IV SA/Wa 8/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Monika Barszcz, sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant st. sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2023 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 19 października 2022 r. nr DP.401.731d.2022.mt w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] października 2022 r. [...], Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy własną decyzję z [...] maja 2022 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] czerwca 2021 r., znak : [...]. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] czerwca 2021 r. (znak wskazany na wstępie) [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej WIOŚ) wymierzył A. Sp. z o. o. z siedzibą w [...], administracyjną karę pieniężną w wysokości 180 000 zł za przetwarzanie odpadów na terenie działek o nr ew. [...], [...], obr. [...], gm. [...], stanowiących teren wyrobiska poeksploatacyjnego złoża kruszywa naturalnego "[...]" pole A i B, bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 41 ustawy o odpadach, co zostało stwierdzone w dniach [...] maja, [...] i [...] czerwca 2019 r. w trakcie kontroli przeprowadzonej przez inspektorów WIOŚ. Pismem z dnia 12 sierpnia 2020r. A. Sp. z o. o. wniosła wniosek o stwierdzenie niecności wskazanej wyżej decyzji WIOŚ z [...] czerwca 2021 r. z uwagi na naruszenie 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a., poprzez wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej. Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej GIOŚ) decyzją z 2 maja 2022r. (znak wskazany na wstępie) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji WIOŚ z [...] czerwca 2021r. W ocenie organu decyzja WIOŚ z [...] czerwca 2021r. została wydana na podstawie obowiązujących norm prawnych i nie jest dotknięta żadną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. Pismem z 6 czerwca 2021r. spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podniesiono, że przy wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej w sposób nieuprawniony zastosowano podwojenie wymierzonej kary w oparciu o art. 194a ustawy o odpadach. Zgodnie ze stanowiskiem strony kara może być podniesiona tylko w przypadku określonym ww. przepisie tj. w sytuacji gdy wymierzał ją po raz drugi lub kolejny pod warunkiem, że w chwili wydawania decyzji o podwójnej karze strona została w sposób kompletny, ostateczny ukarana wcześniejszą karą. GIOŚ po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] października 2022r. utrzymał w mocy orzeczenie własne z [...] maja 2022r. W uzasadnieniu podniesiono m. in., że postępowanie o stwierdzenie nieważności jest postępowaniem wyjątkowym i ma ono na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dacie jej wydania a nie ponowne rozpoznanie sprawy. Wskazano na obowiązujące w dacie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2021r. przepisy prawa w tym na brzmienie art. 194a ustawy o odpadach stanowiącego, że administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 194 ust. 4 i 5 ustawy o odpadach wymierza się w wysokości dwukrotności kwoty określonej w art. 194 ust. 4 lub 5, w przypadku gdy wymierza się ją po raz drugi lub kolejny. Dalej podniesiono, że WIOŚ, na podstawie art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach, decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...] wymierzył spółce administracyjną karę pieniężną w wysokości 40 000 zł za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów udzielonym przez Marszałka Województwa [...] - decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] w sprawie pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów w instalacji zlokalizowanej w m. [...], [...]; a następnie decyzją z [...] maja 2021 r., znak: [...] administracyjną karę pieniężną w wysokości 20 000 zł (błędnie wskazano wysokość kary która wynosi 200 000 zł – uwaga Sądu) za gospodarowanie w zakresie przetwarzania (odzysku) odpadów na terenie działek o nr ew. [...], [...], obr. [...], gm. [...], stanowiących teren wyrobiska poeksploatacyjnego złoża kruszywa naturalnego "[...]" pole A, B, niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, udzielonym przez Marszałka Województwa [...] decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...]