IV SA/Wa 834/15

Sygn. akt IVSA/WA 834/ 15 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Paweł Groński (spr.), sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2015 r sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi wniesionej przez A. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. (nr [...]) o odmowie skarżącej zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., oznaczonej jako działki ew. nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha i nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha, będących wówczas własnością jej poprzednika prawnego T. D. Ze stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organy administracji wynika, że T. D. złożył w dniu [...] marca 2000 r. do Wojewody [...] wniosek o zwrot m.in. opisanych nieruchomości, przejętych przez Skarb Państwa na mocy umowy - aktu notarialnego z [...] października 1975 r. Rep. [...]. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. (nr [...]) wyznaczył jako organ właściwy do rozpoznania sprawy Starostę [...] W toku postępowania administracyjnego w tej sprawie organ I instancji stwierdził, że sporna nieruchomość została wywłaszczona z przeznaczeniem pod budowę osiedla mieszkaniowego z usługami pod nazwą "L." W., co wynika z treści aktu notarialnego z dnia z [...] października 1975 r. ("budowa osiedla mieszkaniowego z usługami L. w W.") oraz z załącznika do decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] września 1973 r. (nr [...]) o lokalizacji inwestycji. Według tego załącznika - tzw. wytycznych urbanistycznych dla zespołu osiedli: L., L. opracowanych przez Biuro Planowania Rozwoju W. na podstawie studium zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowo- usługowej J. - zespoły osiedli miały się składać ze stref zamieszkania, stref dojścia (tzw. komunikacja zewnętrzna: garaże osiedlowe, parkingi wielkokondygnacyjne, przystanki komunikacji masowej), stref rekreacji (szkoły, urządzenia sportowe, zieleń) oraz ośrodka usługowego. Decyzją Wydziału Terenów Urzędu [...] z [...] kwietnia 1976 r. wywłaszczone nieruchomości zostały przekazane w użytkowanie na rzecz Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" pod budowę osiedla mieszkaniowego "L." natomiast na mocy decyzji tego organu z dnia [...] lutego 1980 r. użytkownikiem wieczystym spornych nieruchomości została ustanowiona Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]". Na podstawie umowy nr [...] zawartej w dniu [...] grudnia 2002 r. miedzy W. a Zakładem Budżetowym W. pn. Tramwaje W. (i następnie aneksem do umowy z dnia [...] kwietnia 2007 r. zawartym pomiędzy W. a Spółką Tramwaje W. sp. z o.o.) działki zostały oddane Spółce do używania do [...] kwietnia 2026 r. Starosta [...] ustalił ponadto, że sporne nieruchomości są ogrodzone, od 1992 r. znajduje się na nich stacja podtrakcyjna z urządzeniami elektroenergetycznymi i infrastrukturą techniczną, która zasila trakcję tramwajową ul. [...] oraz ul. [...]. Na nieruchomości o nr ew. [...] znajduje się ponadto część budynku który użytkuje Spółka oraz zieleń i betonowe chodniki. Organ I instancji stwierdził, że pomimo znacznego upływu czasu, inwestycji planowanej w akcie wywłaszczeniowym nie zrealizowano. Nie powstało tu osiedle mieszkaniowe, a w 1979 r. ostatecznie zmieniono przeznaczenie działek na stację prostownikową dla linii tramwajowej "J.". Świadczą o tym: 1) "informacja o terenie" sporządzona przez Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu W. w dniu [...] grudnia 1978 r. zgodnie z którą pod budowę stacji dla linii tramwajowej "J." mogły być wykorzystane sporne tereny; 2) "założenia techniczno-ekonomiczne dla obiektu Park osiedlowy - V przedsięwzięcie W." sporządzone przez Wydział Architektury i Budownictwa dla [...] w listopadzie 1983 r. zgodnie z którymi na działkach ew. nr [...] i nr [...] zaprojektowano stację prostownikową); 3) decyzja Wydziału Urbanistyki j Architektury Urzędu W. z dnia [...] kwietnia 1979 r. (nr [...]) o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji budowalnej