IV SA/Wa 3874/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, sędzia WSA Anna Szymańska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 maja 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego (M. K.) kwotę 100 zł (słownie: stu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem Wojewoda [...] odmówił M. K. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego z budynku przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. orzekł o wymeldowaniu M. K. z pobytu stałego z budynku przy ul. [...] w [...] Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M.K.. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W dniu 23 września 2015 r. M. K. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. M.K. stwierdził, że decyzję odebrał 6 lipca 2015 r. w Urzędzie Miasta. Odwołanie zostało nadane za pośrednictwem urzędu pocztowego 18 lipca 2015 r., a więc 14 – dniowy termin nie został przekroczony. Powołując się na treść art. 58 k.p.a. organ wywiódł, że M. K. nie dochował obowiązku prowadzenia swoich spraw z należytą starannością. W ocenie organu skarżącemu można postawić co najmniej zarzut niedbalstwa w poprowadzeniu swoich spraw, a to wyklucza wyłączenie jego winy w uchybieniu terminu, a co za tym idzie nie ma podstawa do przywrócenia terminu. Ponadto organ wskazał, że M. K. nie spełnił drugiego warunki koniecznego do pozytywnego rozpatrzenia prośby, to jest nie dokonał czynności, której terminowi uchybił. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. K., wywodząc, że nie miał świadomości, iż obowiązanego termin liczony od daty awizowania pisma w urzędzie pocztowym, a nie od daty doręczenia tego pisma w Urzędzie Miasta. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie do art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Powyższa regulacja uzależnia przywrócenie terminu od łącznego spełnienia czterech przesłanek, tj. 1) wniesienia przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu, 2) uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, 3) dochowania 7 - dniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, 4) dopełnienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Przede wszystkim organ nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia niniejszej sprawy, do czego zobowiązuje go art. 7 k.p.a. Rozwinięciem tej zasady jest reguła wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). W kontekście tych zasad postępowania, jako sprzeczne z nimi jawi się działanie organu, który bez podania przyczyny stwierdził, że M. K. nie dochował obowiązku swoich spraw z należytą starannością. Organ nie wyjaśnił na czym opiera swoje twierdzenia. Całkowicie został pominięty przez organ fakt, że decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r. została doręczona za pośrednictwem poczty, gdzie przesyłka została awizowana, a ponadto decyzja ta została skarżącemu doręczona w dniu 6 lipca 2015 r., w Urzędzie Miasta. Organ pominął w całości uzasadnione twierdzenia skarżącego, że otrzymując powyższe pismo w budynku Urzędu Miasta był przeświadczony, że termin do wniesienia odwołania będzie liczony od tej daty. Zauważyć należy, że w decyzji, która została doręczona skarżącemu w Urzędzie Miasta było zawarte pouczenie o terminie wniesienia środka zaskarżenia. Powstała w sprawie sytuacja nie została spowodowana jakimkolwiek zawinieniem czy zaniedbaniem skarżącego, lecz wyniknęła z działania organu. Konsekwencji tych działań nie może zaś ponosić skarżący. W tym stanie rzeczy, trudno także przyznać rację organowi administracji, że niezłożenie przez skarżącego odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia uniemożliwiło pozytywne rozpoznanie wniosku. Bez wątpienia przepis art. 59 § 2 k.p.a. istotnie przewiduje taki obowiązek, jednakże niedopełnienie przez składającego wniosek o przywrócenie terminu tego obowiązku stanowi brak formalny wniosku, którego uzupełnienie powinien zarządzić organ w trybie art. 64 § 2 k.p.a. W takim wypadku, nie można było przejść do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu przed wezwaniem skarżącego do dokonania czynności procesowej, której w terminie nie dokonał. Dopiero gdyby skarżący nie uczynił zadość temu wezwaniu, wówczas to - zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. - jego wniosek o przywrócenie terminu należałoby pozostawić bez rozpoznania, a nie wydawać postanowienie o odmowie przywrócenia terminu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Białymstoku z dnia 2 sierpnia 2000 r., sygn. akt SA/Bk 142/00, LEX nr 52261). Powyższe rozważania wskazują na naruszenie przez organ art. 58 § 1 k.p.a., 59 § 1 k.p.a., 64 § 2 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ zastosuje się do powołanych wyższej wskazań. W pierwszej kolejności wezwie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych prośby o przywrócenie terminu. Jeśli braki formalne nie zostaną uzupełnione to organ postąpi zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. W przypadku uzupełninia braków formalnych organ weźmie pod rozwagę zapatrywania, co do dalszego postępowania zawarte w powyższym uzasadnieniu. Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.