. Powyższe w ocenie GIOŚ wskazuje że decyzja WIOŚ z [...] czerwca 2021 r., znak: [...] nie jest obarczona kwalifikowaną wadą, przesadzającą o jej nieważności ani żadnymi uchybieniami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności nie została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a tym samym że nie powinna być ona wyeliminowana z obrotu prawnego, co skutkuje odmową stwierdzenia jej nieważności. Organ wyjaśnił także odnosząc się do zarzutów i argumentów podniesionych przez spółkę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że administracyjna kara pieniężna została wymierzona spółce za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 41 ustawy o odpadach i co nie jest kwestionowane przez spółkę. Podkreślił, że spółce uprzednio w roku 2019 i 2021 wymierzone zostały już kary administracyjne. Jedna za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów, a druga za gospodarowanie odpadami w zakresie przetwarzania (odzysku) odpadów niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów. Tym samym zasadnie WIOŚ przy wymiarze kolejnej kary zastosował obowiązujący w chwili wydawania decyzji przepis art. 194a ustawy o odpadach. A zatem, w ocenie GIOŚ, skoro decyzja w dacie jej wydania była oparta na istniejącym przepisie, to późniejsze uchylenie tego przepisu prawa materialnego nie uzasadnia wadliwości tejże podstawy prawnej. Ponadto, zdaniem GIOŚ, powołanie się przez organ administracji w decyzji na przepisy już nieobowiązujące nie oznacza, że taka decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Reasumując, w ocenie GIOŚ, brak oczywistości naruszenia ww. przepisu wykluczało możliwość przypisania rozstrzygnięciu wady kwalifikowanej, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a tym samym nieprawidłowe byłoby powołanie go jako podstawy prawnej stwierdzenia nieważności decyzji WIOŚ z [...] czerwca 2021 r. Z ww. orzeczeniem nie zgodziła się spółka wywodząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zaskarżając decyzję w całości. W skardze zarzucono: - naruszenie prawa procesowego a to przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania w sytuacji gdy spełnione zostały ku temu normatywne przesłanki; - naruszenie prawa materialnego a to przepisu art. 194a ustawy o odpadach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy na dzień wydania decyzji, której stwierdzenia nieważności strona dochodzi, nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania wskazanej normy. Podnosząc wskazane zarzuty skarżąca wniosła o: zmianę przedmiotowego orzeczenia poprzez stwierdzenie nieważności decyzji WIOŚ z [...] czerwca 2021 r. (błędnie wskazano datę orzeczenia - winno być [...] czerwca 2021 r.), znak: [...] oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania przed sądem administracyjnym. W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż decyzja WIOŚ z [...] czerwca 2021 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa a to przepisu art. 194a ustawy o odpadach, poprzez nieuprawnione zastosowanie podwojenia wymierzonej kary administracyjnej. Kara w podwójnej wysokości, zgodnie z ww. przepisem, mogła być wymierzona tylko w określonej sytuacji wskazanej w tym przepisie tj. gdy wcześniej była już wymierzona kara. W ocenie skarżącego w przepisie tym nie chodzi jednak o samo zdarzenie faktyczne lecz prawne. W chwili podjęcia decyzji o nałożeniu kary w podwójnej wysokości strona uprzednio musiała zostać ukarana "to znaczy odpowiednia decyzja w tej sprawie musiała być prawomocna w chwili wydania kolejnej. Tymczasem decyzje z dnia [...] listopada 2019 roku [...] o wymierzeniu kary w wysokości 40.000zł, z [...] maja 2019 r. [...] o wymierzeniu kary w wysokości 200.000 zł. i wcześniejsze nie były w chwili wydania przedmiotowej decyzji prawomocnymi. Doszło więc do wymierzenia kary wbrew obowiązującym przepisom bez podstawy prawnej, gdyż nie zostały spełnione przesłanki prawem określone do jej podwojenia". Tym samym w ocenie skarżącego nie zaistniała przesłanka do podwojenia kary przez organ. Podniesiono także że GIOŚ rozpoznając sprawę w trybie nadzoru nie przeprowadził żadnego postępowania sprawdzającego zaistnienia przesłanki stwierdzenia nieważności podnoszonej przez skarżącą, tj. brak podstaw do wymierzenia jej kary w podwójnej wysokości, bowiem "zupełnie się do niego nie odniósł", w szczególności do kwestii, iż decyzje nakładające kary na skarżącą, które stały się podstawą dla organu do podwojenia kary w niniejszym postępowaniu, nie były prawomocne ani nawet ostateczne. Organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że w przypadku, gdy zostały wydane decyzje wcześniejsze o nałożeniu kary to organ administracyjny właściwy dla rozstrzygania tego typu spraw ma prawo ustalić karę administracyjną w wysokości podwójnej stawki okresowej przepisem. W ocenie skarżącej organ winien był ustalić, czy w chwili wydania decyzji której stwierdzenia nieważności skarżący się domaga, istniały przesłanki do podwojenia kary. Innymi słowy czy wcześniejsze decyzje na które powoływał się WIOŚ były ostateczne wykonalne i funkcjonowały w obrocie. W ocenie skarżącego decyzja od której "przysługują zwykłe środki odwoławcze nie wywołuje skutków zarówno określonych bezpośrednio w decyzji jak i wynikających z przepisów prawa", bowiem decyzja która nie jest ostateczna nie wywołuje skutków z wydania tej decyzji wynikających. Powyższe oznacza że wskazane decyzje jako nieostateczne w chwili wydania decyzji WIOŚ z [...] czerwca 2021 r. nie mogły wywołać skutku w postaci uprawnienia organu do podwojenia wysokości kary tylko z tego powodu, że wcześniej skarżący już został ukarany za podobne czyny. W ocenie skarżącego, choć sama norma pozwalająca na nałożenie kary w podwójnej