IV SA/Wa 3833/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi E. Sp. j. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2012 roku nr [...]

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2015 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2012 r., znak: [...], wymierzającej karę pieniężną w wysokości 5 000 zł za naruszenie warunków decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi. W uzasadnieniu decyzji organ II. instancji podał, że [...] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w dniach od [...] do [...] lipca 2012 r. przeprowadził kontrolę interwencyjną w E. Sp. J. w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących ochrony środowiska. W związku z ustaleniami kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] października 2012 r. wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 5 000 zł za naruszenie warunków decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi. Organ odwoławczy podał, że w dniu 23 stycznia 2013 r. weszła w życie nowa ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21, ze zm.), która uchyliła dotychczas obowiązującą ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Na mocy art. 246 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach Główny Inspektor Ochrony Środowiska zobligowany był do rozpoznania sprawy zgodnie z przepisami karnymi oraz o karach pieniężnych uchylonej ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska podał, wezwał stronę, do przesłania poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii kart ewidencji odpadu za rok 2011 oraz za okres od stycznia do czerwca 2012 r. Strona pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. poinformowała, iż w 2011 r. nie dokonywała wywozu odpadów niebezpiecznych. Odpady zostały przekazane dopiero w dniu [...] lipca 2012 r. do firmy PPHU E. w S.. Ponadto wyjaśniła, iż nie dokonuje corocznego wywozu odpadów, ponieważ specjalistyczne firmy, które są uprawnione do jego odbioru, nie chcą przyjmować niewielkich ich ilości Ilość odpadów wskazana na kartach przekazania odpadów z 2012 r. dotyczyła odpadów wytworzonych w latach 2010-2012. Do pisma nie dołączono wnioskowanych kart ewidencji odpadów, a jedynie karty przekazania odpadów za 2012 r. Organ odwoławczy podał, że jak ustalono na podstawie przedłożonego przez stronę Marszałkowi Województwa [...] zbiorczego zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów za rok 2011, strona w 2011 r. wytworzyła 0,420 Mg odpadów o kodzie 13 02 08*, 0,008 Mg odpadów o kodzie 16 01 07* oraz 0,007 Mg odpadów o kodzie 15 02 02*. Powyższe stanowi naruszenie warunków decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], dopuszczającą wytwarzanie odpadów o kodzie: 13 02 08* (inne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe) w ilości 0.450 Mg/rok, 15 02 02* (sorbenty, materiały filtracyjne) w ilości 0,006 Mg/rok oraz 16 01 07* (filtry olejowe) w ilości 0.007 Mg/rok. Zdaniem GIOŚ organ I instancji niewłaściwie przyjął ilość odpadów przekazanych do odbiorców w 2012 r. za ilość odpadów wytworzonych przez stronę w 2012 r. Jednakże wskazał, że strona w 2011 r. przekroczyła ilość wytworzonych odpadów o kodach 16 01 07* i 15 02 02*, określoną w decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi. Wobec powyższego, z uwagi na obligatoryjność przepisów art. 17 ust. 1 pkt 1 oraz art. 79b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach organ 1 instancji nie mógł odstąpić od wymierzenia kary pieniężnej w sytuacji stwierdzenia naruszenia. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła spółka E. sp. j. z siedzibą w Z., Skarżący zarzucił, że decyzja ta została wydana wbrew ustaleniom protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2012r., bowiem w pkt. 3 protokołu "Zastosowane sankcje" zapisano - nie zastosowano. Skarżący podał, że w odwołaniu wyjaśniał, że całą ilość wykazanych odpadów przyjęto na rok 2012, chociaż były to ilości dotyczące kilku wcześniejszych lat, ponieważ tak małe ilości odpadów, jakie były wytwarzane w bazie transportowej nie są odbierane przez upoważnione do tego firmy w każdym roku, ze względu na gabaryty i pojemności specjalistycznego sprzętu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu było postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2015 r. utrzymujące w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2012 r., znak: [...], wymierzające karę pieniężną w wysokości 5 000 zł za naruszenie warunków decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi. Z ustalonego stanu sprawy wynika, że [...] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w dniach [...] – [...] lipca 2012 r. przeprowadził kontrolę interwencyjną w E. sp. j. w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących ochrony środowiska. W toku kontroli ustalono, że w 2011 r. strona wytworzyła 0,420 Mg odpadów o kodzie 13 02 08*, 0,008 Mg odpadów o kodzie 16 01 07* oraz 0,007 Mg odpadów o kodzie 15 02 02*. Decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2011 r. znak: [...], dopuszczono wytwarzanie odpadów o kodzie: 13 02 08* (inne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe) w ilości 0,450 Mg/rok, 15 02 02* (sorbenty, materiały filtracyjne) w ilości 0,006 Mg/rok, 16 0107* (filtry olejowe) w ilości 0,007 Mg/rok, 16 02 13* (zużyte urządzenia zawierające niebezpieczne elementy) w ilości 0,002 Mg/rok oraz 16 01 21* (niebezpieczne elementy inne niż wymienione) w ilości 0,002 Mg/rok. Stwierdzono również, że strona w 2012 r. wytworzyła i przekazała kolejnemu posiadaczowi odpady o kodach: 13 02 08* w ilości 0,5 Mg, 16 01 17 w ilości 0,095 Mg, 15 02 02* w łącznej ilości 0,24 Mg oraz 16 01 07* w ilości 0.090 Mg, czym, zdaniem organu, przekroczyła ilości wytwarzanych odpadów w stosunku do ilości określonych w posiadanej decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi. Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji niewłaściwie przyjął ilość odpadów przekazanych do odbiorców w 2012 r. za ilość odpadów wytworzonych przez stronę w 2012 r. Jednakże wskazał, że strona w 2011 r. przekroczyła ilość wytworzonych odpadów o kodach 16 01 07* i 15 02 02*, określoną w decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego co do niewłaściwego przyjęcia przez organ I. instancji ilość odpadów przekazanych do odbiorców w 2012 r. za ilość odpadów wytworzonych przez stronę w 2012 r., jednak ustalenie, że strona w 2011 r. przekroczyła ilość wytworzonych odpadów zapadło bez dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy i bez uwzględnienia okoliczności podnoszonych przez skarżącego, co uchybia przepisom postępowania administracyjnego (art. 7 kpa, art. 77, art. 80 i art. 107 kpa ) mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. M. G. wskazał, że ilość odpadów wskazanych na kartach odpadów dotyczy lat 2010, 2011 i półrocza 2012. Strona wskazała, że w roku 2011 nie dokonywała wywozu odpadów niebezpiecznych dla środowiska. Zaznaczył, że w dniu [...] lipca 2012 r. kotrolujący firmę inspektorzy WIOŚ w P. zażądali, by skarżący dokonał wywozu odpadów niebezpiecznych. Stwierdzić należy, że organ odwoławczy w żadnym stopniu nie odniósł się do powyższych twierdzeń skarżącego. W szczególności organ nie poczynił żadnych ustaleń ani nie odniósł się do twierdzeń skarżącego, że część odpadów zakwalifikowanych jako powstałych w 2011 r. pochodzi z roku 2010 r. Również nie odniesiono się do twierdzeń skarżącego, że nie dokonuje wywozu odpadów corocznie – z uwagi ma minimum logistyczne wyspecjalizowanych firm zajmujących się odbiorem odpadów, w kontekście zapisów decyzji Starosty [...] z [...] września 2011 r. (zmienionej decyzją z [...] sierpnia 2012 r.) zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi – stanowiącej, że "odpady będą bezpośrednio zbierane (...) do czasu zebrania stosownej ilości transportowej (pkt 3). W ocenie Sądu naruszono tym zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 K.p.a. Podstawowym celem zasady tej zasady, jest wyjaśnienie stronom przesłanek, jakimi organ kierował się przy załatwieniu sprawy. Organ narusza tę zasadę w szczególności wówczas, gdy "w ogóle nie ustosunkowuje się do twierdzeń, które strona uważa za istotne dla sposobu załatwienia sprawy. U strony bowiem może pojawić się przeświadczenie o tym, że organ lekceważy jej twierdzenia, załatwia sprawy bez uwzględnienia całokształtu ich okoliczności, jest stronniczy i niesprawiedliwy" (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 sierpnia 1984 r., II SA 742/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 67). Nie jest natomiast zasadny zarzut dotyczący wydania zaskarżonych decyzji wbrew ustaleniom protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2012r., bowiem w pkt. 3 protokołu "zastosowane sankcje" zapisano - nie zastosowano. Wskazany pkt 3 protokołu dotyczy bowiem sankcji z art. 69 – 79 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach – których nałożenie następuje na zasadach i w trybie określonym w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Natomiast postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło naruszenia z art. 79b powołanej ustawy, gdzie stosownie do - art. 79d cyt. ustawy - wymierza się kary pieniężne w drodze decyzji. Reasumując stwierdzić należy, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dlatego, w ocenie Sądu, konieczne było wyeliminowanie zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji organu I. instancji z obiegu prawnego. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji. O kosztach nie orzeczono ze względu na brak stosownego wniosku. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zastosują się do wytycznych w nim zawartych. W szczególności wyczerpującą uzasadnią zajęte stanowisko z uwzględnieniem okoliczności podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego.