IV SA/Wa 3228/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odrzucić skargę

W piśmie z 15 listopada 2017 r. J. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania od decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2017 r. o ustaleniu odszkodowania za grunt zajęty po drogę publiczną. W piśmie z dnia 14 grudnia 2017 r. przesłano Skarżącej odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 6 grudnia 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy wezwanie to zostało doręczone Skarżącej, w sposób zastępczy, w dniu 2 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 dalej Ppsa) sąd odrzuca skargę gdy pomimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu. Jak wynika z akt sprawy, przesyłkę zawierającą odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 6 grudnia 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu przesłano na adres podany w skardze. Przesyłka ta po raz pierwszy została awizowana w dniu 19 grudnia 2017 r., o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej, a powtórnie awizowano w dniu 28 grudnia 2017 r. Wobec tego na podstawie art. 73 Ppsa należało ją uznać za prawidłowo doręczoną w dniu 2 stycznia 2018 r. Wobec tego termin na dokonanie tej czynności upłynął w dniu 9 stycznia 2018 r. Jak wynika z akt sprawy, w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty od niniejszej skargi. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 220 § 3 Ppsa należało orzec jak w sentencji.