IV SA/Wa 772/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA – Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Z. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. M., K. R., H. P., E. B., J. Z., S. K., M. J., W. P., K. G. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego postanawia : - odrzucić wniosek J. Z. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

E. M., K. R., H. P., E. B., J. Z., S. K., M. J., W. P. i K. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie odrzucił przedmiotową skargę, uznając, że została ona wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.). W dniu 11 czerwca2014 r., za pośrednictwem urzędu pocztowego, skarżący, J. Z. zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący, aprobując stanowisko Sądu zawarte w postanowieniu z dnia 24 czerwca 2014 r. - odnoszące się do błędnego trybu nadania przedmiotowej skargi - podniósł, że okoliczność ta uzasadnia wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 85 P.p.s.a. stanowi, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 P.p.s.a). Tryb złożenia wniosku o przywrócenie terminu szczegółowo reguluje art. 87 P.p.s.a. W myśl § 1 tego przepisu pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 4 stanowi, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powyższego wynika zatem, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Mając powyższe na względzie w rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności należało zbadać kwestię dopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu, bowiem od tego zależy możliwość jego merytorycznego rozpoznania przez Sąd. Skarżący nie kwestionując stanowiska Sądu zawartego w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2014 r., stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi z powodu niezachowania właściwego (pośredniego) trybu jej wniesienia wskazał, że uchybienie to spowodowane było wadliwym działaniem reprezentującego go w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika. Przyjmując, zatem iż skarżący o powodach odrzucenia swojej skargi dowiedział się z treści postanowienia Sądu z dnia 24 kwietnia 2014 r., czyli w dniu 15 maja 2014 r. (data doręczenia postanowienia skarżącemu) należy uznać, iż w tym właśnie dniu rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący złożył natomiast przedmiotowy wniosek dopiero w dniu 11 czerwca 2014 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Należy zatem stwierdzić, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony z uchybieniem siedmiodniowego terminu do jego wniesienia. Zgodnie z art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 88 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.