IV SA/Wa 755/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia wymiaru kary biegnącej oddala skargę

IV SA/Wa 755/20 UZASADNIENIE Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] stycznia 2020 r. po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2018 r. znak: [...], określającą wymiar kary biegnącej od dnia 16 lutego 2018 r. za magazynowanie odpadów z naruszeniem warunków decyzji Starosty M. z [...] maja 2014 r. udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów oraz decyzji Starosty M. z [...] listopada 2014 r. udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów Decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska od 16 lutego do 27 kwietnia 2018 r. przeprowadził kontrolę w [...] Sp. z o.o. prowadzącej w M. instalację do przetwarzania odpadów tj. sortownię odpadów komunalnych. W trakcie kontroli ustalono, że spółka magazynuje część odpadów niezgodnie z warunkami określonymi w posiadanych decyzjach Starosty M. : z [...] maja 2014 r. udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów oraz z [...] listopada 2014 r. udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów, tj.: 1. inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty z mechanicznej obróbki odpadów) o kodzie 19 12 12 nie tylko w belach, ale częściowo także luzem na placu magazynowym w różnych miejscach na terenie zakładu zamiast w oznakowanym kontenerze na utwardzonym placu - pole nr 7 lub w beli na utwardzonym placu (tylko frakcja palna); 2. odpady opakowaniowe z tworzyw sztucznych o kodzie 15 01 02 w postaci zbelowanej w wydzielonym miejscu na placu magazynowym zamiast w postaci sprasowanych bel w boksie dla surowców wtórnych - pole nr 8; 3. zmieszane odpady opakowaniowe o kodzie 15 01 06 luzem w wydzielonym miejscu na placu magazynowym zamiast w oznakowanych i zamkniętych pojemnikach; 4. zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu o kodzie 17 09 04 luzem w wydzielonym miejscu na placu magazynowym zamiast w kontenerze. Powyższe ustalenia zostały odnotowane w protokole z kontroli nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz zobrazowane dokumentacją fotograficzną stanowiącą załącznik nr 7 do protokołu. W przedmiotowym protokole, na podstawie pisma strony z dnia 19 kwietnia 2018 r. stanowiącego załącznik nr 8, podano ilości odpadów magazynowanych na terenie zakładu w dniu rozpoczęcia kontroli czyli 16 lutego 2018 r. Protokół z kontroli nr [...] został podpisany przez Prezesa zarządu spółki W. Z. bez zastrzeżeń, jedynie z dopiskiem kontrolowanego, że zobowiązuje się do oddania w najbliższym czasie do WIOS w [...] informacji i kart przekazania odpadów, których miejsce i sposób magazynowania w dniu 17 lutego 2018 r. jest niezgodny z posiadanymi decyzjami. W związku z ustaleniami kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zawiadomił spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia dobowego wymiaru kary pieniężnej za magazynowanie: 50 Mg odpadów o kodzie 19 12 12 i 33.89 Mg odpadów o kodzie 15 01 02 z naruszeniem warunków dotyczących miejsca i sposobu magazynowania odpadów określonych w decyzji udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów oraz 1,24 Mg odpadów o kodzie 15 01 06 i 30,60 Mg odpadów o kodzie 17 09 04 z naruszeniem warunków dotyczących sposobu magazynowania odpadów określonych w decyzji udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów. Pismem z 23 lipca 2018 r. strona poinformowała o usunięciu naruszenia w dniach 17-18 lutego 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] sierpnia 2018 r. ustalił dla spółki wymiar biegnącej kary pieniężnej od 16 lutego 2018 r. w łącznej wysokości 1357,31 zł/dobę za magazynowanie odpadów z naruszeniem warunków posiadanych decyzji, tj.: 1. z naruszeniem warunków dotyczących miejsca i sposobu magazynowania odpadów określonych w decyzji Starosty M. z [...] maja 2014 r. udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów w wysokości 700,00 zł/dobę za magazynowanie odpadów o kodzie 19 12 12 w ilości 50 Mg i 576,13 zł/dobę za magazynowanie odpadów o kodzie 15 01 02 w ilości 33,89 Mg, 2. z naruszeniem warunków dotyczących sposobu magazynowania odpadów określonych w decyzji Starosty M. z [...] listopada 2014 r. udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów w wysokości 21,08 zł/dobę za magazynowanie odpadów o kodzie 15 01 06 w ilości 1,24 Mg i 60,10 zł/dobę za magazynowanie odpadów o kodzie 17 09 04 w ilości 30,60 Mg. Spółka złożyła odwołanie od tej decyzji wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z tabelą nr 12 zawartą w punkcie 11.5 zatytułowanym "Miejsce i sposób magazynowania odpadów oraz rodzaj magazynowanych odpadów" obowiązującej w dniu kontroli decyzji Starosty M. z [...] maja 2014 r. udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów, wytworzone odpady o kodzie 19 12 12 powinny być magazynowane w oznakowanym kontenerze na utwardzonym placu (pole nr 7) lub w beli na utwardzonym placu (tylko frakcja palna), a wytworzone odpady o kodzie 15 01 02 w postaci sprasowanych bel w boksie dla surowców wtórnych (pole nr 8). Jak wynika z protokołu kontroli w dniu przeprowadzenia oględzin tj. 16 lutego 2018 r. część wytworzonych w procesie przetwarzania odpadów o kodzie 19 12 12 magazynowana była luzem na placu magazynowym w różnych miejscach na terenie zakładu, a wytworzone w procesie przetwarzania odpady o kodzie 15 01 02 magazynowane były w postaci zbelowanej w wydzielonym miejscu na placu magazynowym. W związku z powyższym organ ustalił, że spółka magazynowała odpady o kodzie 19 12 12 i o kodzie 15 01 02 w sposób i w miejscach nie ujętych www. decyzji Starosty M. z [...] maja 2014 r. udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem przetwarzania odpadów. Z kolei zgodnie z tabelą zawartą w punkcie 1.2 zatytułowanym "Miejsce i sposób oraz rodzaj magazynowanych odpadów" obowiązującej w dniu kontroli decyzji Starosty M. z [...] listopada 2014 r. udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów, zebrane odpady powinny być magazynowane na ogrodzonym i utwardzonym terenie na działce nr [...], przy czym odpady o kodzie 15 01 06 w oznakowanych i zamkniętych pojemnikach 1100 litrów, a odpady o kodzie 17 09 04 w kontenerze. Jak wynika z protokołu kontroli w dniu przeprowadzenia oględzin zarówno odpady o kodzie 15 01 06, jak też o kodzie 17 09 04 magazynowane były w wydzielonych miejscach na placu magazynowym, lecz luzem zamiast w pojemnikach i kontenerze. Na tej podstawie organ ustalił, że spółka magazynowała odpady o kodzie 15 01 06 i o kodzie 17 09 04 w sposób nie ujęty w ww. decyzji Starosty M. z [...] listopada 2014 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 4 p.o.ś. za naruszenie warunków decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów obowiązującej stronę w dniu kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska ustala w drodze decyzji wymiar kary pieniężnej. Wymierzenie kary jest obligatoryjne i organ nie może od niego odstąpić niezależnie od szybko podjętych przez stronę działań w celu likwidacji naruszenia, wobec czego [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska miał obowiązek wydania zaskarżonej decyzji wynikającej z braku przestrzegania przez spółkę warunków magazynowania odpadów określonych w przedmiotowych decyzjach Starosty M. Organ odwoławczy podkreślił, że naruszenie zostało stwierdzone i udokumentowane w protokole kontroli, do którego strona nie wniosła zastrzeżeń. Z uwagi na szczegółowe opisanie w protokole kontroli stanu faktycznego zastanego podczas przeprowadzonych oględzin oraz udokumentowanie poprzez wykonane zdjęcia miejsc i sposobu magazynowania odpadów, a następnie zestawienie ich z zapisami posiadanych decyzji Starosty M. dotyczących magazynowania odpadów, organ uznał za niezasadny podnoszony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 7, 77 i 81 kpa. Podkreślił, że nie jest zgodny z prawdą zarzut dowolnego ustalenia przez organ I instancji ilości składowanych odpadów, gdyż dane dotyczące ilości odpadów zostały zawarte w protokole kontroli i są to wielkości podane przez samą spółkę w piśmie z 19 kwietnia 2018 r. stanowiącym załącznik nr 8 do przedmiotowego protokołu. Za niezrozumiały organ uznał zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa, ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, jakie warunki magazynowania dla przedmiotowych odpadów zostały określone w posiadanych