IV SA/Wa 3187/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Gminy B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę

Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. Wójt Gminy B. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z wnioskiem o ponowne uzgodnienie projektu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B., w zakresie ochrony przyrody. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. Regionalny Dyrektor wyraził stanowisko, w którym odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu i negatywnie zaopiniował powyższy projekt Studium ze względu na negatywny wpływ jego postanowień na ochronę przyrody obszarów Natura 2000: Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków Natura 2000 "[...]", Obszaru Ochrony Siedlisk Natura 2000 "[...]", Obszaru Ochrony Siedlisk Natura 2000 "[...]", Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], uzasadniając szczegółowo swoje stanowisko. Wójt Gminy B. skierował do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska pismo z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], zatytułowane jako zażalenie, zawierające zarzuty w stosunku do powyższego stanowiska, uznając powołane wyżej pismo RDOŚ w B. za postanowienie wydane w trybie art. 106 kpa. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 roku znak [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267, z późn. zm.) po rozpoznaniu zażalenia Wójta Gminy B. na ww rozstrzygnięcie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] lipca 2015 r., w którym odmówiono uzgodnienia projektu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy B. , postanowił stwierdzić niedopuszczalność złożonego zażalenia. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie podjęte przez Regionalnego Dyrektora, jak wskazano w jego treści, nie zostało podjęte w trybie art. 106 k.p.a., a zatem nie służył od niego środek zaskarżenia w postaci zażalenia. Pismem z dnia 2 września 2015r. Wójt Gminy B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca Gmina wskazała, iż o ile przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody nie zawierają odrębnych regulacji dotyczących samej procedury uzgadniania, to art. 24 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprost stanowi, ze organy o których mowa w art. 11 pkt 6 oraz art. 17 pkt 6 w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej opiniują i uzgadniają na swój koszt odpowiednio projekt studium lub projekt planu miejscowego. Wbrew twierdzeniu organu, okoliczność, iż postępowanie związane ze sporządzaniem projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jak też miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest postępowaniem administracyjnym, lecz postępowaniem prawotwórczym, uchwałodawczym, do którego nie stosuje się przepisów k.p.a., w żaden sposób nie przesądza o tym, że na odmowę uzgodnienia studium łub planu miejscowego wydaną przez właściwy organ w trybie postępowania uzgadniającego, przewidzianego w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie przysługuje zażalenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż nie narusza ono prawa. Przedmiotem skargi jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska stwierdzające niedopuszczalność zażalenia Wójta Gminy B. na rozstrzygnięcie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. odmawiające uzgodnienia, w zakresie ochrony przyrody, projektu "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B. ". W ocenie Sądu rozstrzygnięcie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jest prawidłowe, albowiem rozstrzygnięcie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. odmawiające uzgodnienia projektu "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B. " nie zostało podjęte w trybie art. 106 k.p.a. i nie ma charakteru postanowienia. Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r. poz. 647 ze zm.) tylko organy administracji publicznej, o których mowa w art. 11 pkt 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonują uzgodnień projektów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w trybie art. 106 k.p.a. Powołany zaś artykuł obejmuje zarząd województwa oraz wojewodę. Tym samym dokonanie uzgodnienia z innymi niż ww. organami następuje w odrębnym trybie. Uzgodnienie projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska następuje na podstawie ustawy o ochronie przyrody. Materialną podstawę do podjęcia kwestionowanego stanowiska, z uwagi na obszar którego dotyczą założenia projektowanego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego skarżącej gminy stanowią: art. 16 ust.7 oraz art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz, 1220 ze zm.). Pierwszy z przywołanych przepisów wskazuje m. in. że projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin w części dotyczącej obszaru chronionego krajobrazu, wymagają uzgodnienia z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody parku krajobrazowego. Drugi natomiast nakłada obowiązek analogicznego uzgodnienia w stosunku do istniejącego lub projektowanego obszaru Natura 2000 w zakresie negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000. Jak zasadnie wskazał GDOŚ powołane wyżej przepisy ustawy stanowiące o "uzgodnieniu" nie przewidują jednakże procedury uzgadniania projektu studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w trybie art. 106 k.p.a. Procedura przewidziana wart. 106 k.p.a. ma charakter szczególny i powinna być wszczynana jedynie wówczas, gdy przepis prawa materialnego wyraźnie tak stanowi. Wobec powyższego Wójt Gminy B. jest obowiązany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody przekazać projekt studium do uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody właściwemu regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska. Powyższe uzgodnienie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego ma charakter wiążący, jednakże nie wymaga zainicjowania szczególnej procedury uzgadniania przewidzianej w art. 106 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 skargę oddalił.