polegającej na stacji postownikowej dla linii tramwajowej na "J." na terenie działki skarżącej; 4) decyzja tego organu z [...] sierpnia 1979 r. o zatwierdzeniu planu realizacyjnego inwestycji; 5) decyzja z [...] kwietnia 1990 r. dotycząca zezwolenia na budowę podstacji trakcyjnej. W oparciu o powyższe ustalenia organ I instancji stwierdził, że sporne nieruchomości nie zostały zagospodarowane w sposób zgodny z celem wywłaszczenia określonym w akcie notarialnym z dnia z [...] października 1975 r. i posiłkowo w decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] września 1973 r. o lokalizacji inwestycji. W związku z tym decyzją z dnia [...] października 2014 r. (nr [...]): Starosta [...] : 1) orzekł o zwrocie, na rzecz A. K., nieruchomości stanowiącej własność W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha i nr [...] z o obrębu [...] o powierzchni [...] ha; 2) zobowiązał A. K. do zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania w łącznej wysokości [...] zł. W terminie 30 dni od dnia w którym decyzja stała się wykonalna. Miasto W., Tramwaje W. Sp. z o.o. i A. K. złożyli odwołanie od tej decyzji. A. K. zaskarżyła decyzję organu I instancji w części obejmującej pkt II, a więc rozstrzygnięcia o rozliczeniu zwrotu żądając jej uchylenia w zaskarżonym zakresie. Miasto W. oraz Spółka Tramwaje W. zaskarżyły tę decyzję w całości. W ocenie stron Starosta błędnie ustalił, że nie został zrealizowany cel wywłaszczenia. Zdaniem Spółki Tramwaje W., cel wywłaszczenia został określony ogólnie jako budowa osiedla mieszkaniowego. Nie można tego celu zawężać, co oznacza, że wszelkie obiekty i urządzenia, które są infrastrukturą tego osiedla są zgodne z celem wywłaszczenia. W ocenie natomiast Miasta W., infrastruktura tramwajowa zalicza się do tzw. stref dojścia o których mowa w załączniku do decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] września 1973 r. (nr [...]). Jest więc integralną częścią osiedla mieszkaniowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję Starosty [...]z dnia [...] października 2014 r. (nr [...]) w całości i odmówił A. K. zwrotu nieruchomości nabytej na warunkach wywłaszczenia (obecnie działki nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 i nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2). Zdaniem organu, w akcie wywłaszczeniowym z [...] października 1975 r. cel wywłaszczenia został sformułowany ogólnie. Z kolei decyzja Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] września 1973 r. o lokalizacji inwestycji nie zawiera informacji pozwalających uściślić cel wywłaszczenia, a brak planu realizacyjnego do decyzji lokalizacyjnej dodatkowo utrudnia ustalenie tego celu. Z kolei decyzja komunalizacyjna z [...] listopada 1992 r., wytyczne urbanistyczne dla zespołu osiedli L. z 1977 r., plan realizacyjny Parku Osiedlowego w osiedlu G. zatwierdzony decyzją nr [...] z [...] marca 1985 r., założenia techniczno- ekonomiczne dla obiektu Park Osiedlowy osiedle G. z listopada 1983 r. powstały po wywłaszczeniu, dlatego nie mogą służyć uściślaniu celu nabycia nieruchomości. W ocenie Wojewody [...], Starosta [...] nieprawidłowo przyjął, że zostały spełnione przesłanki zwrotu nieruchomości opisane w art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.) a więc że wywłaszczona i objęta wnioskiem o zwrot nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Zdaniem organu odwoławczego transport zbiorowy i jego techniczna infrastruktura (podstacja tramwajowa) są elementem osiedla mieszkaniowego. Funkcja komunikacyjna jest niezbędnym uzupełnieniem podstawowej roli mieszkaniowej osiedla. Nie ma bowiem podstaw, aby cel wywłaszczenia ograniczać do bloków osiedla, parku a wykluczać infrastrukturę komunikacyjną. Zbiorowy transport tramwajowy i jego infrastruktura są zgodne z celem nabycia - wywłaszczenia, określonym w umowie z [...] października 1975 r. Organ uznał więc, że cel określony w umowie wywłaszczeniowej został osiągnięty i jest dalej realizowany. Sporne nieruchomości służą osiedlowej