zezwoleniach i zestawiono je z ustaleniami kontroli w tym zakresie, przytoczono obowiązujące przepisy prawne związane z naruszeniem dotyczącym magazynowania odpadów oraz przedstawiono sposób obliczenia kary biegnącej. Organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na fakt, że wojewódzki inspektor ochrony środowiska ma bezwzględny obowiązek ustalenia wymiaru kary biegnącej w przypadku stwierdzenia naruszenia obowiązujących stronę warunków decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów, zarzut nieuwzględnienia przez organ I instancji szybkiego usunięcia naruszenia i wydania decyzji o karze biegnącej po upływie 187 dni od przeprowadzenia kontroli nie może być podstawą do odstąpienia od wymierzenia kary. Jednocześnie organ wyjaśnił, że zgodnie z przepisami p.o.ś. ustalenie kary pieniężnej, którą zobowiązany będzie zapłacić podmiot magazynujący odpady z naruszeniem warunków posiadanej decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów przebiega w dwóch etapach. W pierwszym etapie, po stwierdzeniu naruszenia, o którym mowa w ww. art. 298 ust. 1 pkt 4 p.o.ś., wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje, zgodnie z art. 300 ust. 1 p.o.ś., decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej. W decyzji tej zgodnie z art. 300 ust. 4 p.o.ś. określa się: wielkość stwierdzonego naruszenia w skali doby, wymiar kary biegnącej i termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana. W związku z powyższym nie ma podstaw prawnych do wskazywania w decyzji o karze biegnącej terminu, do którego ta kara będzie naliczana. Dopiero w drugim etapie, zgodnie z treścią art. 302 ust. 1 p.o.ś. wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje, na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, decyzję o wymierzeniu kary. Organ wyjaśnił, że jak wynika z akt sprawy strona pismem z 23 lipca 2018 r. poinformowała o usunięciu naruszenia w dniach 17-18 lutego 2018 r. Wobec braku w zgromadzonym materiale dowodowym informacji świadczących, aby organ I instancji w terminie 30 dni od otrzymania pisma, zakwestionował podane przez stronę daty usunięcia naruszenia, organ wyraził przypuszczenie, że terminy te nie są podważane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Jednakże podkreślił, że na etapie prowadzonego postępowania w sprawie ustalenia wymiaru kary biegnącej podawanie daty usunięcia naruszenia jest przedwczesne, a zagadnienie to będzie przedmiotem odrębnego postępowania w sprawie wymierzenia kary za okres do ustania naruszenia. Organ odwoławczy ocenił także, że zarzut naruszenia art. 300 ust. 4 pkt 3 p.o.ś. poprzez niewskazanie godziny dokonania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia naruszenia jest błędny, ponieważ tylko w przypadku przekroczenia ilości lub rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza wymiar kary biegnącej określa się uwzględniając przekroczenie w skali godziny. Spółka wniosła skargę na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej:. - naruszenie art. 301 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, poprzez uznanie, że pomimo ograniczenia naruszeń i całkowitego ich usunięcia przez Skarżącą uzasadnionym było wydanie decyzji o wymiarze kary biegnącej, podczas gdy brak było ku temu zarówno przesłanek formalnych jak i merytorycznych, albowiem jeszcze przed zakończeniem kontroli i przed wydaniem decyzji, naruszenia w sposobie magazynowania odpadów, za które wymierzona została kara, zostały natychmiast usunięte, - art. 156§1 pkt. 3 kp.a. w zw. z 104 § 2 k.p.a. przez wydanie dwóch decyzji w tej samej sprawie na podstawie jednej kontroli tj. decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].08.2018r. nr [...], oraz z dnia [...].02.2019r. nr [...]. