IV SA/Wa 613/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w B. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia skargę odrzucić

Stowarzyszenie [...] w B. w likwidacji w dniu 22 lutego 2014 r. wniosło skargę na decyzję Ministra Środowiska z [...] stycznia 2013 r. nr [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego od decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] marca 2011 r. nr [...]. Skargę podpisał R. K. - likwidator skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę podlega odrzuceniu, ponieważ została wniesiona przez podmiot nieposiadajacy zdolności sądowej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej. Zgodnie z art. 25 § 1 P.p.s.a. zdolność sądowa to zdolność występowania przed sądem administracyjnym. Z informacji z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że skarżące Stowarzyszenie [...] w B. zostało rozwiązane postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...] i zarządzono jego likwidację. Z urzędu Sądowi jest wiadome, że powyższe postanowienie jest prawomocne wobec oddalenia wywiedzionej od niego apelacji przez Sąd Okręgowy w B. (postanowienie z [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...]). Rozwiązanie stowarzyszenia przez sąd oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności. W okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło (art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o stowarzyszeniach, Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 855 ze zm.; P. Sarnecki, Prawo o stowarzyszeniach. Komentarz, Kraków 2000, s. 77; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2012 r., II OZ 263/12, z dnia 12 lipca 2012 r., II OZ 600/12 i z dnia 12 grudnia 2012 r., II OZ 1086/12). W konsekwencji likwidator, który przeprowadza likwidację stowarzyszenia, nie działa w jego imieniu, ale w imieniu własnym, wypełniając pewną funkcję publiczną jako osoba zaufania publicznego, a jego działalność rozciąga się jedynie na sprawy majątkowe, a nie na statutową działalność rozwiązanego stowarzyszenia. Brak zdolności sądowej strony w dniu wniesienia skargi skutkuje jej odrzuceniem stosownie do art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a.