wysokości w chwili wydania decyzji obowiązywała, to jednak nie spełnione zostały przesłanki do jej zastosowania. A zatem naruszenie prawa polegające na zastosowaniu normy pomimo braku przesłanek jej zastosowania jest rażące. Nadto organ nadzoru nie wywiązał się ze swych obowiązków bowiem nie dokonał oceny, czy w świetle zaistniałego stanu faktycznego w sposób prawidłowy znalazły zastosowanie obowiązujące normy prawne. Tymczasem oceny zgodności z prawem, czyli zaistnienia przesłanki nieważnościowej, należy dokonywać według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego i obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Reasumując w ocenie skarżącego organ nadzoru nie przeprowadził postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, nie przeprowadził analizy zgodności z prawem wydanej decyzji według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania decyzji. Ograniczył się jedynie do merytorycznego uzasadnienia w zakresie ochrony środowiska a nie dokonał prawnej oceny zarówno postępowania jak i samego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jDz. U. z 2023r., poz. 259, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawy jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ, lub organ odwoławczy) z [...] października 2022 r. (nr wskazany na wstępie) utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu z [...] maja 2022 r. (znak wskazany na wstępie) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ) z [...] czerwca 2021 r., znak: [...] (dalej: decyzja z [...] czerwca 2021 r.), którą nałożono na skarżącą administracyjną karę pieniężną w wys. 180 000 zł za przetwarzanie odpadów na terenie działek o nr ew. [...] i [...] obr. [...], gm. [...] stanowiących teren wyrobiska poeksploatacyjnego złoża kruszywa naturalnego "[...]" pole A i B, bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 41 ustawy o odpadach. Postępowanie było zatem prowadzone w trybie nadzwyczajnym przy czym w ocenie skarżącej doszło w sprawie do rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji z [...] czerwca 2021 r. tj. art. 194a ustawy o odpadach. Tymczasem w ocenie organu ww. decyzja nie jest obarczona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż w dacie wydania decyzji obowiązywał przepis dający podstawę do nałożenia kary w podwójnej wysokości (art. 194a ustawy o odpadach) oraz w ocenie organu zaistniały wskazane w tym przepisie podstawy do jego zastosowania w sprawie. Tym samym decyzja z [...] czerwca 2021 r. nie została wydana ani z rażącym naruszeniem prawa ani bez podstawy prawnej. Sąd zauważa, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od generalnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., zgodnie z którą decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne, wzruszenie tych decyzji może zaś nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w tym przepisie. Oznacza to, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a. W tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest natomiast władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może czynić w postępowaniu zwykłym (w tym odwoławczym). A zatem skoro stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych zawartej w art. 16 § 1 k.p.a., to może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 2 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Brak podstawy prawnej to brak regulacji pozwalającej na wydanie decyzji. Z kolei rażące naruszenie prawa, określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p,a. to oczywiste, wyraźne i bezsporne naruszenie przepisu prawa, które występuje wówczas, gdy proste zestawienie treści przepisu z treścią rozstrzygnięcia wskazuje na ich jednoznaczną niezgodność. Nie mamy do czynienia z tego rodzaju wadliwością decyzji administracyjnej gdy istnieją wątpliwości co do zakwalifikowania stanu prawnego pod określony w sprawie stan faktyczny, a więc gdy zachodzi konieczność prowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność ewentualnej wadliwości weryfikowanej w ramach nadzoru decyzji. Podobnie, błędna interpretacja, wykładnia czy wadliwe zastosowanie przepisów składających się na podstawę prawną decyzji nie mogą być kwalifikowane jako przesłanka nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. np. wyrok NSA z 13 grudnia 2021 r., II GSK 1818/21). Jak wskazano w wyroku NSA z 15 marca 2018 r., I OSK 2217/17 w orzecznictwie sądowym, po okresie pewnych rozbieżności wynikających przede wszystkim ze sporów doktrynalnych, przyjmowany jest obecnie pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. np. wyrok SN z 8 kwietnia 1994 r., III ARN 13/94, OSN 1994, Nr 3, poz. 36; wyrok NSA z 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, wyrok NSA z 13 września 2012 r., II GSK 1206/11). