IV SA/Wa 613/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Karolina Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu) w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia: 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla R. J. radcę prawnego, o którego wyznaczenie zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]

R. J. wnioskiem z 21 września 2016 r. zwrócił się do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu, celem złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 613/16 o oddaleniu jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] dotyczącą odmowy ustalenia warunków zabudowy. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz oświadczeń i dokumentów złożonych do akt sprawy wynika, że wnioskodawca jest osobą bezrobotną i utrzymuje się z prac dorywczych. W niezbędnym utrzymaniu pomagają mu sporadycznie córka M. R. praz A. W. Skarżący nie posiada żadnych oszczędności, a posiadany majątek (las) nie przynosi dochodu. Zauważyć należy, że instytucja prawa pomocy wiąże się ściśle z realizacją jednego z podstawowych standardów państwa prawnego, jakim jest prawo do sądu. Stanowi ona wyjątek od ogólnej zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania i zapewnia osobie znajdującej się w ciężkich warunkach materialnych możność obrony swoich praw przed sądem, mimo braku środków finansowych potrzebnych do poniesienia należnych kosztów sądowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Zdaniem referendarza sądowego R.J. wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), a więc wniosek o przyznanie prawa pomocy jest uzasadniony. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że R. J. należy do ludzi ubogich, a jego sytuacja majątkowa i dochodowa jest skomplikowana. Wnioskodawca nie osiąga stałych dochodów, a środki finansowe którymi dysponuje pochodzą z prac dorywczych oraz ze sprzedaży runa leśnego. Te dochody nie wystarczają nawet do zaspokojenia najbardziej podstawowych potrzeb życiowych, w związku z tym skarżący zmuszony jest korzystać ze sporadycznej pomocy osób trzecich. Z przedstawionych powodów referendarz uznał, że przyznanie skarżącemu prawa pomocy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.