwały się prowadząc postępowanie od 2017 r. Nazwa ta brzmi "Budowa instalacji kogeneracji do produkcji energii z przetworzonych odpadów komunalnych z wykorzystaniem ciepła do miejskiej sieci ciepłowniczej w T.". Jeśli skarżący podniósł ten zarzut ze względu na to, że w nazwie tej nie występuje słowo spalarnia, to należy podkreślić, iż z nazwy przedsięwzięcia wynika, że jest to instalacja, w której do produkcji ciepła do miejskiej sieci ciepłowniczej przetwarzane będą odpady komunalne. Zatem nazwa przedsięwzięcia wskazuje, że instalacja jest związana z przetwarzaniem odpadów i jest stosowana niezmiennie od czasu złożenia wniosku przez inwestora, tj. od 26 stycznia 2017 r. Poza tym, to inwestor jako wnioskodawca określił przedmiot postępowania, w tym nazwę planowego przedsięwzięcia, a organy administracji publicznej nie są uprawnione do ingerowania w tę sferę. Sąd nie podzielił także zarzutu wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia dla instalacji odzysku pomimo braku wyliczeń prognozowanej efektywności energetycznej planowanej spalarni. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie zostało uwarunkowane progiem efektywności energetycznej planowanej do realizacji instalacji. Jak już wyżej wskazano, stosownie do powołanego § 2 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przedmiotowa inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Wydajność planowanej instalacji przekroczy próg [...] Mg dziennie wskazany w tym rozporządzeniu dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i dlatego na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1 uooś wymagane jest dla niej uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast zagadnienie efektywności energetycznej nie jest rozpatrywane w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego naruszenia zakazu reformationis in peius wyrażonego w art. 139 kpa przypomnieć należy, że zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Organ odwoławczy uchylił decyzję RDOŚ w odniesieniu m.in. do punktów III.2, III.3 i III.6 i umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne w tym zakresie wskazując, że warunki zawarte w tej części decyzji z 29 grudnia 2023 r. były orzeczone bez podstawy prawnej. Rzeczywiście, jako przypadek braku podstawy prawnej do wydania decyzji wskazuje się w orzecznictwie m.in. nałożenie na stronę obowiązku, w sytuacji gdy obowiązek ten wynika wprost z przepisu prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 1983 r., II SA 261/83, LEX nr 10693; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1062/12, LEX nr 1274645). Natomiast obowiązek przestrzegania przepisów prawa wynika z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) oraz wprost z poszczególnych aktów prawnych, stanowiących źródła prawa powszechnie obowiązującego, podjętych przez powołane do tego organy. Ponadto, dla przedmiotowej instalacji wymagane jest uzyskanie pozwolenia zintegrowanego, co oznacza, że podczas eksploatacji musi ona spełniać wymagania wynikające z decyzji Wykonawczej Komisji (UE) 2019/2010 z dnia 12 listopada 2019 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w odniesieniu do spalania odpadów (Dz. Urz. UE L nr 312 str. 55; dalej: konkluzje BAT). W konkluzjach BAT ustalone są poziomy emisji substancji do powietrza, techniki lub ich kombinacje ograniczające emisje m.in. substancji do powietrza, służące minimalizacji oddziaływania instalacji na środowisko oraz sposoby prowadzenia pomiarów poszczególnych substancji i parametrów ze wskazaniem procesów, norm, minimalnej częstotliwości monitorowania, w tym wskazaniem, które substancje należy monitorować w sposób ciągły. W uzasadnieniu skargi znajduje się zarzut, że obowiązki wskazane w uchylonych warunkach miały dotyczyć planowanej instalacji jedynie wtedy, jeśli będzie ona stanowiła instalację mogącą powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. poz. 1169). W ocenie Sądu, organ zasadnie nie zgodził się z powyższym twierdzeniem, ponieważ obowiązki dla instalacji, w których spalane są odpady, wynikają także z polskich przepisów. W załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 24 września 2020 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz. U. poz. 1860) wskazane zostały standardy emisyjne w mg/m3u (dla dioksyn i furanów w ng/m3u) m.in. dla tlenków azotu oraz dla dwutlenku siarki, a w § 16 ust. 2 zapisano, że w przypadku, gdy