IV SA/Wa 495/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia Zwykłego [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy W. z [...] września 2016 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie fermy drobiu w obrębie K., skarżące Stowarzyszenie Zwykłe [...] wniosło o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 zwaną dalej Ppsa), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że to wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z 10 czerwca 2016 r., sygn. II OZ 601/16). Natomiast złożony w niniejszej sprawie wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia. Sąd nie może zatem ocenić, czy zaskarżona decyzja, która de facto nie podlega ani dobrowolnemu ani przymusowemu wykonaniu, może powodować skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 cyt. ustawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa orzekł jak w sentencji.