IV SA/Wa 630/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) asesor WSA Michał Sułkowski, Protokolant sekr. sąd. Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2024 r. sprawy ze skargi M.W., A.D., A.S., B.K., B.S., E.K., K.P., K.K., K.T., M.F., M.S., M.P., M.B., M.W., P.K., R.T., S.L., S.M., U.O., W.G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 23 stycznia 2023 r. nr 389/2023 w przedmiocie nieustalenia wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej wsi 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz A.D., A.S., B.K., B.S., E.K., K.P., K.K., K.T., M.F., M.S., M.P., M.B, P.K., R.T., S.L., S.M., U.O., W.G. kwotę po 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 3. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz M.W. i M.W. solidarnie 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z 23 stycznia 2023 r., znak: SPN-II.7515.12.2022, Wojewoda Mazowiecki (dalej też: "organ II instancji", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję S.G. (dalej też: "organ I instancji") z [...] kwietnia 2022 r., znak [...], którą orzeczono o nieustaleniu wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej wsi P., gmina P., działki oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem [...] o powierzchni 19,67 ha, położonej w obrębie ewidencyjnym 0008 P. oraz wykazu obszarów gospodarstw rolnych przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym W grudniu 2016 roku M. W., M. W., K. P., P. K., S. M., M. F., M. S., A. M. Ś., W. P. G., M. P., B. S., R. T., S. L., A. D., U. O., E. J. K., K. T., M. B., B. M. K., K. K. i W. K. (dalej też: "skarżący", "wnioskodawcy") złożyli do S. G. wnioski o ustalenie, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową oraz ustalenie uprawnień do udziału we wspólnocie gruntowej wsi P. . Na mocy decyzji z [...] lipca 2017 r., znak [...], S. G. ustalił, że nieruchomość położona we wsi P., gmina P., zapisana w rejestrze ewidencji gruntów i budynków w jednostce rejestrowej [...], oznaczona numerem ewidencyjnym działki [...] , o powierzchni 19,67 ha, stanowi wspólnotę gruntową wsi P.. Decyzją z [...] marca 2018 r., znak [...], S. G. orzekł o nieustaleniu wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej wsi P., gmina P., działki oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem [...], o powierzchni 19,67 ha, położonej w obrębie ewidencyjnym 0008 P. oraz wykazu obszarów gospodarstw rolnych przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie. Od decyzji S. G. z [...] marca 2018 r., znak [...], wyżej wymienieni wnioskodawcy wnieśli odwołanie do Wojewody Mazowieckiego. Decyzją z 13 grudnia 2018 r., znak SPN-II.7515.15.2018, Wojewoda Mazowiecki uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując w uzasadnieniu, że rozstrzygnięcie S. G. było przedwczesne, albowiem organ I instancji w trakcie prowadzonego postępowania nie podjął wszystkich możliwych działań w celu odnalezienia dokumentów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym nie zbadał archiwalnych zasobów geodezyjnych dotyczących działki stanowiącej wspólnotę wsi P. , a także nie uwzględnił dokumentów dołączonych do wniesionego odwołania, takich jak, w szczególności, kopie dowodów wpłat podatku od poszczególnych części nieruchomości stanowiącej wspólnotę wsi P., mapa – szkic sytuacyjny gruntów Wspólnoty G. wsi P. z 1969 r., zawierająca podział gruntów wspólnoty na 34 części o różnej powierzchni, zależnej od wielkości posiadanych gospodarstw rolnych oraz lista użytkowników gruntów Wspólnoty Wsi P., sporządzona przez Sołtysa Wsi P. . S. G. , po ponownym rozpatrzeniu sprawy, 29 kwietnia 2022 r., na podstawie art. 6 i 8a ust. 7 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 140) w zw. z art. 49 i 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (brzmienie obowiązujące na dzień wydania decyzji tj. Dz. U. z 2021 poz. 735 z późn. zm; dalej: k.p.a.), wydał decyzję (znak wskazany na wstępie), w której orzekł o nieustaleniu wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej wsi P., gmina P., działki oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem [...] o powierzchni 19,67 ha, położonej w obrębie ewidencyjnym 0008 P. oraz wykazu obszarów gospodarstw rolnych przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie. W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji wskazał, na jakich dokumentach oparł się przy ustalaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, a następnie stwierdził, że zgromadzone dowody nie dają podstawy do ustalenia wykazu osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz przysługujących im udziałów. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyły wszystkie osoby występujące w postępowaniu przed S. G. w charakterze strony. W odwołaniu zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 10, art. 75 § 1, art. 64 § 2 oraz art. 67 § 1 i 2 k.p.a., wnosząc o uchylenie decyzji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez S. G., względnie o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu wniesionego odwołania wskazano, że Starosta G. nie uwzględnił faktu, iż 28 września 1964 r. użytkownicy gruntów (pastwisk), zakwalifikowanych jako Wspólnota Gruntowa w P., zorganizowali spółkę do zagospodarowania wspólnie użytkowanych pastwisk, która to spółka działa do chwili obecnej – co w ocenie osób odwołujących się prowadzić powinno do wniosku, że postępowanie w przedmiocie ustalenia wykazu osób uprawnionych było w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe. Wojewoda Mazowiecki, decyzją z 23 stycznia 2023 r. (znak wskazany na wstępie), po rozpatrzeniu sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (brzmienie obowiązujące na dzień wydania decyzji t.j. Dz. U. 2022 r., poz. 2000) oraz art. 8m ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, orzekł o utrzymaniu orzeczenia organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że pomimo wykazania się przez organ I instancji dużą aktywnością i podjęcia przez ów organ szeregu działań, nie udało się w przedmiotowej sprawie odnaleźć dokumentów, które obrazowałyby stan prawny wspólnoty gruntowej w momencie jej powstania, bądź też potwierdzałyby regulację stanu prawnego w okresie bezpośrednio po wejściu w życie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. W ocenie Wojewody Mazowieckiego, zgromadzone dokumenty, takie jak w szczególności mapa - szkic sytuacyjny gruntów wspólnoty Gromadzkiej wsi P. z 1969 r. oraz dołączona do mapy lista użytkowników gruntów Wspólnoty Wsi P., dotyczyły okresu późniejszego niż dzień wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, tj. 5 lipca 1963 r. Każdy z wnioskodawców musiałby wobec tego wykazać, że jest następcą prawnym po pierwotnych użytkownikach wspólnoty, poprzez złożenie dokumentu dziedziczenia lub nabycia gospodarstwa, do którego przynależał udział we wspólnocie. Natomiast, z uwagi na braki w dokumentacji, ustalenie owych pierwotnych użytkowników wspólnoty, uprawnionych do udziału we wspólnocie na dzień 5 lipca 1963 r., nie było to możliwe. Organ II instancji wskazał jednocześnie, że w wyniku nowelizacji ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, od 1 stycznia 2016 r. istnieje możliwość, aby, w przypadku, gdy wydana została ostateczna decyzja na podstawie art. 8a ust. 7 ww. ustawy, orzekająca o nieustaleniu wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie zgodnie z kryteriami określonymi art. 6 ust. 1 lub 2 (taka decyzja wydana została w sprawne niniejszej) – ustalenie, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową oraz ustalenie wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykazu obszarów gospodarstw rolnych przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie gruntowej nastąpić mogło na wniosek uprawnionego do udziału we wspólnocie gruntowej, o którym mowa w art. 6a (zob. art. 8c ww. ustawy). Przepis art. 6a omawianej ustawy, który wszedł w życie 1 stycznia 2016 r., wprowadził przy tym nowe, łatwiejsze do wykazania kryteria ustalania osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej. Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem, skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1, art. 10, art. 75 § 1, art. 64 § 2 oraz art. 67 § 1 i 2 k.p.a. W związku z powyższymi zarzutami, skarżący wnieśli o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania lub "uchylenie decyzji i rozstrzygnięcie przez organ II instancji sprawy co do istoty umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego w sprawie o ustalenie wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie z uwagi na fakt, że Spółka została zorganizowana i zatwierdzona 28.09.1964 r. (...), tj. po wejściu w życie ustawy z dnia 29.06.1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych". W uzasadnieniu skargi przytoczono argumentację mającą uzasadnić postawione zarzuty oraz sformułowane wnioski. Skarżący podkreślili, że Wojewoda Mazowiecki błędnie ocenił, jako nieistotny, odnaleziony przez wnioskodawców dokument – Informację o realizacji uchwały Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. nr [...] z dnia [...] grudnia 1963 r. w sprawie usprawnienia pracy w zakresie gospodarowania majątkiem PFZ, opracowaną przez