nie są dotrzymane standardy emisyjne, o których mowa w rozdziale 2, stosuje się urządzenia ochronne ograniczające emisję. Z kolei warunek dotyczący obowiązku prowadzenia ciągłych pomiarów emisji wynika z załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz. U. z 2023 r. poz. 1706), gdzie wskazano substancje i parametry mierzone w sposób ciągły oraz metodyki referencyjne wykonywania pomiarów ciągłych w odniesieniu do instalacji spalania i współspalania odpadów, a także substancje mierzone w sposób okresowy i metodyki referencyjne wykonywania pomiarów okresowych dla tych instalacji. Zatem niezależnie od tego, czy planowana instalacja będzie wymagała uzyskania pozwolenia zintegrowanego, czy pozwolenia na w prowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, będzie musiała dotrzymywać określonych standardów emisyjnych, które wymagają zastosowania urządzeń umożliwiających osiągnięcie tych standardów, a także wyposażenia emitora w króćce umożliwiające pomiary ciągle określonych w przepisach substancji i parametrów. Słusznie zatem organ przyjął, że postępowanie w zakresie punktów III.2, III.3 i III.6 decyzji organu I instancji było bezprzedmiotowe, gdyż warunki określone w tych jednostkach redakcyjnych wynikały z obowiązujących przepisów prawa, do których planowana instalacja musi zostać dostosowana. Wreszcie nie sposób zgodzić się z zarzutem, że uchylenie decyzji RDOŚ w zakresie obowiązków zmniejszających negatywny wpływ instalacji na środowisko lub choćby ryzyko takiego wpływu – jest rozstrzygnięciem sprzecznym z interesami skarżącego, jako organizacji ekologicznej, przez co organ II instancji naruszył zakaz reformationis in peius. W odniesieniu do tego zarzutu należy podkreślić, że skarżący występował w sprawie na prawach strony, a nie jako strona postępowania. Podmiot występujący w postępowaniu na prawach strony nie ma w nim ani interesu prawnego, ani obowiązku w rozumieniu art. 28 kpa. Nie może on więc dysponować samym postępowaniem, ani prawami lub obowiązkami, których to postępowanie dotyczy, nie jest też adresatem decyzji załatwiającej sprawę (otrzymuje ją do wiadomości), a jedynie może wykorzystywać takie procesowe uprawnienia, z których korzysta strona postępowania administracyjnego. Przez wskazany w art. 139 kpa termin "niekorzyść" należy rozumieć obiektywne pogorszenie sytuacji prawnej strony odwołującej się wskutek wydania decyzji przez organ odwoławczy. Rozstrzygnięciem na niekorzyść strony jest więc np. rozstrzygnięcie organu odwoławczego nakładające na odwołującego obowiązek w większym wymiarze niż decyzja organu I instancji albo rozstrzygnięcie pozbawiające odwołującego uprawnienia przyznanego decyzją organu I instancji. Stąd też w odniesieniu do skarżącej nie miał zastosowania art. 139 kpa, dotyczący wydania decyzji przez organ odwoławczy na niekorzyść strony odwołującej się. Tym samym zarzut podważający uchylenie warunków wynikających z obowiązujących przepisów i umorzenie postępowania w tym zakresie, skutkujący – zdaniem skarżącego – wydaniem decyzji na niekorzyść strony odwołującej się należało uznać za nietrafiony. Konkludując, nie miał racji skarżący twierdząc, że w sprawie doszło do naruszenia powołanych w skardze regulacji o charakterze materialnym, jak i proceduralnym. W ocenie Sądu, po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ wydał decyzję, która odpowiada prawu. Zaznaczyć przy tym należy, że organ odwoławczy w wystarczający sposób odniósł się do zarzutów odwołań. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, ani art. 77 kpa, w rezultacie czego w sprawie prawidłowo zastosowano prawo materialne, tj. przede wszystkim przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Konsekwencją tego było zasadne orzeczenie przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa. Natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 3 kpa i zostało sporządzone w sposób należyty, jasny, wyczerpujący oraz zawierający przekonywująca argumentację. Na zakończenie podkreślić trzeba, że poza zarzuconymi w skardze Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji, ani w przeprowadzonym w sprawie postępowaniu administracyjnym naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania tego orzeczenia z obrotu. Z uwagi na powyższe, skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł w sentencji na podstawie art. 151 ppsa. ----------------------- strona # z 48