IV SA/Wa 3104/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

M. K. (dalej zwany "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z powodu trudnych do odwrócenia skutków wynikających z konieczności opuszczenia przez skarżącego terytorium Polski. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o nieuwzględnienie złożonego wniosku z uwagi na to, że zaskarżony akt nie nadaje się do wykonania, a tym samym nie kształtuje sfery praw i obowiązków skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a."), sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. W ocenie Sądu, ze względu na charakter zaskarżonego aktu nie zachodzą przesłanki, o których mowa w powyższym przepisie. Przede wszystkim należy mieć na względzie, że przedmiotem skargi do Sądu jest postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] marca 2017 r. odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wydane m.in. na podstawie ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1990 ze zm.). W związku z powyższym argumenty podniesione we wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia nie mogą zostać uwzględnione, bowiem zaskarżone postanowienie nie orzeka o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu do kraju pochodzenia. Brak też jest podstaw prawnych, aby traktować wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP, jako środek prowadzący do zalegalizowania pobytu cudzoziemca na terytorium RP (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt II OZ 701/12). W kwestionowanym postanowieniu trudno bowiem upatrywać niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro wydalenie skarżącego lub obowiązek opuszczenia terytorium RP może nastąpić wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach. Instytucja ochrony tymczasowej ma chronić stronę przed możliwością powstania sytuacji, wywołanej wykonaniem postanowienia lub decyzji, która doprowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu wszczęcie postępowania zakończonego zaskarżonym postanowieniem nie miało zatem wpływu na legalność pobytu skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Co za tym idzie, wbrew argumentacji skarżącego, skutkiem wydania i doręczenia mu ostatecznego – zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku nie będzie obowiązek opuszczenia przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dodatkowo należy podnieść, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania (por. postanowienia NSA z 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09 i z 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1143/08). Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku nie nadaje się do wykonania. Wydanie zaskarżonego postanowienia nie wiąże się dla strony z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Postanowienie to nie wywołuje żadnych skutków materialnych, więc organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonego postanowienia. Skoro w sprawie nie występują przesłanki, które dawałyby podstawę do uwzględnia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, a zaskarżone postanowienie bezpośrednio nie skutkuje zobowiązaniem cudzoziemca do powrotu do kraju pochodzenia, wobec tego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.