IV SA/Wa 838/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Postanowieniem z dnia 8 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych w postaci nadesłania odpisu KRS i uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącej 8 czerwca 2018 r. Wnioskiem z dnia 14 czerwca 2018 r. (nadanym w tym samym dniu) skarżąca spółka wystąpiła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku M. B. (wiceprezes zarządu spółki) argumentowała, że korespondencję zawierającą wezwanie z Sądu odebrała w dniu 29 marca 2018 r. jej pracownica, bowiem w tym czasie przebywała na urlopie (od 28 marca do 6 kwietnia 2018 r.). Zdaniem skarżącej okoliczności niezachowania terminu były zatem całkowicie od niej niezależne, a przywrócenie terminu pozwoli na rozpatrzenie sprawy. Do wniosku dołączono odpis KRS. Wpis sądowy od skargi został uiszczony w dniu 3 kwietnia 2018 r. (zgodnie z wykazem rejestru opłat sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 p.p.s.a. złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu oraz równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. W tym miejscu należy podkreślić, że brak winy wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jedynie, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 295/14). W ocenie Sądu wniosek skarżącej spełnia tylko dwie z powyżej wymienionych przesłanek, warunkujących przywrócenie uchybionego terminu. Mianowicie skarżąca złożył wniosek o przywrócenie terminu z zachowaniem ustawowego terminu, czyli w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu tj. otrzymania postanowienia Sądu odrzucającego skargę. Ponadto składając wniosek dopełniła czynności, dla których określony był termin, czyli nadesłała dokument określający sposób jej reprezentacji tj. odpis KRS, a wpis sądowy został uiszczony. Skarżąca nie uprawdopodobniła natomiast braku winy w uchybieniu terminu. We wniosku skarżąca oświadczyła, że korespondencję zawierającą wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi odebrała jej pracownica w dniu 29 marca 2018 r. Ponadto wskazała, że w okres od 28 marca 2018 r. do 6 kwietnia 2018 r. przebywała na urlopie związanym ze Świętami Wielkanocnymi. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie przywrócenie terminu może mieć miejsce wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona przy dołożeniu należytej staranności nie mogła usunąć (por. postanowienia NSA: z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 643/11 i z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 858/11). Konieczne jest zatem uprawdopodobnienie nie tylko samego faktu zdarzenia, ale także jego wpływu na niemożność działania. Z tego względu dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, którego istnienie udokumentowano, może stanowić uprawdopodobnienie, przemawiające za uwzględnieniem wniosku. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi, bowiem powołane przez skarżącą okoliczności nie stanowią samodzielnej przesłanki przemawiającej za przywróceniem terminu, gdyż nie można ich uznać za nagłą przeszkodę uniemożliwiającą skarżącej złożenie skargi w terminie. Jak wynika z akt sprawy (k. 12 akt sądowych) wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi z powodu niezastania adresata zostało w dniu 27 marca 2018 r. pozostawione w placówce pocztowej – FUP [...]. Natomiast w dniu 29 marca 2018 r. przysyła została odebrana w placówce pocztowej przez osobę uprawnioną do reprezentacji skarżącej tj. M. B. Z powyższego wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie z Sądu została osobiście odebrana przez osobę uprawnioną do reprezentacji skarżącej spółki, czyli przeciwnie do stanowiska skarżącej, która stwierdziła, że odebrała ją pracownica skarżącej w siedzibie spółki, a wiadomość o tym otrzymała dopiero po powrocie z urlopu. Skoro skarżąca wiedziała o wezwaniu to uznać należało, że brak było przeszkody w terminowym wykonaniu wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Ponadto skarżąca wiedząc, że będzie przez dłuższy czas przebywać poza miejscem zamieszkania, winna podjąć czynności gwarantujące właściwe prowadzenie jej spraw, zwłaszcza sądowych. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu skutecznych działań, mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. To bowiem na skarżącej ciążył obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Natomiast kryterium braku winy, jako przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r. sygn. akt V SA 793/02, Mon. Praw. 2002/23/1059, z 18 lutego 2014 r. sygn. akt II GZ 53/14). W świetle zatem przedstawionych okoliczności uznać należało, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki warunkujące przywrócenie skarżącej terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem, że za uchybienie terminu nie ponosi winy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.