IV SA/Wa 3345/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Michał Majcher po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy

W piśmie z dnia 5 grudnia 2017 r. J. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Do skargi załączyła, złożony na urzędowym formularzu, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. We wniosku Skarżąca podała, że jest właścicielką mieszkania o pow. 64,16 m2, ma działkę o pow. 0,49 ha, działkę (łąkę) o pow. 0,57 ha. Oświadczyła, że posiada oszczędności w kwocie 35800 zł oraz 9699,37 USD. Prowadzi wspólne gospodarstwo synem. Ich miesięczny dochód wynosi ok. 3800 zł. Jako konieczne miesięczne wydatki Skarżąca podała: czynsz – 500 zł, media – 250 zł, pożyczka – 100 zł, leki 120 zł, podatek rolny 170 zł rocznie. Skarżąca podała, że jej syn ponosi opłaty: 500 zł za wynajem pokoju, bilety 150 zł, opłata za szkołę – 200 zł. Wnioskodawczyni oświadczyła również, że pomaga finansowo mamie (zakup leków, dowóz do lekarza, wyżywienie) oraz synowi, który wynajmuje mieszkanie i uczy się w K.. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej zwanej Ppsa) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie w zakresie częściowym następuje gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Należy przy tym mieć na względzie, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i sprowadzać się powinno do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie jej udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Dopiero gdy środki, którymi dysponuje wnioskodawca, okażą się niewystarczające, można wystąpić o przyznanie prawa pomocy. Analizując złożone przez J. S. oświadczenia należy uznać, że nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające przyznanie jej prawa pomocy. Skarżąca oświadczyła, że utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości ok. 2300 zł miesięcznie. Niezbędne miesięczne wydatki określiła na poziomie ok. 1000 zł (czynsz, media, leki itp.). Wskazała również, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem B., który również pracuje i zarabia miesięcznie 1500 zł. Zauważyć należy, że Skarżąca wykazała się pewną niekonsekwencją, bowiem z jednej strony wskazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem B., zaś z drugiej, że wynajmuje on mieszkanie i opłaca miesięczny czynsz w wysokości 500 zł. Okoliczność ta nie miała jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dochód uzyskiwany przez syna Skarżącej nie wpływa bowiem na ocenę jej możliwości płatniczych. Skarżąca osiąga comiesięczny stały dochód w wysokości ok 2300 zł, ponadto posiada oszczędności w wysokości prawie 36000 zł oraz ok. 9700 dolarów amerykańskich. Na obecnym etapie postępowania będzie obowiązana do uiszczenia wpisu sądowego, który w tej kategorii spraw wynosi 500 zł (stosownie § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Stwierdzić zatem należy, że przedstawiona sytuacja majątkowa Skarżącej nie jest na tyle zła, by koniecznym było przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zgromadzone środki pieniężne pozwalają bowiem na sfinansowanie udziału w niniejszym postępowaniu sądowym. Dlatego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 orzeczono jak w sentencji.