Wydział Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. dnia 21 stycznia 1965 r. Z dokumentu tego wprost bowiem wynika, że po dniu wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, tj. po dniu 5 lipca 1963 r. – w dniu 28 września 1964 r. użytkownicy Wspólnoty Gruntowej w P. zorganizowali spółkę do zagospodarowania wspólnie użytkowanych pastwisk, której statut został zatwierdzony przez Kierownika Wydziału Rolnictwa. Podkreślone zostało następnie, że zatwierdzenie statutu spółki poprzedzone musiało być decyzją Powiatowej Rady Narodowej o ustaleniu członków wspólnoty i powołaniu zarządu spółki, przy czym ani organ I instancji, ani organ odwoławczy, nie wykazali w niniejszej sprawie, iż decyzje, które, zgodnie z obowiązującym prawem musiały zostać wydane, zostały w sprawie odwołane i nie mają mocy prawnej. Decyzje te funkcjonują zatem w obrocie prawnym, a wykaz osób uprawnionych i przysługujące im udziały we wspólnocie stanowił zawsze załącznik do decyzji, o której mowa powyżej, wydawanej przed zatwierdzeniem statutu spółki. Skarżący wskazali następnie, że zaniedbania organów, przejawiające się w braku odpowiedniej dokumentacji w zasobach archiwalnych urzędów, nie mogą negatywnie oddziaływać na sytuację prawną strony. Skarżący podkreślili, że Wspólnota Gruntowa Wsi P. funkcjonuje do chwili obecnej, o czym świadczyć mają przedłożone dokumenty, takie jak zachowany protokół z posiedzenia zarządu Wspólnoty z 7 lutego 1983 r. czy pismo Wójta Gminy P. nr [...], w którym zaświadczono, że "Wspólnota Gruntowa Wsi P. nie posiada żadnych zaległości na dzień 31.12.2018r". Nadto, zdaniem skarżących, zarówno organ pierwszej, jak i organ drugiej instancji błędnie uznaliły, że dokumenty w postaci dowodów wpłat dokonywanych przez poszczególnych członków wspólnoty w związku z opodatkowaniem gruntów wspólnoty, a także dokument w postaci mapy przedstawiającej podział gruntów wspólnoty, są irrelewantne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W związku z powyższym, skarżący stwierdzili, że spółka, powołana 28 września 1964 r. przez ich poprzedników prawnych, istnieje do chwili obecnej i może działać nadal na dotychczasowych zasadach, natomiast podział ustalony na podstawie kryteriów wprowadzonych przez przepis art. 6a ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, obowiązujący od 1 stycznia 2016 r., byłby inny niż dotychczasowy, mógłby wywołać konflikty społeczne i wygenerować dodatkowe koszty. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd uwzględnił skargę także z powodów w niej niewyrażonych, mając na uwadze art. 134 § 1 p.p.s.a., który zobowiązuje Sąd do rozpoznania całości rozstrzyganej sprawy sądowoadministracyjnej, biorąc pod uwagę istniejące naruszenia prawa, nawet, gdy nie zostały one jednoznacznie wyartykułowane w skardze. Wskazać trzeba, że w myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organ administracyjny jest zatem zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona. Obowiązki te ciążą również na organie odwoławczym, z mocy zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 k.p.a. Zasada ta bowiem, jak przyjmuje się w doktrynie i w orzecznictwie, wyraża się w obowiązku wydania rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że w postępowaniu odwoławczym nie mamy do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu pierwszej instancji, ale z prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty. Inaczej mówiąc, na organie drugiej instancji spoczywają te same, co na organie pierwszej instancji, obowiązki w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego. Jeżeli więc organ pierwszej instancji nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy albo nie zgromadził pełnego materiału dowodowego, to organ odwoławczy winien uzupełnić to postępowanie we własnym zakresie w trybie art. 136 k.p.a. Nie ulega wątpliwości, że organ drugiej instancji naruszył wskazane reguły postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ ten nie zebrał bowiem wyczerpująco całego materiału dowodowego, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. art. 7, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a. oraz nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny stanowiska stron odwołujących się od decyzji. W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w oparciu o dane wynikające z dowodów zebranych przez Starostę oraz przedłożonych do akt przez skarżących możliwe było ustalenie wykazu osób uprawnionych do udziału we Wspólnocie Gruntowej Wsi P. na podstawie art. 6 ustawy z 29 czerwca 1963r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (jt. Dz.U. z 2022, poz. 140 – dalej: u.z.w.g.). Na wstępie zauważenia wymaga zatem, że 1 stycznia 2016 r. weszła w życie ustawa z 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1276). W myśl art. 2 ust. 1 i 2 tej ustawy postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem jej wejścia w życie prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych nie dłużej jednak niż do 31 marca 2016 r. Po tej dacie postępowania te prowadzi się na podstawie przepisów u.z.w.g. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. W niniejszej sprawie, jak prawidłowo ocenił Wojewoda, zastosowanie mają przepisy u.z.w.g. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. gdyż skarżący wystąpili z wnioskami do S. G. o wydanie decyzji ustalającej, że nieruchomość położona we wsi P. oznaczona w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o powierzchni 19,67 ha położona w obrębie ewidencyjnym [...] P. stanowi wspólnotę gruntową wsi P. oraz o ustalenie wykazu osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej wsi P., wykazu obszarów gospodarstw przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie. Z akt sprawy wynika, że odrębną decyzją z [...] lipca 2017r. Starosta G. ustalił, że działka nr [...] położona we wsi P. stanowi Wspólnotę Gruntową wsi P. . A zatem przedmiotem niniejszego postępowania było ustalenie wykazu osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej wsi P. oraz ustalenie wykazu obszarów przez nie posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie. Wskazania wymaga zatem, że w myśl art. 6 ust. 1 u.z.w.g. uprawnionymi do udziału we wspólnocie gruntowej są osoby fizyczne lub prawne posiadające gospodarstwa rolne, jeżeli w ciągu ostatniego roku przed dniem wejścia w życie ustawy faktycznie korzystały z tej wspólnoty. Jeśli natomiast wspólnotą są lasy, grunty leśne albo nieużytki przeznaczone do zalesienia, uprawnionymi do udziału w takiej wspólnocie są osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania lub osoby prawne mające siedzibę na terenie miejscowości, w której znajdują się grunty stanowiące wspólnotę, lub osoby mające miejsce zamieszkania na terenie innej miejscowości, a prowadzące gospodarstwo rolne, chyba że w okresie 5 lat przed dniem wejścia w życie ustawy osoby te faktycznie ze wspólnoty nie korzystały (ust. 2). Opisaną wyżej grupę osób uznaje się za tzw. pierwotnych uprawnionych, których uprawnienie do udziału powstało z mocy prawa z dniem wejścia w życie u.z.w.g. Ustalenie tego grona uprawnionych następuje, zgodnie z art. 8a ust. 1 tej ustawy, na wniosek złożony nie później niż do 31 grudnia 2016 r. uprawnionego do udziału we wspólnocie gruntowej, z podaniem dowodów potwierdzających spełnienie warunków, określonych w art. 8a ust. 2 i 3. Z art. 8a ust. 7 u.z.w.g. wynika, że w przypadku, gdy nie jest możliwe ustalenie uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej, o których mowa w art. 6 ust. 1 lub 2 lub ich następców prawnych, starosta wydaje decyzję o nieustaleniu wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie. W świetle art. 8c ust. 1 u.z.w.g., gdy decyzja, o której mowa w art. 8a ust. 7, stanie się ostateczna, ustalenie wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykazu obszarów gospodarstw rolnych przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie może nastąpić na wniosek kolejnej grupy uprawnionych, o której mowa w art. 6a ustawy. Wydanie wskazanej wyżej decyzji o nieustaleniu wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie, otwiera drogę do uruchomienia kolejnego przewidzianego ustawą trybu ustalenia wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie, tym razem z uwzględnieniem grup uprawnionych określonych w art. 6a u.z.w.g. i wydania w tej sprawie decyzji dministracyjnej. W takiej sytuacji, jak wynika z art. 8c ust. 2 – ust. 4 u.z.w.g., starosta w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o nieustaleniu wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie stała się ostateczna, podaje do publicznej wiadomości informację o terminie złożenia wniosku przez osoby uprawnione do udziału we wspólnocie gruntowej. Termin ten nie może być krótszy niż 12 miesięcy od dnia podania do publicznej wiadomości informacji o terminie składania wniosków przez osoby uprawnione do udziału we wspólnocie, o których mowa w art. 6a, przy czym termin ten liczy się od dnia wywieszenia tej informacji w starostwie powiatowym. Tak jak w przypadku pierwszej grupy uprawnianych, osoby, o których mowa w art. 6a, obowiązane są dołączyć do wniosku dowody potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w