IV SA/Wa 3453/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Michał Majcher po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw do Cudzoziemców z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu postanawia: 1. umorzyć postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. przyznać A. S. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.

W piśmie z dnia 16 lipca 2018 r. A. S. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw do Cudzoziemców z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Następnie w dniu 25 lipca 2017 r. Skarżąca uzupełnił brak formalny wniosku o przyznanie prawa pomocy i złożył go na urzędowym formularzu wskazując, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. Nie zaznaczyła przy tym o jakiego pełnomocnika wnosi ustanowienie. We wniosku podała, że jest cudzoziemcem, nie włada językiem polskim. Oświadczyła, że pozostaje w gospodarstwie domowym z mężem i piątką małoletnich dzieci. Nie posiada oszczędności ani wartościowych rzeczy. Utrzymuje się wraz z rodziną wyłącznie ze świadczenia socjalnego w łącznej kwocie 1935 zł miesięcznie. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r., poz. 1302 – zwaną dalej Ppsa) jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 19 stycznia 2018 r. przyznano Skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowienie to nie zostało uchylone ani zmienione. Wobec tego ponowne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jest zbędne. Dlatego na podstawie art. 249a Ppsa należało orzec jak w pkt 1 sentencji. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z oświadczenia Skarżącej wynika, że jej rodzina składająca się w sumie z siedmiu osób utrzymuje się wyłącznie ze świadczenia socjalnego w łącznej wysokości 1935 zł miesięcznie. Daje to zatem kwotę 276 zł na osobę miesięcznie. Z powyższej kwoty Skarżąca musi zapewnić sobie i rodzinie odzież, leki, środki czystości itp. Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi 480 zł. Skarżąca nie jest zatem w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Nie ma również majątku, z którego mogłaby sfinansować profesjonalnego pełnomocnika w niniejszym postępowaniu. Wskazać również należy, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy Skarżąca nie wskazała, czy wnosi o ustanowienie radcy prawnego czy adwokata. Wniosek o ustanowienie pełnomocnika zawarła jednak w piśmie z dnia 16 lipca 2018 r. Referendarz uznał, że dla zapewnienia należytej reprezentacji przed sądem administracyjnym wystarczające jest ustanowienie jednego pełnomocnika - adwokata. Zauważyć należy, że warunkiem uzyskania pomocy prawnej w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika jest również oświadczenie, że wnioskodawca nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z profesjonalnym pełnomocnikiem. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z akt sprawy nie wynika, by Skarżąca pozostawała z profesjonalnym pełnomocnikiem w takim stosunku prawnym. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa orzeczono jak w pkt 2 postanowienia.