IV SA/Wa 55/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. H. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2021 r nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 10 grudnia 2021 r. M. H. (dalej jako "skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Z uwagi na braki formalne skargi, Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do nadesłania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa uprawniającego do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi bądź wojewódzkim sądem administracyjnym w przedmiotowej sprawie. Wezwanie Sądu, zostało skutecznie doręczone na adres pełnomocnika w dniu 25 stycznia 2022 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 19). W związku z powyższym, termin do wykonania wezwania upływał w dniu 1 lutego 2022 r. Termin ten upłynął bezskutecznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. dalej: P.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z brzmieniem art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Wyżej wskazane wezwanie Sądu zostało skutecznie doręczone pod adres pełnomocnika skarżącego w dniu 25 stycznia 2022 r. i był on zobowiązany uzupełnić braki formalne skargi w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, a więc do 1 lutego 2022 r. Ponieważ we wskazanym terminie nie zostały uzupełnione braki formalne, tj. nie nadesłano pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w przedmiotowej sprawie, należało uznać, że zachodzi podstawa do odrzucenia skargi. Obowiązek złożenia pełnomocnictwa jest powiązany z pierwszą czynnością procesową i nie można jej utożsamiać z czynnością dokonaną przed organami administracji publicznej, ponieważ są to dwa różne autonomiczne postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 czerwca 2019 r., I OSK 2203/17, CBOSA). Regulacja zawarta w art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 P.p.s.a. dotyczy postępowania sądowego i nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku dołączenia stosownego pełnomocnictwa na etapie postepowania sądowoadministracyjnego, w szczególności gdy jest to pierwsza czynność dokonywana przed sądem. Ponadto, z treści skargi oraz z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja organu II instancji została odebrana przez pełnomocnika skarżącego w dniu 3 listopada 2021 r. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2019 poz. 2325 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Przenosząc powyższe na stan niniejszej sprawy należy stwierdzić, że pełnomocnik skarżącego przekroczył termin do wniesienia skargi od decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi w dniu 3 listopada 2021 r., w związku z czym 30-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 3 grudnia 2021 r. Natomiast pełnomocnik skarżącego nadał w placówce pocztowej w dniu 13 grudnia 2021 r., a więc z uchybieniem terminu ustawowego. Pełnomocnik nie złożył także wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2, pkt 3 i § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.