tym przepisie. Ustawa nie wyklucza, iż wnioski w tym trybie mogą złożyć ponownie ci sami uprawnieni, którzy byli stronami postępowania prowadzonego przez organ zgodnie z art. 8a. Przenosząc powyższe na rozpoznawaną sprawę godzi się przede wszystkim zauważyć, że skarżący, którzy zwrócili się do Starosty o ustalenie wykazu osób uprawnionych do udziału we Wspólnocie Gruntowej wsi P, podnosili konsekwentnie, odwołując się do odnalezionego w trakcie postępowania dokumentu (Informacja o realizacji Uchwały Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. nr [...] z [...] lutego 1963r. w sprawie usprawnienia pracy w zakresie gospodarowania majątkiem PFZ, opracowanej przez Wydział Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G.), że we wsi P. użytkownicy Wspólnoty Gruntowej wsi P. po wejściu w życie u.z.w.g. zorganizowali spółkę a statut spółki został uznany i zatwierdzony przez Kierownika Wydziału Rolnictwa co wynika z ww. dokumentu i co oznacza, że zatwierdzenie statutu spółki musiało być poprzedzone decyzją Powiatowej Rady Narodowej o ustaleniu członków wspólnoty i powołaniu zarządu spółki (spółka została założona 28 września 1964r.). Powyższe w ocenie skarżących potwierdzają również przedłożone przez nich dokumenty (protokół z 7 lutego 1983r. z posiedzenia Zarządu Wspólnoty, dokumenty potwierdzające uiszczanie podatków, szkic sytuacyjny gruntów wspólnoty gromadzkiej wsi P. z 1969r., dowody wpłaty podatku rolnego) a zatem sam fakt nieodnalezienia przez organy decyzji nie może w ocenie skarżących stać na przeszkodzie reaktywowania wspólnoty kiedyś istniejącej jeżeli jej istnienie nie nasuwa wątpliwości. A zatem w ocenie skarżących postępowanie w sprawie ustalenia wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie jest bezprzedmiotowe, bowiem "spółka została zorganizowana i zatwierdzona 28.09.1964r." Tego stanowiska skarżących zdaje się nie zauważać organ odwoławczy, bowiem o ile w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarł stanowisko odnośnie wskazanych wyżej i przedłożonych przez skarżących dokumentów w kontekście ustalenia wykazu uprawnionych do udziału we Wspólnocie, to już zupełnie nie zauważył i nie wyjaśnił kwestii bezprzedmiotowości postępowania podnoszonej już w odwołaniu i powtórzonej w skardze do sądu - a niewątpliwie jest to bardzo ważny element tej sprawy. Wskazania wymaga, że skoro postępowanie zostało zainicjowane przez skarżących i brak było podstaw prawnych by mogło się ono toczyć z urzędu a następnie wnioskodawcy, którzy zainicjowali postępowanie wskazali, iż jest ono bezprzedmiotowe odwołując się do okoliczności, iż Wspólnota Gruntowa została powołana do życia już w roku 1964, to organ prowadząc postępowanie odwoławcze winien był rozpoznająć ponownie sprawę w jej całokształcie. W ocenie Sądu mając na względzie wskazywaną przez skarżących bezprzedmiotowość postępowania organ odwoławczy działając na podstawie art. 136 w zw. z art. 77 i art. 7,8 i art. 15 k.p.a. winien był przed merytorycznym rozpatrzeniem sprawy wyjaśnić, czy intencją odwołujących się nie jest np. cofnięcie wniosków inicjujących postępowanie wyjaśniające, skoro jak twierdzą Wspólnota została powołana w roku 1964. Jednocześnie organ winien był wyjaśnić im co w niniejszej sprawie oznacza cofnięcie przez nich wniosku i dopiero po jednoznacznej deklaracji stron w tym zakresie organ mógł ewentualnie albo dalej merytorycznie rozpoznawać wnioski skarżących wniesione w 2016r. przy szczegółowym odniesieniu się do zebranego w sprawie materiału dowodowego i rozważeniu podnoszonej kwestii powołania Wspólnoty w roku 1964 oraz ewentualnego wpływu tego faktu na niniejsze postępowanie albo też w wypadku jednoznacznego potwierdzenia przez skarżących, że ich intencją było cofnięcie wniosków - zobligowany był do uchylenia orzeczenia organu I instancji i umorzenia postępowania w sprawie. Cofnięcie wniosku powodowałoby, bowiem bezprzedmiotowość postępowania. Sąd w tym miejscu dodatkowo wskazuje, że na prowadzenie postępowania przez organ w brew woli skarżących wskazuje również udzielona podczas rozprawy, na pytanie Sądu, odpowiedz Pani M. W., która wskazał, że intencją skarżących jest uchylenie orzeczenia organu odwoławczego oraz organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie jako bezprzedmiotowego , bowiem Wspólnota powołana w 1964r. nadal istnieje i nie ma konieczności ustalania udziałów dla osób zainteresowanych. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy będzie zobligowany do uwzględnienia wyżej wskazanego stanowiska Sądu przy rozpoznawaniu sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.