IV SA/Wa 3137/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Strona skarżąca - [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...](dalej jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 21 172,73 zł za nieosiągnięcie w 2016 r. w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych, wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia następujących frakcji odpadów: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, wynoszącego 18%. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając go niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody w postaci istotnego pogorszenia się sytuacji finansowej skarżącej, gdyż zapłata kwoty objętej decyzją wraz z odsetkami jest znacznym obciążeniem finansowym dla spółki. W ocenie spółki, pogłębiający się problem zalegania kontrahentów z płatnościami na rzecz skarżącej z tytułu wykonywanych usług w obecnej trudnej sytuacji na rynku spowoduje realne zagrożenie płynności finansowej spółki. Skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, a powrót do pierwotnego stanu może nastąpić po długim okresie czasu przy dużym stosunkowo nakładzie sił i środków, a w najgorszej sytuacji powrót do pierwotnego stanu może okazać się niemożliwy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej cytowanej jako "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie może działać, w tym zakresie, za stronę (postanowienia NSA: z dnia 5 października 2017 r. sygn. akt II FZ 526/17, z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt II GZ 685/17, z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12, z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienia NSA: z dnia 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OZ 836/17, z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1054/12). W ocenie Sądu wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca uzasadniając go powołała się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Zdaniem Sądu, aby możliwe było ustalenie czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci istotnego pogorszenia się sytuacji finansowej spółki należy przede wszystkim odnieść się do sytuacji majątkowej skarżącej. Strona skarżąca nie wykazała, czy prowadzona działalność przynosi straty, czy zyski, nie wykazała swojej sytuacji majątkowej ani możliwości płatniczych, nie przedstawiła informacji o kontrahentach, którzy zalegają z płatnościami, jak długo, i w jakich wysokościach. Nie wykazała wreszcie, że konieczność uiszczenia na tym etapie postępowania nałożonej kary rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe dane pozwoliłyby na dokonanie oceny czy nałożona kara w wysokości 21 172,73 zł jest dla skarżącej kwotą, która doprowadzi, jak podaje strona, do realnego zagrożenia płynności finansowej spółki. Brak powyższych informacji, w szczególności dotyczących sytuacji majątkowej skarżącej (m. in. stanu posiadania środków finansowych na rachunkach bankowych czy w kasie, sprawozdania finansowego, wysokości osiągniętego dochodu, informacji na temat zaległości kontrahentów spółki) czyni niemożliwym dokonanie oceny jaki rzeczywisty wpływ dla skarżącej będzie miało wykonanie zaskarżonej decyzji. Sąd podkreśla, iż wysokość nałożonej kary nie może automatycznie świadczyć o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd zgodnie, z którym decyzja nakładająca obowiązek zapłacenia określonej kwoty tytułem kary pieniężnej nie prowadzi do trudnych do odwrócenia skutków, gdyż uiszczenie kwoty pieniężnej ma ze swej natury charakter odwracalny (por. postanowienie NSA z dnia 30.01.2008 r., sygn. akt I OZ 28/08), gdyby Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, spowoduje to konieczność zwrotu należności. Wskazać należy, iż zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Wobec powyższego, zarzuty zawarte w skardze, czy też ocena skarżącej co do bezzasadności nałożonej kary nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Wobec powyższego, skoro skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.