IV SA/Wa 49/21

Warszawa, 25 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka (spr.) Sędzia WSA Anna Sidorowska-Ciesielska Sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M., S. Oddział w S. na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę.

Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] października 2020 roku, znak: [...], wydanym na podstawie art. 98 § 1 i art. 101 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) w zw. z art. 41 ust. 3 pkt d ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach, po rozpatrzeniu wniosku S. sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej: spółka, skarżąca) odmówił zawieszenia postępowania w sprawie zmiany decyzji Starosty W. z dnia [...] sierpnia 2014 roku, znak [...], udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów na działce o nr ew. [...] w miejscowości D., w gminie B.. Spółka jako podstawę wniosku o zawieszenie postępowanie wskazała skargę skierowaną do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na sposób przeprowadzenia kontroli przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Delegatura w O., której skutkiem było wydanie negatywnej opinii w przedmiocie spełnienia wymagań ochrony środowiska. Na powyższe postanowienie w dniu [...] października 2020 roku zażalenie złożyła spółka. Minister Klimatu i Środowiska postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 roku, znak: [...], wydanym na podstawie art. 123 i 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia organ drugiej instancji wskazał, iż art. 101 § 3 k.p.a., zgodnie z którym na postanowienie w sprawie zwieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronom zażalenie, nie dotyczy postanowień o odmowie zawieszenia postępowania oraz postanowień o podjęciu postępowania. W ocenie organu zażalenie przysługuje tylko w sytuacjach, które powodują wstrzymanie prowadzenia danego postępowania, wówczas bowiem strona nie może uzyskać oczekiwanej decyzji. W dniu 18 grudnia 2020 roku na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska skargę wniosła spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie: 1) art. 134 k.p.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 i art. 98 § 1 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie i stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania, podczas gdy organ drugiej instancji powinien był przyjąć zażalenie do rozpoznania; 2) art. 134 k.p.a. w zw. z art. 101 § 3 k.p.a. i w zw. z art. 12 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że użyty przez ustawodawcę zwrot "postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania" dotyczy wyłącznie postanowień skutkujących zawieszeniem postępowania, a w rezultacie nieuprawnione stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia wniesionego przez skarżącą. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz o uchylenie postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania w całości i zobowiązanie Marszałka do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania na zasadzieart.145a§1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia praz poprzedzającego go postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania w całości oraz zobowiązanie Marszałka do wydania postanowienia o zawieszeniu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ewentualnie na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. – na zasadzie art. 145a § 1 w zw z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Ponadto skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi w postępowaniu uproszczonym oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie skarżącej zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania jest dopuszczalne i zasadne, a zatem organ drugiej instancji powinien przyjąć zażalenie do rozpoznania, a następnie postępowanie w przedmiotowej sprawie zawiesić. W odpowiedzi na skargę Minister Klimatu i Środowiska podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Sąd zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronom zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Należy zatem stwierdzić, iż podstawę rozpoznania zażalenia stanowi uprzednie stwierdzenie dopuszczalności wniesienia wywiedzionego przez stronę środka zaskarżenia. Merytoryczne orzekanie przez organ odwoławczy jest uwarunkowane przyznaniem stronie uprawnienia do domagania się kontroli określonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. stronie służy zażalenie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę wniesienie skutecznego zażalenia podlegającego rozpoznaniu jest możliwe jedynie w odniesieniu do tych postanowień, które hamują bieg postępowania administracyjnego. Taka wykładnia art. 101 § 3 k.p.a. odpowiada celowi nowelizacji w ramach której dokonano zmiany treści przedmiotowego przepisu, a który wyraża się w dążeniu do zapewnienia sprawnego toku postępowania. Zatem zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania (w sprawie zawieszenia postępowania) oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania (w sprawie odmowy podjęcia postępowania). Należy zgodzić się ze stanowiskiem, wedle którego na gruncie art. 101 § 3 k.p.a. ustawodawca - posługując się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania" dokonał rozróżnienia postanowień negatywnych, co uzasadnia stwierdzenie, iż nie ma podstaw, aby w odniesieniu do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot. Należy odczytywać wskazany zwrot jako odnoszący się wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2296/12, wyrok NSA z dnia 27 lipca 2020 r., sygn. akt. II GSK 3420/17). Ponadto uzasadnienia takiej wykładni art. 101 § 3 k.p.a. można upatrywać w zasadzie szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), która wymaga od organu administracji publicznej wnikliwego i szybkiego działania w sprawie oraz posługiwania się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy. Z przedstawionych powyżej względów należy uznać, iż wyłączona jest możliwość odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Strona niezadowolona z wydanego rozstrzygnięcia może zainicjować kontrolę postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania jedynie w odwołaniu od decyzji (art. 142 k.p.a.), ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu drugiej instancji. W niniejszej sprawie należy zatem stwierdzić, że Minister Klimatu i Środowiska zasadnie stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia. Sąd nie podzielił natomiast podniesionych przez skarżącą zarzutów oraz przytoczonej na ich poparcie argumentacji. Skarżąca - w odniesieniu do problemu dopuszczalności wniesienia zażalenia - zwróciła uwagę na cele, jakim służy instytucja zawieszenia postępowania, a w szczególności na cel w postaci zapewnienia należytej ochrony interesów stron postępowania. W tym miejscu należy podkreślić, iż kwestia samej dopuszczalności zaskarżenia postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania powinna podlegać ocenie przez pryzmat przedstawionych powyżej względów, nie zaś w świetle celów, jakim służy instytucja zawieszenia postępowania administracyjnego. Cele te mogą być brane pod uwagę przy merytorycznej ocenie zasadności danego rozstrzygnięcia, pozostają zaś bez znaczenia na etapie badania dopuszczalności wniesienia środka zaskarżenia. Ponadto nie można stwierdzić, iż niemożność wniesienia przez stronę zażalenia na odmowę zawieszenia postępowania administracyjnego zniweczy cele, dla których została ustanowiona instytucja zawieszenia postępowania administracyjnego. Trzeba bowiem zauważyć, że ustawodawca nie przewidział zażalenia także w sytuacji, gdy organ wydaje postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Wówczas również - podążając za argumentacją przedstawioną przez skarżącą w uzasadnieniu skargi – mogłoby powstać przekonanie, iż podjęcie postępowania na danym etapie było nieuprawnione, a tym samym że organ poczyni nieprawidłowe ustalenia. Niezasadne jest zatem wywodzenie dopuszczalności środka zaskarżenia na podstawie celów danej instytucji, tym bardziej że strona nie pozostaje pozbawiona możliwości kwestionowania takiego rozstrzygnięcia na późniejszym etapie postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 i art. 119 pkt 3 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.