IV SA/Wa 58/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] października 2016 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpatrzeniu odwołania S. H., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. H. W dniu 13 lutego 2017 r. wpłynął do Sądu wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którego skarżący nie uzasadnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że wykonaniu nie podlegają akty administracyjne odmowne oraz te, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego, nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania złożonego w niniejszej sprawie jest decyzja o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. Przede wszystkim zauważyć należy, że skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przedstawił on argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, w szczególności nie wskazał, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa natomiast na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie może stanowić polemiki z treścią kwestionowanego rozstrzygnięcia, gdyż ustawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest jej ewentualna wadliwość. Uzasadniając wniosek, strona powinna wskazać konkretne okoliczności, które wiążą się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności takich skarżący nie wskazał, zatem wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć również należy, że zaskarżona decyzja nie zawiera orzeczenia o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zatem skarżący nie może zostać wydalony na jej podstawie. Wydalenie strony może nastąpić dopiero wskutek przymusowego wykonania decyzji zobowiązującej do powrotu, jednakże może ona wnieść o wstrzymanie wykonania ww. decyzji w postępowaniu odwoławczym albo w postępowaniu ze skargi na tę decyzję do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 331 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.). Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.