IV SA/Wa 3233/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2017 r. sprawy ze skargi N. K. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez obywatelkę [...] – N. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podał, że pismem z dnia [...] maja 2016 r. skarżąca N. K. złożyła odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Odwołanie zostało wniesione po terminie wyznaczonym na jego wniesienie, w konsekwencji stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez N. K. Na powyższe rozstrzygnięcie N. K. pismem z dnia [...] listopada 2016 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż odwołanie od decyzji Wojewody [...], pomimo upływu terminu do wniesienia odwołania z dniem [...] maja 2016 r. zostało wysłane przez skarżącą osobiście – nadane w placówce pocztowej w dniu [...] maja 2016 r. Oświadczyła, iż uchybienie terminu zostało przez skarżącą dokonane nieświadomie. Wskazała, że nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Nie została również w żaden sposób (pisemnie bądź telefonicznie) poinformowana o możliwości skorzystania z takiego prawa, pomimo widniejącego w aktach sprawy numeru telefonu skarżącej. Z tych względów skarżąca wniosła o : - uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2016 r. oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. z powodu uchybień proceduralnych w postepowaniu przed organem I instancji; - przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji; - zwolnienia z kosztów sądowych w całości. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga N. K. i zawarte w niej argumenty nie zasługują na uwzględnienie. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że skarżąca w dniu [...] kwietnia 2014 r. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielnie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 4 ustawy o odmówił udzielenia obywatelce [...] N. K. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy ww. decyzja została odebrana przez skarżącą osobiście w dniu [...] kwietnia 2016 r (poniedziałek). Od powyższego rozstrzygnięcia, w dniu [...] maja 2016 r. N. K. złożyła za pośrednictwem operatora pocztowego odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] orzekł o uchybieniu terminu do wniesienia przez cudzoziemkę odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskie. Sąd stwierdza, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] została doręczona skarżącej osobiście w dniu [...] kwietnia 2016 r. co potwierdza własnoręcznie podpisany odbiór decyzji przez skarżącą, znajdujący się pod pouczeniem o przysługującym odwołaniu od niniejszej decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Stosownie do art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 ww. ustawy, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wskazać należy, że 14 – dniowy termin do wniesienia odwołania dla skarżącej upłynął w dniu [...] maja 2016 r. Nie ma żadnych wątpliwości, iż wniesienie odwołania w dniu [...] maja 2017 r. od decyzji I instancji nastąpiło z uchybieniem terminu do jej wniesienia. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. co wynika wprost z treści przepisu. W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Organ odwoławczy, w razie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. Stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego co do tego, czy odwołujący się przekroczył określony przepisami prawa termin, w tym dokładnym zbadaniem daty doręczenia orzeczenia organu I instancji i skuteczności tego doręczenia, jak również daty wniesienia środka zaskarżenia. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że organ trafnie ustalił datę doręczenia skarżącej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. odmawiającej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Termin do wniesienia odwołania upłynął zatem skarżącej w dniu [...] maja 2016 r. (poniedziałek). Wobec tego odwołanie złożone przez skarżącą w Urzędzie Pocztowym w dniu [...] maja 2016 r. - wniesiono z uchybieniem terminu. Ponadto odwołanie nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem Sądu organ odwoławczy miał obowiązek wydać ostateczne postanowienie, stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania z uwagi na to, iż skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, jak również nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej, iż nie została w żaden sposób poinformowana o możliwości skorzystania z prawa tj. wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zdaniem Sądu nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przedmiotem rozpoznania niniejszej sprawy było rozstrzygnięcie organu II instancji, tj. czy został uchybiony termin do wniesienia odwołania. Sąd stwierdza, iż termin dla skarżącej na wniesienie odwołania od decyzji I instancji, pomimo prawidłowego pouczenia, został wniesiony z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Nie ma żadnych podstaw do uwzględnienia skargi dotyczącej uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz decyzji organu I instancji z powodu uchybień proceduralnych i tym samym przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. Należy mieć na uwadze, że wydanie postanowienia przez organ odwoławczy, czyli organ II instancji w sprawie uchybienia terminu do wniesienia odwołania skutkuje, iż nie jest prowadzone postępowanie odwoławcze, przy czym decyzja organu I instancji nie jest badana pod kontem zgodności ze stanem faktycznym i prawnym, jak również nie jest wydawane przez organ odwoławczy merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie. W żaden sposób organ I jak i II instancji nie naruszył przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie przepisów prawa, podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto organ odwoławczy w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w niniejszej sprawie. W świetle zatem powyższych okoliczności skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, w konsekwencji czego podlega oddaleniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.