IV SA/Wa 3110/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia del. SO Aleksandra Westra po rozpoznaniu 19 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. Z. na uchwałę Rady W. z [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wyboru sposobu i formy wykonywania zadania własnego polegającego na zagospodarowaniu odpadów komunalnych postanawia odrzucić skargę

Skarżąca złożyła skargę na wskazaną w sentencji uchwałę Rady W., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności Powołała się na naruszenie jej interesu prawnego. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie odbioru i zagospodarowania odpadów, w szczególności odpadów komunalnych. W tym zakresie podpisała z miastem umowy na świadczenie usług w tej materii, które w dalszym ciągu obowiązują. W jej opinii podjęta przez Radę Miasta uchwała w znaczący sposób ogranicza, a wręcz uniemożliwia dalsze prowadzenie działalności w tej branży i grozi likwidacją przedsiębiorstwa, z uwagi na skalę obrotów, jaka wynikała z faktu realizacji usługi zagospodarowania odpadów komunalnych na rzecz miasta. Stanowi zatem naruszenie konstytucyjnej wolności prowadzenia działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Prezydent W., występujący w imieniu Rady, wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak naruszenia interesu prawnego strony skarżącej, co jest niezbędnym warunkiem wniesienia skargi na uchwałę. W ocenie organu, przedmiotowy akt nie narusza zindywidualizowanego, bezpośredniego interesu prawnego Skarżącej, wynikającego z przepisów prawa materialnego, a jedynie jej interes faktyczny. Jednakże powoływane w skardze naruszenie wolności prowadzenia działalności gospodarczej nie ma miejsca, albowiem brak jest ustawowego obowiązku realizowania przez gminy zadania w postaci zagospodarowania odpadów komunalnych poprzez powierzanie tego zadania prywatnemu podmiotowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zatem na wstępie rozpatrywania sprawy konieczne jest zbadanie, czy uchwała dotyczy interesu prawnego strony skarżącej. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie ten warunek nie został spełniony. Kategorię interesu prawnego należy rozumieć jako interes wynikający z przepisów prawa materialnego, będących źródłem uprawnień i obowiązków. Powinien on być aktualny, własny, indywidualny i dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. Aktualność interesu prawnego oznacza, że w dacie wejścia w życie takiego aktu interes ten w danej sytuacji faktycznej i prawnej obiektywnie istnieje. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani też hipotetyczny. Naruszenie interesu konkretnego podmiotu ma polegać na stworzeniu realnego zagrożenia już w momencie wejścia w życie zaskarżonego aktu. Naruszenie to nie może jednocześnie polegać na tym, że dopiero w przyszłości uchwała mogłaby wywołać bliżej nieokreślone skutki. Ponadto interes ten musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. Rozpatrując w kontekście powyższych warunków przedmiotową skargę na uchwałę Rady Miasta z [...] lipca 2017 r. zdaniem Sądu nie zaistniało w sprawie naruszenie interesu prawnego Skarżącej. Przede wszystkim jej interes jest interesem ekonomicznym, a co za tym idzie – faktycznym, nie zaś wynikającym z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Stosunek pomiędzy miastem a firmą Skarżącej w zakresie realizacji zadania zagospodarowania odpadów komunalnych wynika z zawartej umowy cywilnoprawnej, nie zaś z przepisów ustawowych. Słusznie organ w odpowiedzi na skargę zauważa, że brak jest przepisów zobowiązujących gminy do realizowania zadania w postaci zagospodarowania odpadów komunalnych w drodze powierzenia tych czynności podmiotowi prywatnemu np. w drodze przetargu. Podnoszona przez Skarżącą kwestia ewentualnego ograniczenia prowadzonej działalności gospodarczej jest jedynie perspektywą, która nie musi się spełnić, zatem nie spełnia ww. warunku aktualności. Podobnie w kwestii podnoszonej możliwości rozwiązania zawartych z miastem umów – jest to dopiero ewentualność, a nie pewny skutek. Skarżąca nie wskazała ani w skardze, ani w dalszym piśmie procesowym, iż miasto podjęło kroki w celu rozwiązania umów o świadczenie usług, taka konieczność nie wynika również z treści samej uchwały. Po rozważeniu argumentacji Skarżącej Sąd stwierdza, że nie wykazała ona naruszenia swojego interesu prawnego podjętą przez Radę W. uchwała z [...] lipca 2017 r. Powyższe zaś stanowi podstawę do odrzucenia skargi na akt prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.