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...].08.2018r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzją z [...] sierpnia 2018 r. organ I instancji nałożył na spółkę karę za naruszenie warunków dotyczących miejsca i sposobu magazynowania odpadów. Decyzja opierała się na działaniach kontrolnych przeprowadzonych w dniu 16 lutego 2018 r. przez inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] Delegatura w [...],. Spółka wniosła skuteczne odwołanie od decyzji. Następnie organ wszczął ponownie postępowanie z dniem [...] października 2018 r" znak [...], jednoznacznie wskazując na to samo postępowanie, co rozpatrywane poprzednio. Zakończone one zostało wydaniem kolejnej decyzji w tej samej sprawie z [...] lutego 2019 r., ustalające ponownie wymiar kary biegnącej, w oparciu o tą samą kontrolę (przeprowadzoną od dnia 16.02.2018r. - 27.04.2018r.) która stała się podstawą wydania decyzji z [...] sierpnia 2018 r. Organ w żaden sposób nie wskazał na częściowość poprzedniej decyzji ani o zastosowaniu wyjątku, który nie posiadałby żadnej podstawy w niniejszym postępowaniu. Organ nie dość, że wszczął ponownie postępowanie to zakończył je wydaniem kolejnej decyzji, choć miał pewną świadomość o wniesionym wcześniej odwołaniu za jego pośrednictwem. W okolicznościach niniejszej sprawy organ wydał decyzję administracyjną zgodne jedynie z własnym interesem, pomijając okoliczności przedmiotowej sprawy. Okoliczność natychmiastowego i niezwłocznego usunięcia naruszeń winna znacząco wpłynąć na zaskarżoną wcześniej decyzję organu co do wymiaru kary biegnącej, gdyż zakres naruszenia był zdecydowanie znikomy jak również w żaden sposób nie wpłynął na środowisko. Jednocześnie nie znajduje się żadnych podstaw do wszczęcia kolejnego postępowania, nawet ze względu na fakt, że w dniach 17-18 lutego 2018 r. wszystkie wytknięte przez organ podczas kontroli nieprawidłowości zostały przez skarżącą usunięte. Organ wydając decyzję w dniu [...] sierpnia 2018 r. dopuścił się naruszenia art. 300 ustawy Poś poprzez nieuwzględnienie faktu, że decyzja o karze biegnącej została wydana po upływie 187 dni od przeprowadzenia kontroli. Mając na uwadze sam fakt wydania kolejnej decyzji, Spółka nie ma pewności czy za kolejne pół roku organ nie wyda kolejnej decyzji, w której wysokość kary będzie w znacznym stopniu zaburzała finanse Spółki. Takie postępowanie organu w ramach jednego postępowania przy wydawaniu decyzji budzi rzeczywiste i uzasadnione obawy w przedmiocie całkowitej swobody Organu w przedmiocie nakładania kar i stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. wyrażającego zasadę pogłębiania zaufania obywateli wobec Państwa, co więcej naruszenie to można już określić miarą rażącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2020 r. w sprawie ustalenia wobec spółki wymiaru kary biegnącej za magazynowanie odpadów z naruszeniem warunków decyzji nie narusza przepisów prawa. Zarzuty sformułowane w skardze nie są trafne. Według art. 298 ust. 1 pkt 4 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz.U. z 2019 r.,poz. 1396 j.t.) zwanej dalej ustawą P.o.ś, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza w drodze decyzji administracyjne kary pieniężne za naruszenie warunków decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów albo decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów, wymaganych przepisami ustawy o odpadach, co do rodzaju i sposobów składowania lub magazynowania odpadów. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że podczas przeprowadzonej kontroli w okresie od 16 lutego do 27 kwietnia 2018 r. w prowadzonej przez spółkę sortowni odpadów komunalnych stwierdzono naruszenia obowiązujących spółkę warunków magazynowania odpadów określonych w decyzjach Starosty M. z [...] maja 2014 r. (w zakresie odpadów o kodach 19 12 12 i 15 01 02) i z [...] listopada 2014 r. (w zakresie odpadów o kodach 15 01 06 i 17 09 04). W sporządzonym protokole, na podstawie ustaleń dokonanych na miejscu i sporządzonej dokumentacji fotograficznej odnotowano sposób magazynowania przedmiotowych odpadów w dniu 16 lutego 2018 r. Protokół kontroli, z którym zapoznała się spółka został podpisany przez jej prezesa. Oznacza to, że skarżąca zaakceptowała ustalenia dokonane w czasie kontroli. Zgodnie z art. 300 ust. 1, 2 i 4 ustawy P.o.