infrastrukturze tramwajowej (komunikacyjnej}. A. K. w skardze na decyzję Wojewody [...] zarzuciła organowi administracji naruszenie: a) art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 136 ust. 1 - 3, art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne przyjęcie, że aktualne przeznaczenie wywłaszczonej nieruchomości i zagospodarowanie jej na cel publicznej trakcji tramwajowej można uznać za zgodne z niespornym celem wywłaszczenia nieruchomości, jakim była budowa osiedla mieszkaniowego, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że wywłaszczona nieruchomość nie stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu; b) naruszenie prawa procesowego tj. art. art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz sprzeczność ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym; c) nierozpoznanie odwołania skarżącej w części dotyczącej rozliczenia zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania z naruszeniem art. 15 k.p.a., art. 127 § 1 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 lub art. 138 § 2 k.p.a. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca zakwestionowała stanowisko organu odwoławczego, że teren wywłaszczonej nieruchomości od początku przeznaczony był na cele obsługi komunikacji tramwajowej, wykonywanej w ówczesnych czasach (połowa lat siedemdziesiątych) przez państwowe przedsiębiorstwo pn. Miejskie Zakłady Komunikacyjne W. Jej zdaniem zmiana dysponentów działkami [...] i [...] (kolejno: Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]", Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]", a następnie w 1979 r. Miejskie Zakłady Komunikacyjne) jest potwierdzeniem zmiany przeznaczenia nieruchomości, a w rezultacie oznacza zmianę celu wywłaszczenia. Nie ulega wątpliwości, że aktualne przeznaczenie jest wtórne, powstało bowiem już po wywłaszczeniu w 1975 r. Gdyby od początku przewidziano na tym terenie budowę infrastruktury tramwajowej, teren ten zostałby wywłaszczony bezpośrednio na potrzeby MZK, a nie spółdzielczego osiedla mieszkaniowego. Tymczasem tereny zostały przekazane zupełnie innym dysponentom, a więc spółdzielniom mieszkaniowym, które nie mogły wybudować infrastruktury tramwajowej. Skarżąca podkreśliła, że w dokumentach powstałych przed datą wywłaszczenia (1975 r.) nie ma mowy o infrastrukturze zasilającej linie tramwajową. Ustalenie zgodności sposobu wykorzystania spornych nieruchomości z pierwotnym celem wywłaszczenia jest natomiast wynikiem spekulacji organu na temat ogólnych potrzeb osiedli mieszkaniowych, w które wplata również infrastrukturę techniczną przedsiębiorstw użyteczności publicznej. Tymczasem nie można uznać, że tereny obsługujące technicznie tramwaje są zwykłymi składnikami osiedli mieszkaniowych, bowiem gdyby tak było, tego rodzaju stacje transformatorowe dla tramwajów w. standardowo budowałyby na swych terenach spółdzielnie mieszkaniowe, którym przekazano tereny w pobliżu torów tramwajowych, zaś usytuowanie stacji byłoby zawsze opisywane i zaznaczane w planie osiedli. Stacja transformatorowa zasilająca miejskie tramwaje nie jest zwykłym i normalnym elementem osiedla mieszkaniowego, jak blok czy szkoła. Infrastruktura tramwajowa jest to element publicznej infrastruktury transportowej i nie można uznawać jej za część osiedli mieszkaniowych, zwłaszcza, że jej użyteczność wykracza daleko poza zbiór mieszkańców danego osiedla, a obejmuje co najmniej mieszkańców kilku dzielnic, przez które przebiega linia tramwajowa, jeżeli nie mieszkańców całego miasta, a nawet przyjezdnych. Infrastruktura tramwajowa jest elementem publicznej infrastruktury budowanej, prowadzonej przez przedsiębiorstwa użyteczności publicznej. Dlatego nie można się zgodzić, że infrastruktura służąca całemu miastu i wykorzystywana przez całe miasto może być planowanym elementem spółdzielczego osiedla mieszkaniowego. W konkluzji skarżąca stwierdziła, że w zaskarżonej decyzji organ oparł się de facto na ochronie dość przypadkowo zrealizowanego na działkach [...] i [...] celu użyteczności