IV SA/Wa 3247/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. W. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 22 grudnia 2015 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji nakazującej przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na nieruchomości postanawia: 1. zmienić zaskarżone postanowienie, tj. przyznać skarżącemu J. W. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłaty sądowej (wpisu od skargi w kwocie 300 zł); 2. utrzymać w mocy w pozostałym zakresie, tj. odmowy ustanowienia adwokata.

J. W. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, czyli obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Referendarz sądowy wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez nadesłanie dodatkowych dokumentów, wyszczególnionych w wezwaniu, oraz wyjaśnień, niezbędnych do dokonania oceny jego rzeczywistych możliwości płatniczych. Skarżący, w odpowiedzi na wezwanie, załączył dokumentację medyczną, dotyczącą leczenia szpitalnego. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2015 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy z uwagi na niewykazanie, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej zastosowanie wobec niego tej instytucji co, z kolei, uniemożliwiło dokonanie oceny jego sytuacji majątkowej. Od powyższego postanowienia skarżący wniósł sprzeciw, uzupełniony pismem z dnia 22 lutego 2016 r. Podniósł, że jego trudna sytuacja finansowa spowodowana jest poważnymi problemami związanymi ze stanem zdrowia. Jego i żony dochód miesięczny przeznaczają na utrzymanie, zakup leków, wizyty lekarskie i dojazdy na leczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Rozpoznając sprzeciw od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy Sąd – na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a."], znajdującym zastosowanie w sprawie, w zw. z art. 1 pkt 73 i art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz.U. z 2015 r., poz. 658) – dalej w skrócie: "ustawa zmieniająca"], wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z kolei, stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zakresie częściowym, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Sąd – mając za podstawę przytoczone regulacje, po dokonanej analizie oświadczenia wnioskodawcy o stanie rodzinnym, majątkowym i dochodach, zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy i dodatkowych wyjaśnień skarżącego złożonych w tym przedmiocie na dalszym etapie rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy – postanowił zmienić zaskarżone postanowienie i przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie skarżącego od opłaty sądowej (wpisu od skargi w wysokości 300 zł), a odmówić ustanowienia adwokata. W ocenie Sądu, dokumentacja obrazująca możliwości płatnicze nie była wystarczająca do uwzględnienia wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Natomiast przemawiała za zwolnieniem częściowym od opłat sądowych. Skarżący wykazał bowiem, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania konicznego dla siebie i rodziny. W ocenie tej wzięto pod uwagę, iż skarżący utrzymuje się wraz z żoną ze świadczeń rentowych, które w całości pożytkowane są na wydatki związane z niezbędnym utrzymaniem oraz leczeniem, nie posiada zasobów pieniężnych, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 P.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 73 i art. 2 ustawy zmieniającej – orzekł jak w sentencji postanowienia.