ś., po stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia, na podstawie kontroli, o której mowa w art. 299 ust.1 pkt 1 tej ustawy, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej. Wymiar kary biegnącej ustala się, z zastrzeżeniem ust. 3, uwzględniając przekroczenie lub naruszenie w skali doby. W decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się: 1) wielkość stwierdzonego naruszenia w skali doby; 2) wymiar kary biegnącej; 3) termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo pełną godzinę zakończenia wykonania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia. Wydana przez organ I instancji decyzja spełniała te wymogi i słusznie uznał ją organ odwoławczy za prawidłową. Mimo poinformowania organu przez spółkę w toku postępowania o zaprzestaniu dokonywania naruszeń, prawidłowo organ odwoławczy ocenił, że nie było podstaw do uwzględnienia tej okoliczności przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Organ zasadnie wyjaśnił, że brak jest przesłanek do zawarcia w decyzji terminu, do którego kara, której wymiar został w decyzji ustalony będzie naliczana. Wyjaśnił także, że wymierzenie podmiotowi dokonującemu naruszeń kary pieniężnej przebiega dwuetapowo, a więc w pierwszym etapie wydawana jest wyłącznie decyzja ustalająca wymiar kary, a dopiero w drugim etapie wydawana jest przez organ decyzja ustalająca wysokość kary, którą podmiot zobowiązany będzie zapłacić w wyniku dokonanych naruszeń. Organ podkreślił, że wydanie w I etapie decyzji ustalającej wymiar kary jest obligatoryjne i z tego obowiązku nie zwalnia organu ewentualne podjęcie przez stronę działań polegających na zaniechaniu dokonywania dalszych naruszeń. Niesłusznie skarżąca spółka zarzuca naruszenie art. 301 ust. 1 ustawy Poś. Stanowisko organu odwoławczego jest prawidłowe, a zarzut spółki wynika wyłącznie z niezrozumienia instytucji kary biegnącej i określonego w art. 300 do art. 302 Poś mechanizmu jej wymierzania. W przedmiotowej sprawie organ wydał decyzję na podstawie art. 300 w zw. z art. 309 Poś, nie zaś na podstawie art. 301 ust. 1 tej ustawy. Już z tego względu nie można uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 301 ust. 1 Poś. Ten przepis będzie miał dopiero zastosowanie w kolejnym etapie postępowania administracyjnego, dotyczącego wydania decyzji administracyjnej ustalającej wysokość kary, którą spółka zobowiązana będzie zapłacić za naruszenie obowiązków, którego dokonała. Organ ustalając wysokość kary będzie brał pod uwagę istotne dla tego etapu postępowania okoliczności dotyczące zaprzestania dokonywania naruszeń. Jeżeli taka okoliczność występuje, to po pierwsze organ zgodnie z treścią art. 301 ust. 5 ustawy Poś wydaje nową decyzję ustalającą wymiar kary, jeżeli strona złoży wniosek, a organ nie zakwestionuje jego zasadności co do zaniechania naruszenia (jak miało to miejsce w przypadku skarżącej spółki). Ustalając zaś wysokość kary uwzględnia okresy, których ustalone poprzednimi decyzjami wymiary kar dotyczą. Tym samym przy takim mechaniźmie ustalania wymiaru kary, a następnie określania jej wysokości, to strona dokonująca naruszeń ma przede wszystkim wpływ na to czy kara zostanie jej wymierzona i w jakiej wysokości. Według art. 302 ust. 1 ustawy Poś organ w decyzji wydawanej w drugim etapie postępowania, w przedmiocie nałożenia na podmiot kary pieniężnej, opiera swoją decyzję na ostatecznych decyzjach określających wymiar kary biegnącej (uwzględniających poszczególne okresy naruszeń). Tak więc to z treści tego przepisu wynika wprost zasada, że w sprawie dotyczącej tego samego naruszenia obowiązków przez stronę, może być wydana więcej niż jedna decyzja ustalająca wymiar kary biegnącej. Tego rodzaju decyzje stanowią dopiero punkt wyjścia do określenia wysokości kary, którą podmiot zapłaci. Tym samym nie jest zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez wydanie dwóch decyzji w tej samej sprawie. Na marginesie tylko sąd wskazuje, że zarzut naruszenia zasady res iudicata, gdyby znajdował oparcie w stanie faktycznym sprawy, to powinien być stawiany w postępowaniu zakończonym decyzją później wydaną. W przedmiotowej sprawie organ zgromadził wystarczający materiał dowodowy do rozstrzygnięcia sprawy, dokonał jego rzetelnej oceny, a w uzasadnieniu decyzji przedstawił spójną, logiczną i wyczerpującą argumentację przemawiającą za prawidłowością wydanego rozstrzygnięcia. Organ nie naruszył ani wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, ani prawa procesowego. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.