publicznej, który ewidentnie jednak nie był podstawą wywłaszczenia spornych nieruchomości. W uzasadnieniu A. K. wyraziła stanowisko, gdyby nawet hipotetycznie założyć, że infrastruktura zasilająca tramwaje jest normalnym elementem osiedla mieszkaniowego, to organ odwoławczy powinien był ustalić, kiedy rozpoczęto budowę tej infrastruktury, a więc czy nastąpiło to w siedmioletnim terminie o którym mowa w art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy. Rozpoczęcie tych prac powinno nastąpić najpóźniej w 1982 r. Tymczasem dopiero w 1983 r. zaprojektowano stację prostownikową na działkach ew. nr [...] i [...]. Dlatego nawet jeśli uznać hipotetycznie, że ostatecznie zrealizowano cel wywłaszczenia w postaci potencjalnych elementów osiedla, trzeba zauważyć, że dokonano tej zabudowy zbyt późno, aby uczynić bezprzedmiotowymi roszczenia dawnego właściciela o ich zwrot. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie są sporne. Skarżąca nie zakwestionowała bowiem w skardze poczynionych przez organ ustaleń stanu faktycznego, na których oparto rozstrzygnięcie. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy na spornych nieruchomościach zrealizowany został cel ich przejęcia, opisany w akcie notarialnym z [...] października 1975 r. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska wyrażonego w decyzji organu I instancji, że cel wywłaszczenia działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...] w W. nie został zrealizowany, dlatego też według organu odwoławczego nie było podstaw prawnych do wydania orzeczenia o ich zwrocie obecnemu właścicielowi. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ odwoławczy nieprawidłowo uznał, że na nieruchomości skarżącej został zrealizowany cel wywłaszczenia, w postaci budowy osiedla mieszkaniowego z usługami pod nazwą "L." w W. Z ustalonego przez organy administracji stanu faktycznego sprawy wynika, że osiedle "L.", zostało przewidziane do realizacji w decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z [...] września 1973 r. o lokalizacji inwestycji. Z załącznika do tej decyzji (tzw. kompleksowych wytycznych urbanistycznych dla zespołu osiedli: L., L.) wynika, że osiedle miało się składać ze stref zamieszkania, stref dojścia, stref rekreacji oraz ośrodka usługowego II stopnia. Organ I instancji ustalił ponadto, że nieruchomości objęte wywłaszczeniem zostały po wywłaszczeniu ([...] kwietnia 1976 r.) przekazane w użytkowanie na rzecz Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" pod budowę Osiedla Mieszkaniowego, następnie (w 1980 r.) ustanowiono na tym terenie użytkownikiem wieczystym Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]". Dopiero w 1979 r. działki nr [...] i [...] zostały przekazane w użytkowanie Miejskich Zakładów Komunikacyjnych. Obecnie wywłaszczone nieruchomości znajdują się w użytkowaniu Spółki Tramwaje W. Sporny teren jest ogrodzony i znajdują się na nim: stacja podtrakcyjna z urządzeniami elektroenergetycznymi, która zasila trakcje tramwajową w ulicy [...] oraz ul. [...] (oddana do użytkowania w 1992 r.) oraz budynek użytkowany przez Tramwaje W., a także zieleń i chodnik. Z przepisu art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że zbędność przejętej nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu stanowi materialnoprawną przesłankę jej zwrotu na rzecz uprawnionego podmiotu. W związku z tym w postępowaniu o zwrot nieruchomości konieczne jest ustalenie przez organ orzekający rzeczywistego celu wywłaszczenia. Według z art. 137 ust. 1 ustawy, nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli: pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z wywłaszczeniem (ust. 1 pkt 1) albo pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany (ust. 1 pkt 2). Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część (art. 137 ust. 2). Niewątpliwie ustalenie celu wywłaszczenia w postępowaniu o zwrotu nieruchomości ma szczególnie znaczenie w sytuacji, kiedy cel wywłaszczenia określony w decyzji o wywłaszczeniu został określony w sposób ogólnikowy, nieprecyzyjny lub bardzo generalny. Wówczas uszczegółowienie (doprecyzowanie) celu wynikającego z decyzji wywłaszczeniowej, może nastąpić jedynie w oparciu o dokumenty, które powstały przed wywłaszczeniem. Dokumenty które powstały po dacie wywłaszczenia nie mogą być same w sobie przydatne dla uszczegółowienia celu konkretnego wywłaszczenia. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie ma potrzeby doprecyzowania celu wywłaszczenia. Trzeba bowiem pamiętać, że cel wywłaszczenia należy rozumieć bardzo ściśle. Wszelkie rozszerzające interpretowanie go prowadziłoby bowiem do naruszenia wynikającego z art. 136 ustawy zakazu przeznaczania nieruchomości na inne cele niż określone w decyzji wywłaszczeniowej (por. wyroki WSA w Warszawie: z 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 136/15, z 23 kwietnia 2015 r. sygn. IV SA/Wa 175/15, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.qov.pl.). W rozpoznawanej sprawie wywłaszczenie nastąpiło na cel dostatecznie jasno określony - budowy osiedla mieszkaniowego z usługami. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym został wyrażony pogląd, że teren zajęty przez osiedle mieszkaniowe nie musi być w całości pokryty inwestycjami budowlanymi. Osiedle mieszkaniowe obejmuje również całą jego infrastrukturę o urządzenia służące mieszkańcom, w tym ciągi komunikacyjne, parkingi, place zabaw, strefy wentylacyjne, strefy ochronne, a także zieleń osiedlową i inne obiekty funkcjonalnie związane z osiedlem. Osiedle mieszkaniowe jest swego rodzaju organizmem urbanistycznym, który uwzględnia potrzeby swoich mieszkańców (por. np. wyrok NSA z 27 listopada 2014 r. I OSK 846/13, wyrok WSA w Warszawie z 29 lutego 2012 r., sygn. I SA/Wa 2388/11, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). W tym organizmie nie mieszczą się elementy infrastruktury komunikacji ogólnomiejskiej. W ocenie Sądu nie można przyjąć, że tereny na których znajduje się infrastruktura tramwajowa są składnikami osiedli mieszkaniowych. Stacja transformatorowa zasilająca miejskie tramwaje to element publicznej infrastruktury transportowej prowadzonej przez przedsiębiorstwa użyteczności publicznej. Jej użyteczność wykracza wyraźnie poza potrzeby mieszkańców jednego osiedla, obejmuje co najmniej mieszkańców kilku dzielnic, przez które przebiega linia tramwajowa, jeżeli nie mieszkańców całego miasta, a nawet przyjezdnych. Infrastruktura służąca całemu miastu i wykorzystywana przez mieszkańców całego miasto może być uznana za planowany element spółdzielczego osiedla mieszkaniowego. Sąd zauważa, że w dokumentach dotyczących projektowanego osiedla nie ma żadnej informacji o infrastrukturze tramwajowej na tych terenach. Co więcej, nie można przyjąć, że "mieści się" ona w pojęciu "strefa dojścia związana z masową komunikacją zewnętrzną i infrastrukturą", zawartym w tzw. kompleksowych wytycznych urbanistycznych dla zespołu osiedli: L., L. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że podziemna infrastruktura techniczna nie stanowi przeszkody do zwrotu nieruchomości, jeżeli nie stanowiła celu wywłaszczenia (por. np. wyrok NSA z 20 września 2013 r. I OSK 643/12). Z powyższego wynika, że Wojewoda [...] nieprawidłowo ocenił nie budzące wątpliwości okoliczności faktyczne sprawy. W konsekwencji bezpodstawnie przyjął, że wywłaszczona nieruchomość nie stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu (art. 136 ust. 3 ustawy). Nie jest natomiast uzasadniony ostatni zarzut skargi, dotyczący nierozpoznania odwołania skarżącej w części dotyczącej rozliczenia zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania. Treść wydanego rozstrzygnięcia (odmowa zwrotu wywłaszczonej nieruchomości) spowodowała, że kwestia wysokości zwrotu odszkodowania przez skarżącą stała się dla organu bezprzedmiotowa. Mając to wszystko na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego (art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., rozstrzygniecie o kosztach zostało wydane na podstawie art. 200 powołanej ustawy.