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. W niniejszej sprawie, co nie ulega wątpliwości, organy prawidłowo ustaliły, iż w dacie wydania przez WIOŚ decyzji z [...] czerwca 2021 r., będącej przedmiotem postępowania nadzwyczajnego, w obrocie prawnym funkcjonował przepis art. 194a ustawy o odpadach, pozwalający organowi na nałożenie kary w podwójnej wysokości. Przepis ten bowiem został uchylony dopiero od dnia 23 września 2021 r. tj. z dniem wejścia w życie ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o odpadach (Dz.U. z 2021r., poz. 1648). Tym samym niezasadne jest twierdzenie skarżącej o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej, gdyż podstawa prawna do nałożenia kary w podwójnej wysokości istniała w dniu wydania decyzji. Skarżąca podniosła również, iż w jej ocenie decyzja z [...] czerwca 2021 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 194a ustawy o odpadach, gdyż w jej ocenie nie zostały spełnione przesłanki określone w tym przepisie dające możliwość nałożenia kary w podwójnej wysokości. Na dzień wydania decyzji z [...] czerwca 2021 r. (której stwierdzenia nieważności żąda skarżąca) w obrocie prawnym nie pozostawała żadna prawomocna wcześniej wydana decyzja, którą nałożono na nią karę, za przewinienia określone w art. 194 ust. 4 i 5 ustawy o odpadach co oznacza, że nałożenie w decyzją z [...] czerwca 2021 r. na spółkę kary w podwójnej wysokości w sposób rażący narusza przepisy prawa. Kluczowe zatem dla ustalenia czy zasadnie organy odmówiły stwierdzenia nieważności decyzji z [...] czerwca 2021 r. jest ustalenie czy doszło, czy też nie do rażącego naruszenia prawa tj. art. 194a ustawy o odpadach przy wydawaniu tej decyzji. Art. 194a ustawy o odpadach, obowiązujący w dacie wydania decyzji z [...] czerwca 2021 r. stanowił, że administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 194 ust. 4 i 5 (tj. za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia o którym mowa w art. 41 ustawy oraz za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41 ustawy – dopisek Sądu), wymierza się w wysokości dwukrotności kwoty określonej w art. 194 ust. 4 lub 5, w przypadku gdy wymierza się ją po raz drugi lub kolejny. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia z 19 października 2022 r. wskazał (potwierdzają to dokumenty znajdujące się w aktach), że decyzjami z: 1/ [...] listopada 2019 r. znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył skarżącej na podstawie art. 194 ust. 5 w zw. z art. 194a ustawy o odpadach karę pieniężną w wysokości 40 000 zł za gospodarowanie odpadami niezgodnie posiadanym zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów udzielonym przez Marszałka Województwa [...] – decyzją z [...] stycznia 2016 r. (znak: [...]); 2/ [...] maja 2021 r., znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył skarżącej na podstawie art. 194 ust. 5 i 7 w zw. z art. 194a ustawy o odpadach karę pieniężną w wysokości 200 000 zł za gospodarowanie w zakresie przetwarzania (odzysku) odpadów na terenie działek [...] i [...] obr. [...], gmina [...], niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, udzielonym przez Marszałka Województwa [...] decyzją z [...] lutego 2016 r. (znak: [...]) - uprzednio, przed wydaniem decyzji z [...] czerwca 2021 r. której stwierdzenia nieważności żąda skarżąca, nałożono na spółkę dwukrotnie kary na podstawie art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach. To zaś, w ocenie organu odwoławczego, dawało podstawę do zastosowania przy wydawaniu decyzji z [...] czerwca 2021 r. art. 194a ustawy o odpadach. Treść samej decyzji, której stwierdzenia nieważności żąda skarżąca zdaje się wskazywać, iż w ocenie organu wydającego decyzję z [...] czerwca 2021 r. bez znaczenia pozostawała okoliczność dotycząca ostateczności uprzednich decyzji. W ocenie jednak skarżącej to ta okoliczność czyli brak ostateczności wcześniejszych decyzji nie pozwalała organowi na wymierzenie kolejnej kary na podstawie art. 194a ustawy o odpadach a co za tym idzie decyzja wydana na tej podstawie obarczona jest wadą zawartą w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Analizując zatem sam przepis w zakresie kwestii ostateczności lub prawomocności decyzji poprzedzających decyzję wydaną w trybie art. 194a ustawy o odpadach, godzi się zauważyć, że nie zawiera on żadnych uregulowań w tym zakresie. Stanowi on jedynie, że karę wymierza się "w wysokości dwukrotności kwoty określonej w art. 194 ust. 4 lub 5, w przypadku gdy wymierza się ją po raz drugi lub kolejny". Niewątpliwie zaś decyzją z [...] czerwca 2021 r. wymierzono skarżącej karę po raz kolejny. A zatem rozstrzygnięcie zawarte w wydanej decyzji nie jest w sposób oczywisty sprzeczny z treścią przepisu prawnego na podstawie którego decyzja ta została wydana. Nadto, skoro brak jest w ww. przepisie wprost wskazania, że wcześniejsze decyzję winny być ostateczne, to kwestia ta wymaga dokonania w tym zakresie wykładni a to oznacza, iż nie można uznać by została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 194a ustawy o odpadach. Tym samym w ocenie Sądu zaskarżona decyzja jak również decyzja I instancyjna odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.a.a., orzekł jak w sentencji wyroku.